Lijst

We moeten allemaal van die kutboeken lezen voor school', klaagde mijn dochter vanochtend. 'Elsschot en zo...' Ik verslikte me in mijn koffie. Elsschot, een van mijn favoriete schrijvers een 'kutboek'? En dat is nota bene een graag lezend, braaf lerend kind, in 4 gymnasium. Schandalig!


Ik rechtte mijn rug en begon aan het geijkte ouwetruttenbetoog: hoe prachtig Elsschot is, hoe geestig ook, joh, ik benijd je, mocht ík nog maar voor het eerst Elsschot lezen, et cetera. Ook haar vader droeg van achter zijn dagblad wat gebulder bij. Niet dat hij zelf zo'n boekenverslinder is, integendeel, hij is meer een krantenjongen en houdt doorgaans wijselijk zijn mond als literatuur ter sprake komt, maar Elsschot is Elsschot, en heiligschennis is heiligschennis.


'Hè, dat snobistische gezeur van jullie ook altijd', vervolgde mijn dochter geërgerd. 'Elsschot? Snobistisch?', schreeuwden haar vader en ik in koor, waarna ik geruime tijd met mijn hoofd op de tafel bonkte terwijl mijn kinderen elkaar walgend-ironisch aankeken en met hun ogen rolden voor het betere sitcom-effect.


Nee, zo kreeg ik ze onze vaderlandse literatuur niet door de strot geramd, zoveel was zeker. 'Laat je boekenlijst eens zien, lieverd', vleide ik. Nou, Carry Slee stond erop hoor, en ook het oeuvre van Francine Oomen ('Hoe overleef ik... schoenen van het verkeerde merk/ seks in een kelderbox/ mijn eerste breezer/ een vakantie zonder wifi') was ruim vertegenwoordigd, benevens enige coming-of-ageliteratuur van tweedegeneratie-importmoslima's en wat zweterige novelletjes over loverboys, een voornamelijk in de verhitte fantasie van de media bestaand fenomeen dat voor bakvisjes kennelijk nogal tot de verbeelding spreekt. Mijn dochter moet er niks van hebben. Zegt ze.


Ook de beroemde nog-niet-zo-lang-doden stonden er gelukkig tussen. 'Begin maar met Werther Nieland', zei ik verlekkerd. 'Dan neem je daarna Nooit meer slapen en Lijmen/Het been natuurlijk... Ha, Ivoren wachters! En Kort Amerikaans is ook fijn, daar zit seks in...', somde ik wervend op. Ze gaapte ingehouden, met trillende kaken.


Ik herinnerde me plots mijn eigen schooltijd, toen mijn juf Nederlands haar balende klas vergeefs probeerde te animeren voor diverse middeleeuwse Roelantsliederen, Beatrijzen en Marikens van Nieumeghen. 'Vraye historie ende al waer/ Maghic u tellen. Hoerter naer!' Ja, ja...


Is Vestdijk de nieuwe Elckerlyc geworden, Hermans de nieuwe Heynric van Veldeke, Reve de nieuwe Jacob van Maerlant? En mijn helden Couperus, Jacob Israël de Haan, Heijermans... Wat is dáár dan nog van over?


'Kijk, Kees de Jongen! Heb ik al drie keer gelezen, dat is een geniaal boek !', zei mijn dochter blij.


Net op tijd. Er is nog hoop.


s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden