'Liever een slechte Lee Mavers dan een sufgeblowd stuk chagrijn'

Gijsbert Kamer zag een slecht concert van The La's, dat hij toch niet had willen missen.

Edward Sharpe And The Magnetic Zeros. Beeld getty

Een slecht concert dat je toch niet had willen missen, kan dat? Ja, ik was vrijdagavond in het Amsterdamse Bitterzoet om The La's Stripped Back te zien. The La's zijn vooral beroemd vanwege hun single There She Goes en door het bijna even klassieke album The La's uit 1990. Maar een vervolg kwam er nooit, voorman Lee Mavers riep al voordat het album verscheen dat hij zich er volledig van distantieerde, zo ontevreden was hij over het door platenmaatschappij Go Discs zonder zijn toestemming uitgebrachte album.

Van Mavers is meer dan twintig jaar nauwelijks iets vernomen. En al helemaal geen nieuwe muziek, maar die ene plaat en vooral dat ene liedje is alleen maar legendarische geworden. Een enkele keer trad Mavers nog wel eens op de laatste jaren, maar nooit meer in Nederland. Toen een paar weken geleden bekend werd dat Paradiso een optreden van hem organiseerde in Bitterzoet, zong zich dat onder fans van The La's meteen rond. Niet dat we er veel van verwachtten, want de beelden op You Tube van Britse shows beloofden niet heel veel goeds. Maar toch, het was wel Lee Mavers, ook al werd hij slechts bijgestaan door een bassist Gary Burtonmaar.

In de Volkskrant noemde ik There She Goes vrijdag het 'beste popliedje uit Liverpool dat niet van de Beatles is' en daaraan is niks overdreven. Het liedje eindelijk live gezongen te zien worden door de schrijver zelf, is me best wat waard.

Ik weet nog dat ik eind 1990, vlak voor het verschijnen van The La's speciaal een kaartje had gekocht voor een concert van The World Party, vooral om het voorprogramma te zien. Maar eenmaal binnen hing er een briefje op de deur: The La's zouden niet komen. Daarna ook niet meer.

Anachronistisch
De plaat waar Mavers zo ontevreden over was, deed het aardig maar niet heel bijzonder, kan ik me herinneren. Ook niet in eigen land. Had Mavers er zelf een beetje vaart achter gezet, en de plaat eind 1988 uitgebracht dan was het beslist een ander verhaal geweest. Nu, eind 1990 waren The Happy Mondays en hun 'baggy' Madchester sound het hipste wat het Verenigd Koninkrijk te bieden had. De 60's gitaarpop van The La's deed haast anachronistisch aan.

Ik moet ook toegeven dat ik The La's betrekkelijk snel weer vergeten was, totdat drie, vier jaar later Britpop met bands als Oasis, Blur, Pulp en Elastica weer helemaal terug was. Ineens bleek een van de beste Britpop-platen eind 1990 al verschenen te zijn, met There She Goes als het nummer dat op alles vooruitliep.

Daarna is het liedje eigenlijk alleen maar populairder geworden. Ook al is de versie die je overal het meest hoort (tot de dag van vandaag) de inderdaad (daar heeft Mavers gelijk in) mindere albumversie die Steve Lillywhite produceerde.

De oorspronkelijke single-versie uit 1988 is beter. Het gitaarintro van Jerry Byrne (niet van Lee Mavers dus), is iets korter maar vooral de zang is sprankelender. Het gekke is dat deze versie niet op de twee 'expanded' cd-versies van de plaat terug te vinden is die in 2000 en 2008 uitkwamen.

Wie het wil horen, moet de vier cd's tellende box Callin' All uit 2010 kopen (staat in zijn geheel ook op Spotify). Het gekke is echter dat ook al is de albumversie iets minder, het nog altijd prachtig is. Het is zo'n liedje dat niet makkelijk kapot te krijgen is, zoals alle liedjes op The La's. Daarom was ik vrijdag ook niet echt bang voor een fiasco. Zelfs als Mavers niet echt goed bij stem was, zou het moeilijk zijn de liedjes te verpesten.

Junk
Toch kwam hij een heel eind. Wat er met hem aan de hand is, daarover is het slechts speculeren. Op het podium stond een man van bijna vijftig, die meer weg had van een verlopen junk dan van een popzanger. Hij oogde vreugdeloos, zong krampachtig en het was maar goed dat zijn vazal, bassist Gary Burton bij machte was alles in goede banen te leiden.

Het zingen ging hem per liedje moeilijker af. Misschien het best vond ik Timeless Melody: 'A melody always find me.....', ja zelfs nu.
Mooi was het niet, maar het was wel Lee Mavers die er stond. In de volgepakte zaal was er dan ook eerder berusting dan verontwaardiging of woede. Liever een slecht uitgevoerd perfect liedje dan een perfect uitgevoerd slecht liedje. Maar het was typerend dat Mavers er pas echt lol in kreeg toen hij als toegift My Generation mocht zingen, en er iemand op de zo goed als vergeefs opgestelde drums mocht rammen.

Een illusie zijn we in ieder geval armer: dat Lee Mavers nog eens met een plaat komt die bewijst dat hij echt geniaal is. Een nieuw liedje was er niet te horen, en de oude zong hij slechter op dan alle mij bekende versies.

En toch laat Mavers en The La's me niet los. Ik las gisteren nog eens het boek In Search Of The La's, dat een jaar of tien geleden verscheen. MW Macefield ging zo rond de millenniumwissel op zoek naar de man achter een van zijn lievelingsplaten, en krijgt Mavers uiteindelijk ook te spreken. Hij is op dat moment met Mike Badger, mede-oprichter van The La's die al weg was voordat de eerste singles werden opgenomen, bezig met nieuwe liedjes.

Nooit meer wat van gehoord.

Bassist John Power was in de jaren 90 even heel succesvol met de band Cast, maar zelfs de beste liedjes van Cast verbleken bij die van The La's. Is het echt mogelijk dat iemand zijn talent of zelfs genie zo makkelijk kan verspelen, als Mavers dat gedaan lijkt te hebben?

Mavers die ooit zo perfectionistisch was dat hij versie na versie opnam en afkeurde, net zo lang totdat zijn platenmaatschappij ingreep, maakt nu een treurige indruk. We mogen blij zijn dat Go Discs zonder zijn toestemming ooit een plaat heeft uitgebracht. Hadden ze het niet gedaan, dan was het album The La's waarschijnlijk nooit verschenen. En al is het misschien zo dat Lillywhite niet het beste uit de liedjes wist te halen: zo heel veel anders en beter klinken alle in de loop der jaren verschenen demo's nu ook weer niet.

Hippies
Treurig toch. Maar nogmaals, ik heb er geen spijt van. Het had ook wel iets moois, een zaal vol mensen die allemaal tegen beter weten in hopen op een wonder en hun held met applaus naar grotere hoogten willen voeren.

Ik ging met een heel ander gevoel naar huis dan een avond eerder. Toen zag ik in een uitverkocht Utrechts Tivoli Edward Sharpe And The Magnetic Zeros. Wat een stel stonede hippies daar op het podium. Een kruising tussen de Levellers en Polyphonic Spree maar dan zonder liedjes en euforie.

Op festivals als Lowlands en Haldern heeft de band een reputatie opgebouwd. Vrolijke muziek werd beloofd, maar los van twee aardige nummers zag ik vooral een sufgeblowd stuk chagrijn als zanger, met een aanstellerig kruidenvrouwtje.

Kijk, daar word ik nu wel boos van. Wat een tijdverspilling denk ik dan. Doe me dan Lee Mavers maar, anytime.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.