Links hoorde ik 'och, herkenbaar', rechts humde iemand goedkeurend - zelf was ik ook enigszins geïnspireerd

Columnist Jacq. Veldman schrijft wekelijks over het kantoorleven, dat ze uit eigen ervaring kent

Soms weten onze managers het ook niet meer en dan drijven zij ons een zaal in en moeten we luisteren naar een inspirerende persoon die zijn sporen heeft verdiend met het inspireren van kantoren.

Ik zag dat het werkte, links en rechts van mij schoten collega's in de lach over hoe waar de inspirerende woorden waren, enkelen knikten met hun hoofden, op die trage manier die wilde zeggen: intens goed gesproken, fijn dat iemand het eindelijk eens zegt want ik had dit persoonlijk allang bedacht.

Ik moet zeggen, ik was zelf ook enigszins geïnspireerd - ik kon niet eens bedenken waardoor precies, langzaam maar zeker verword ik tot een veel te gemakkelijk te inspireren persoon. Ben ik verzwakt geraakt door het leven, dacht ik. Waar is mijn weerspannigheid, het verzet? Waarom ben ik zo vatbaar voor de simpelste simpelheden? Het deed me denken aan de bh-verkoopster die de dag ervoor haar meetlint als een lasso rond mijn bovenlijf had geslagen. Ferm had ze het paskamergordijn nét zeven seconden te vroeg opengetrokken, precies zoals het hoort dus. 'Ja ik heb hier een soortement van... kwab?', had ik gezegd, alsof ik hem zelf ook nog nooit eerder had gezien. 'We hebben allemaal kwabben', had de bh-verkoopster gezegd. 'De één heeft ze hier, de ander daar.' Nimmer had ik inspirerender woorden gehoord, als het mij was aangeboden had ik me zo schreiend aan haar boezem geworpen. (Uit mezelf doe ik zulke dingen niet.)

Ik keek de zaal rond. Mij bekroop een ontroering die me wel vaker overvalt als ik mezelf en al mijn collega's bij elkaar zie - lief naast elkaar in schouwburgstoeltjes in een net iets te warme zaal. We zijn uit ons doen en verwachtingsvol als kleuters. Je doet er niks tegen.

Links van mij fluisterde een collega 'Och, herkenbaar'. Rechts humde er eentje goedkeurend. Ikzelf begon tot mijn ontzetting aan een langzame, zelfgenoegzame knikbeweging en ik kon er gewoon niet mee stoppen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.