Lijstje voor de dood

My Life Without Me

(Isabel Coixet, 2003)

Arte, 13.55-15.35 uur.

Een lichtvoetige film over de dood, het is maar weinigen gegeven die te maken. Isabel Coixet, een protegé van de gebroeders Almodóvar die haar prachtige My Life Without Me produceerden, weet alle sentimentele valkuilen vakkundig te vermijden. Sarah Polley raakt de juiste snaar als de 23-jarige Ann die te horen krijgt dat ze nog maar twee maanden heeft te leven en voortvarend aan de slag gaat om my life without me te regelen. Op het lijstje staan onder meer: roken, drinken, vreemdgaan, zorgen dat iemand gek op me wordt, verjaardagswensen voor de kinderen inspreken en een nieuwe vrouw vinden voor mijn man. Dat lukt allemaal heel aardig, op een bijzonder aangenaam onnadrukkelijke manier, met behulp van een topcast: naast de geweldige Polley doen Scott Speedman, Mark Ruffalo, Amanda Plummer en Deborah Harry mee (en Alfred Molina in een cameo). Juweeltje.

White Oleander

(Peter Kosminsky, 2002)

RTL 8, 20.30-22.40 uur.

De verfilming van de wereldwijde bestseller van Janet Fitch is een dramatisch coming-of-agedrama over een 14-jarig meisje. Haar moeder belandt na een crime passionel in de gevangenis, zij begint aan een tournee langs pleeggezinnen en krijgt met vele moeders te maken. Zoet, kleurig en met onder anderen Michelle Pfeiffer, Renée Zellweger en Robin Wright als uiteenlopende moeders - zoiets blijft bijzonder in een door mannen gedomineerde (film)wereld. Tot diepgang of vernieuwende inzichten leidt het sterke spel van al deze grote namen echter niet; White Oleander blijft zelfs opvallend steken in rolbevestigende stereotypen.

Turtles Can Fly

(Bahman Ghobadi, 2004)

WDR, 23.15-0.50 uur.

Het drama in Turtles Can Fly ligt voor het oprapen. Zo overmatig zelfs, dat je je kunt afvragen waarom de Iraanse regisseur Bahman Ghobadi het drama van deze publieksfavoriet van het Rotterdams filmfestival hier en daar kunstmatig nog wat extra aanzwengelt. Net als in zijn indrukwekkende debuut Een tijd voor dronken paarden (2000) richt hij zijn camera op Koerdische kinderen. En opnieuw zijn het kinderen die ternauwernood overleven in barre omstandigheden. Ze hebben niets te verliezen: Henkov, de jongen zonder armen, zijn zus Agrin, altijd met een blinde peuter in haar kielzog, en Satelliet, een handige jongen die zijn bijnaam dankt aan zijn pogingen om de dorpen in de omgeving van satelliettelevisie te voorzien. Ghobadi vertelt een aangrijpend en somber relaas, dat dankzij de humoristische terzijdes uiteindelijk toch te verdragen is.

D-Wa

(Shim Hyung-rae, 2007)

RTL 7, 0.00-1.40 uur.

D-War, ook wel Dragon War, is een idiote monsterfilm waarin slangachtige reuzendraken uit een Koreaanse mythe Los Angeles in puin leggen. Voor het zover is en de makers zich eindelijk te buiten kunnen gaan aan onbedoeld hilarische special effects, krijgt de kijker een ondoorgrondelijke brij slecht geacteerde pulp voor de kiezen. Voldoende cultpotentie, dat wel, maar een grotebeestenfilm als The Host, tevens van Zuid-Koreaanse makelij en een jaar eerder verschenen, is oneindig veel beter.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden