Lieve

Hij was een genereus mens – Theo. Nu hij dood is, is zijn achternaam hem ontvallen. Vermoord, en hoe, afgeslacht....

Martin Bril

Hij was een genereus mens – Theo. Hij sloot junkies, daklozen, intellectuelen, kunstenaars, soapsterren, bankiers, miljonairs, zakenlieden, straatsslijpers, schrijvers, hoeren en gehandicapten in zijn hart. Hij kende geen onderscheid, en liet zich nergens op voorstaan. Hij betaalde voor iedereen. Hij was een genereus mens – Theo. Ik heb hem twintig jaar gekend en nooit is het me gelukt iets voor hém te betalen. Hij was me altijd voor, hoe hoog de rekeningen ook waren. Nu het te laat is, kán ik niets meer voor hem betalen en moet ik dit opschrijven. Zelfs geleend geld kon je niet teruggeven.

Hij was een genereus mens – Theo. Wat hij het liefste deed, was films maken, want dan was hij onder vrienden, gezellig samen, dan was hij zichzelf. Een heel zachte jongen met de neiging tot het hoogste woord, wat al zijn vrienden hem vergaven. Nog los van het gelijk dat hij vaak had.

Hij was een genereus mens – Theo.

De laatste keer dat ik hem zag, was voor de herfstvakantie in Vlissingen, waar zijn film Cool ten doop werd gehouden. Tot diep in de nacht was hij bezig indruk te maken op twee meisjes die in de thuiszorg werkten – en al die tijd had hij niet in de gaten dat ze beiden een vriend hadden die een paar krukken verderop geduldig wachtten tot de orkaan was geluwd. God, die meiden – wat zou er gisteren toen ze het gruwelijke nieuws hoorden door ze heen zijn gegaan?

Lieve meiden.

Lieve Theo.

Bij het ontbijt daar in Vlissingen wilde hij graag Hans van Mierlo even beledigen; die zat verderop met Connie Palmen een eitje te eten. Maar de staatsman deed net alsof hij Theo niet zag, en dat alleen al was reden tot een goed humeur. Dat iemand zich in bochten wrong om net te doen alsof Theo niet bestond. Klein, vond Theo dat, en heel veelzeggend.

Wij zaten daar, aan die boulevard in Vlissingen, en spraken over New York, waar ik van de zomer met mijn oudste dochter was geweest, en waar Theo in de herfstvakantie met zijn zoon naartoe ging. 'Voor ik dood ga, wil ik hem Amerika laten zien!'

Ach, lieve Theo.

Zijn zoon was zijn alles.

We namen de plekken door waar je als vader met een kind naartoe moet gaan, de straten, de gebouwen, de theaters, de parken – Ground Zero, het Vrijheidsbeeld, Times Square, Ellis Island – en toen was het alweer tijd om op te stappen.

'Take care', zei hij ten afscheid, zorgzaam en goedgemutst, om vervolgens vanuit de auto nog een paar keer te bellen om de laatste stand in een conflict met zijn filmdistributeur door te geven, zo'n typische Theo-saga.

Een genereus mens.

Een tijdlang had ik hem vaak 's avonds laat en 's nachts aan de telefoon. We namen dan de zaken door; de politiek, het leven. Soms zei hij wel eens wat waar ik het niet mee eens was. 'Martin, Martin', antwoordde hij dan op die lijzige, plagerige, quasi-vermanende, maar ook weer zorgzame toon, 'je vergist je, je komt er nog wel achter.' Om vervolgens bulderend te lachen.

Een genereus mens, die lieve, lieve Theo. Vermoord, en hoe, afgeslacht.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden