Lijk

Mijn man en ik wonen nu alweer dertien jaar in de polder. Niet in een straat, maar aan een weg....

Edith Duijvelshoff en Zoetermeer

In het begin moet je de spelregels onder de knie krijgen, je bent tenslotte een burger en men is niet gediend van stadse fratsen.

Altijd kun je op deze buren rekenen, andersom is dat ook het geval, en moet je niet zeuren als midden in de nacht de buurman aan de voordeur staat om te vragen of je even mee wilt trekken, want het koekalf wil niet zo vlot uit de moeder komen.

En je moet zeker niet mokken als je wordt gevraagd mee te helpen de driehonderd autobanden terug te gooien op het kuilzeil. Als buren moet je op elkaar kunnen rekenen.

In de zomer fungeren wij als steunpunt van de Wegenwacht. Vooral in het weekeinde bij zonnig weer. Veel stedelingen hebben wij op het rechte pad gewezen, hun banden geplakt en onderdak verschaft wanneer een hagelbui was losgebarsten. Ook schuwde een enkele automobilist niet ons een litertje benzine te vragen.

Doordat de weg voor ons huis smal is en er best hard wordt gereden, belanden auto's regelmatig in het water. En of het nu toeval is of niet, dit gebeurt altijd voor de boerderij van onze buren.

Onze buurvrouw stopt de drenkelingen direct in bad.

Zo ook bij een jongetje dat tijdens het fietsen met zijn vader te water was geraakt. Deze werd zo aangetrokken door het lekkere, warme bad voor zijn zoon dat hij zich ook uitkleedde en piemelnaakt bij mijn buurvrouw in de keuken stond.

Een tijdje geleden reed een fietser in de vaart. Het gebeurde op klaarlichte dag en niemand had iets gezien of gehoord. Of het nu moord, zelfmoord of een hartstilstand is geweest, we weten het niet. Zeker is wel dat hij wel een halfuur in het water heeft gelegen, volgens ons dood.

Voordat de politie, ambulance, brandweer en het duikersteam arriveerden, hebben mijn buurman en ik samen met andere omstanders naar het drijvende lijk staan kijken. Niemand deed iets. Toen even later het ambulancepersoneel ging reanimeren, keerden wij bedremmeld naar huis. Onszelf wijsmakend dat we er toch niets aan hadden kunnen doen. En als het moord is geweest, konden we ook maar beter niets doen om het eventuele bewijsmateriaal niet te vernietigen.

We hadden toch de politie gebeld? In bellen zijn we hier goed!

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden