Lieve naam

IK ZOU niet zo gauw een knussere naam hebben kunnen verzinnen: 't Blauwbörgje...

Het lidwoord dat zich met een apostrof bijna onzichtbaar heeft gemaakt, de vrede van de kleur, de umlaut op de o, de verkleiningsuitgang - alles eigenlijk ademt rust en geborgenheid.

Soms is je auto stuk, en je zoekt in het telefoonboek naar een reparateur. Dan kies je, als je verstandig bent, nooit voor de Knalpotkoning, en nog minder voor Instant Car Service.

Zo zal ik straks, bladerend door de Gouden Gids op zoek naar een passend verpleeghuis, alle instellingen die met Avond beginnen mijden als de pest, en ook elke associatie met levensvreugde of zonsondergang zorgvuldig uit de weg gaan. Maar 't Blauwbörgje zou ik meteen hebben gebeld.

Maar ja.

Ik las dat de ministers Dijkstal, Sorgdrager en Borst - zeg maar de harde, repressieve kern van Paars - de gedragscode klaar hebben voor de moderne censuur: geen camera's meer bij de ontspoorde trein, maar een gesprek met de voorlichter.

Dus je weet dat in de toekomst steeds dreigender zal gebeuren wat nu al praktijk is.

Het Journaal rijdt naar 't Blauwbörgje en begint onmiddellijk onheilspellend in te zoomen op de ramen van het vroeger zo veilig en vriendelijk gewaande tehuis, en de kijker begrijpt dat de oudjes daarachter bij bosjes aan een menswaardig einde worden geholpen.

In de tuin ziet men een bejaarde bewoner over het grindpad schuifelen. 'Hé, die leeft nog' Maar niemand kan verzekeren dat dat ook morgen nog het geval is.

De verslaggever wendt zich tot de directeur, die er blijk van geeft bij D66 in ieder geval een voorlichtingscursus te hebben gevolgd. Na de beschuldiging van de hand te hebben gewezen, verklaart hij: 'Kennelijk hebben de familie en wij niet dezelfde taal gesproken.'

De gebreidelde journalist heeft dan nog één informatiebron: een verpleeghuisarts.

Wat mij argwanend stemt is dat er daar maar eentje van blijkt te zijn. Altijd als er iets is met verpleeghuizen, zie ik in Buitenhof, bij NOVA of in Netwerk dezelfde dokter aanschuiven, die B. Keizer schijnt te heten en die zowel in kledij als in uitstraling iets van een goeroe heeft. Er speelt vaak een ironische glimlach om zijn lippen, alsof hij een stuk méér weet dan hij ooit zal vertellen. Van hem heb ik voor het eerst het woord 'uitdrogingsbeleid' gehoord.

Vermoedelijk is hij door mevrouw Borst (mede namens mevrouw Sorgdrager en de heer Dijkstal) aangewezen als de woordvoerder-voorlichter voor de gehele verpleeghuisartsenbranche, maar je zou als mondige consument natuurlijk ook wel eens een second opinion willen horen.

't Blauwbörgje.

Het demasqué is meteen ook hardvochtig.

Even kun je nog hopen dat er tussen de directie en één familie sprake is geweest van een talig misverstand, maar binnen de kortste keren zijn er twee, drie, vier, vijf achterstallige aangiften gedaan - de directeur blijkt al jarenlang in een taal te hebben gesproken die zijn klanten niet machtig waren, of anders omgekeerd. Wat kan het geweest zijn? Toch niet Gronings?

'Het in 't Blauwbörgje gevoerde uitdrogingsbeleid bleek noch door de bewoners, noch door hun familieleden precies te zijn begrepen. De directie heeft een vertaler in dienst genomen.'

Ik hoop dat het naar ieders tevredenheid is geregeld zodra het mijn tijd is geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden