Liever duo

Mike Boddé is muzikant, schrijver en grappenmaker in de nieuwe Kerstrevue van Mike en Thomas. Wat is hij het liefst?

Kerstman of Sinterklaas?

'Een moeilijke. Ik kies voor Sinterklaas, want ik heb een dubbel gevoel bij Kerstmis. Het is een merkwaardig feest waarin allerlei tradities door elkaar lopen. Het heeft de Germaanse mystiek van rendieren en dennebomen waar vervolgens Jezus doorheen fietst met Betlehem en het hele gedoe. Sint Nicolaas is eenduidiger. Wat mij wel aanspreekt in het kerstfeest is dat het een vrijbrief is om allerlei onzin over het voetlicht te brengen. De Kerstrevue die wij nu spelen zit vol met meligheid, maar ook met ongegeneerd sentimentele liedjes. Alles kan.'


Dromer of realist?

'Een dromer. Als kind was ik al dromerig. Ik kon eindeloos verkeren in mijn fantasie en mezelf vermaken met niks. Nu ben ik nog steeds een dromer, in die zin dat ik belachelijke dromen heb waarvan iedereen weet dat ze waarschijnlijk niet uit zullen komen. Zo hoop ik een keer met een waanzinnige show op Broadway te staan.'


Pen of piano?

'Piano. Pianospelen is net iets belangrijker voor mij dan schrijven. Pianospelen is al mijn hele leven een uitlaatklep en een manier om met mensen in contact te komen. Het is een instrument waarmee ik dingen kan verwerken. Ik voelde mij als kind een buitenstaander en had de piano als vriend om op terug te vallen. Dat was een trouwe kameraad natuurlijk, hij liep niet weg. Een piano praat ook terug. Als je hem goed bespeelt, spint hij van genot. Ik heb ook mijn dagen dat ik tamelijk liefdeloos zit te beuken. Maar meestal probeer ik met zorg te spelen. Dat lukt het beste als ik improviseer.'


Solo of duo?

'Duo. Ik vind solo spelen best zwaar. Alles hangt dan van mij af en ik vind het ook niet zo gezellig. Ik heb het voorrecht om te spelen met Thomas van Luyn, die buitengewoon constant is. Hadewych Minis is er ook zo een. Met haar ga ik volgend jaar optreden. Zij is altijd geconcentreerd. Ik ben zelf vrij buiig. Ik heb mijn goede dagen en ik heb mijn slechte dagen. Het is daarom prettig als ik iemand naast mij heb die mij er doorheen sleurt als het nodig is. Maar op goede dagen blaas ik ze natuurlijk van het podium af.'


Hans Liberg of Diederik van Vleuten?

'Diederik van Vleuten natuurlijk! Hans Liberg vind ik soms grappig, maar je moet hem niet vragen om een mooi liedje te spelen. Hij speelt liefdeloos en hard op de piano. Dat is prima, het staat allemaal in dienst van de grap, maar zelf vind ik muziek te belangrijk om er met de pet naar te gooien. Van Diederik ben ik een fan. Vlak voor de zomer hebben we samen opgetreden. We hebben ons gek gelachen. Diederik is een goede pianist en een geboren verteller. Ik hang aan zijn lippen als hij weer met een anekdote komt.'


Einzelgänger of sociaal dier?

'Ik houd van gezelschap, maar kan het in mijn eentje vrij lang uithouden. Met een piano, een cd-speler en een blocnote kom ik een heel eind.'


Sergej Rachmaninov of Herbie Hancock?

Lange stilte. 'Het zijn beide voorbeelden voor mij, maar ik kies Rachmaninov. Ik heb net een cd gekregen met opnamen die gemaakt zijn met behulp van pianorollen die Rachmaninov zelf heeft ingespeeld. Op die rollen zijn de dynamiek en de timing van zijn spel bewaard gebleven. Als die man echt zo heeft gespeeld, dan was hij buitenaards goed. Aan de andere kant: Hancock is een levende legende. Er zijn weinig goede toetsenisten die op alle soorten synthesizers en elektrische piano's durven te spelen. Dat is een kunst. Ik ben deze week naar een concert van hem geweest. Het was bijzonder om een man van in de zeventig zo te zien genieten van muziek maken. Hij was hipper dan hip met vier iPads en een groot Mac-scherm op het podium, maar sommige synthesizergeluiden waren zo kitscherig dat ze op mijn lachspieren werkten.'


Televisie of theater?

'Theater. Televisie is een leuk medium, maar er is niet veel plek voor subtiliteit. Door de kijkcijfergekte kom je onder druk te staan, ook bij de publieke omroep. In het theater heb je veel meer de ruimte om te doen wat je zelf wilt en om het publiek af en toe te pesten door dingen veel te lang te laten duren. Op momenten waarop mensen voor de televisie allang zouden wegzappen, kan ik ze in het theater op de proef stellen.'


Maarssen of Rotterdam?

'Inmiddels Maarssen. Ik ben in Rotterdam geboren. Het is mijn favoriete stad, maar de stad in het algemeen vind ik niet zo prettig. Ik heb een aversie tegen steden opgebouwd. Te druk, te veel indrukken en te hard getoeter. Links rijd je iemand overhoop en rechts rijdt iemand jou overhoop. Het is mij allemaal te veel. In Maarssen is het rustig, mijn vrouw is hier geboren en veel familie woont in de buurt.'


44 of 24?

'Een gemakkelijke keuze, want op mijn 24ste zat ik midden in een depressie die zeven jaar duurde. Maar ook als ik tussen 14 of 34 kan kiezen, wil ik toch liever 44 zijn. Jong zijn was moeilijk voor mij. Ik had de gereedschappen niet om het leven draaglijk te maken. In mijn puberteit en tijdens mijn studie was ik een aanhanger van de glas-half-leegfilosofie. Ik was zwaarmoedig, filosofeerde de hele dag en zag alles vrij somber. Ik was gevoelig. Dat ben ik nog steeds, maar ik heb geleerd beter met teleurstellingen om te gaan. Met de jaren is een dosis realisme gekomen. Nu ben ik beter in staat om af en toe mijn zegeningen te tellen: ik heb onwijs leuk werk en ik heb een vrouw, twee lieve kinderen en een fijn huis. Waar lullen we eigenlijk over? Ik bedoel, driekwart van de wereld mag al blij zijn als die niet met honger naar bed gaat.'


Onno Innemee of Thomas van Luyn?

'Tussen hen ga ik niet kiezen. Beiden hebben fenomenale kwaliteiten, zijn mij dierbaar en zijn hoofdrolspelers in mijn leven. Thomas heeft zijn eigen vriendenkring met wie hij elke woensdag afspreekt in De Kring in Amsterdam. Een studentenvereniging voor volwassenen, zeg maar. Dat is niet zo mijn ding. Thomas en ik zijn juist op ons best als we werken. Bij Onno, met wie ik ook samenwerk, is dat andersom. Toen ik ziek werd, belde Onno. Aan het einde van het gesprek zei hij: 'Vind je het goed als ik je iedere week een keer bel?' Hij was een geweldige steun. Onno stimuleerde mij ook om weer op het podium te gaan staan. Hij organiseerde een avondje in Leidschendam. 'Kom ook een paar liedjes zingen. Verder niets', zei hij. Dat was zo leuk dat ik dacht: shit. Toch eens kijken of ik cabaret weer kan oppakken.'


Humor als baan of humor als redding?

'Redding. Ik probeer mijn leven zo te veranderen dat ik meer muziek ga maken. Met muziek heb ik meer te vertellen dan met grappen. Dus humor als baan gaat er geleidelijk uit. Humor is een belangrijk middel om het leven draaglijk te houden. De relatie met mijn vrouw is zo goed omdat wij veel met elkaar lachen. Ineke heeft veel humor. Ze kan ook heel goed typetjes doen. Dat kunnen niet veel vrouwen.'


CV Michael George Boddé


14 januari 1968 Geboren in Rotterdam


1980-1986 Montessori Lyceum, Rotterdam


1986 Opleiding jazz en piano aan het AmerikaanseTrinity College


1995 Doctorandus Chinees in Leiden


2005-2009 Mike en Thomas Show


2010 Boddé schrijft het boek Pil over zijn depressie


2012 Mike en Thomas Kerstrevue. Tournee tot 26 december


Mike Boddé woont met dochter Hanna, zoon Tijm en vrouw Ineke in Maarssen


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden