Column

Liever een leven verwoest dan het gezicht verloren

Arme Tarik

Zit Tarik nog steeds in de gevangenis, zoals ons door het OM is beloofd, 'in beperkingen', dus zonder contact met familie en vrienden? Krijgt hij er aandacht, wordt er met hem gepraat over wat er aan hem scheelt of over wat hij bij de NOS heeft gedaan?

Arme Tarik. Ik denk veel aan hem. Het moet een lieve jongen zijn, die het in zijn hoofd heeft gehaald dat hij ons moest redden. Ik herken dat wel, de beroepskeuze wordt er deels door verklaard, maar het grote verschil tussen ons is dat ik ervan overtuigd ben geraakt dat de samenleving zich zonder mij ook wel in twijfel kan trekken.

Op zijn leeftijd vond ik mezelf ook eens terug op straat, aangevuurd door gecodeerde berichten op MTV. Ik rende en rende, heel hard en ook heel lang, totdat ik niet meer wist of ik me nu van een gevaar aan het verwijderen was of juist onderweg was om dat gevaar elders af te wenden.

Als ik toen een redactie was opgerend, hadden ze mij misschien ook wel in de bak gegooid, waaruit ik dan vermoedelijk niet veel gezonder was vrijgelaten, met allemaal nieuwe reddingsfantasieën en gevangenisstraffen tot gevolg, steeds opnieuw, zodat ik nu misschien wel beste vrienden met de waxinelichthoudergooier was geweest.

Het was aandoenlijk om Tarik op tv te zien, ook toen het filmpje voor de honderdste keer werd uitgezonden. Het was ook aandoenlijk, maar dan op een andere manier, te zien hoe de NOS over hem berichtte. Tot laat werd naar overeenkomsten tussen Tarik en de Parijse terroristen gezocht, gehengeld naar een verband met de jihad.

In NRC Handelsblad reageerde NOS-hoofdredacteur Gelauff maandag met sentimentele argumenten op de zakelijke kritiek dat de NOS Tarik niet herkenbaar in beeld had mogen brengen. We waren bang, schreef hij, onthutst, bezorgd, we stonden buiten en het sneeuwde. Het was allemaal naast de kwestie, maar begrijpen kon je hem wel: probeer onder de omstandigheden het hoofd maar eens koel te houden.

Golden de sentimentele argumenten een dag later ook nog, of twee? Toen werd Tarik in Nieuwsuur ineens met 'lone wolves' als Tristan van der V. en Karsten T. vergeleken, die 'immers' ook in de war en eenzaam waren geweest. De verschillen waren alleen wat groter en crucialer - je moest op een ladder klimmen om eroverheen te kunnen kijken: de lone wolves wilden moorden en vernietigen, Tarik helpen.

Zo te zien is het geen optie geweest om te zeggen: 'Sorry, we hebben ons vergist. Het leek even heel wat, maar het is bij nader inzien helemaal niks.' Terugkrabbelen moet het moeilijkste ter wereld zijn - eenmaal hoog ingezet, kan alleen maar hoog worden doorgedaan. Liever een leven verwoest dan het gezicht verloren.

Op de vraag waarom het filmpje honderd keer was uitgezonden, Twitterde een NOS'er: 'We zijn één keer bedreigd, maar in onze hoofden is het intussen al honderd keer gebeurd.' Daarmee was de maatschappelijke gemoedstoestand per ongeluk misschien wel goed beschreven. Mooi wel, ergens. Maar hoe zou het nu met Tarik zijn?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.