Liegende collega

Een collega van mij vindt dat hij stress krijgt van zijn werk. Hij is net begonnen in deze baan en moet lesgeven in uithoeken van Nederland....

onder redactie van Machteld van Gelder

Zwijgen

Ik geef les op een middelbare school en werk dus met (jonge) pubers. Sinds ik deze baan heb, heb ik altijd last van stress en het gevoel overspannen te zijn. Het is nooit klaar, de kinderen zijn druk en brutaal, de ouders veeleisend en goedgebekt, en de leiding is nooit tevreden. Ziek worden is not done – je belast je collega’s er maar mee die je klassen moeten vervangen. De laatste jaren heb ik een aantal keren een verkeersongeluk gehad en als mijn lijf of leden door een chirurg weer in elkaar zijn geschroefd of genaaid, denk ik vaak alleen maar: godzijdank, nu hoef ik een tijdje niet. Het afgelopen jaar heeft een collega een heup gebroken, drie anderen kregen een hartinfarct. Zij voelden precies hetzelfde: zo blij dat ze er een tijdje zonder al te veel gezeur vanaf zijn. Dus: verman je en steek eens een helpende hand, of een luisterend oor, toe. Wie zo’n smoes gebruikt, moet zich wel heel erg wanhopig voelen. H.P. (45, v), Rotterdam

Vertellen

Vanuit mijn functie als manager in het onderwijs is mijn advies het volgende: vertel gewoon aan de manager over uw collega die zo overbelast en gestrest is dat hij gekke dingen doet. Vervolgens kan de manager besluiten of hij de collega erop aanspreekt en met hem probeert het onderliggende probleem van de overbelasting op te lossen. Een goede docent is moeilijk te vinden. Een manager zit er dus bepaald niet op te wachten dat een docent overspannen raakt. Bernard Weerdmeester (53), Zeist

Zwijgen

Je hebt zelf zeker nog nooit een leugentje verteld? Sabine Soetebier (24), Amsterdam

Vertellen

U zou met de leidinggevende kunnen bespreken dat uw collega gestrest is en tegen overspannenheid aan zit, zonder zijn stommiteit te vermelden. En er vervolgens op aandringen dat hij met uw collega overlegt hoe de boog iets minder gespannen kan raken. Deze oplossing biedt ruimte voor uw collega en u kunt hem recht in de ogen blijven kijken. Ook uw leidinggevende zal dit loyaal van u vinden (dat vind ik ook). Eduard Dame (50), Overijse, België

Zwijgen

Vanuit mijn vroegere werk (juridische kant personeelswerk in top van grote organisatie) is mijn raad: houd uw mond en koester dit biechtgeheim. Vraag hem of hij u niet meer in geheimen wil betrekken. Maar bemoei u niet met zijn geweten. Dat moet hij zelf dragen. T. S. (84, m), Enschede

Aanspreken

U bent in zekere zin zijn vertrouwenspersoon geworden, ook al ging dat niet helemaal vrijwillig. Ik vind dat u niet zonder waarschuwing vooraf die vertrouwensrelatie kunt verbreken. Vertel hem met klem dat hij in het vervolg niet meer met dit soort bekentenissen bij u moet aankomen, maar met zijn manager of met een vertrouwensarts over zijn werkdruk moet gaan praten. Zijn probleem lijkt me zo groot dat het niet relevant is of hij de leugen die hij al begaan heeft, wel of niet opbiecht. Fred Heutink (62), Eindhoven

Zwijgen

Volgens mij hoeft u niets meer te doen, omdat zowel de collega als de baas zich onmiddellijk in dit stukje zal herkennen. Een ouderwetse kwestie van ‘al is de leugen nog zo snel...’ B. de Bruin (39), Eindhoven

Het nieuwe dilemma Jehova’s of onze dochter?

Het nieuwe dilemma Jehova’s of onze dochter?
Onze dochter kreeg ruim drie jaar geleden, ze was toen net 17, verkering met een jongen die Jehovagetuige is. We zijn zelf licht Nederlands hervormd. Langzaam heeft hij haar zijn geloof binnengehaald, op een dwingende manier. Hij praat haar schuldgevoelens aan, is veeleisend, maakt haar onzeker. We zien onze dochter van ons wegglijden, ze gaat al twee keer per week mee naar die bijeenkomsten. Ze doet het allemaal voor hem, ze is bang hem te verliezen. Ze heeft last van lichamelijke klachten (hoofdpijn, hyperventilatie en hartkloppingen) maar mag van hem niet naar een psycholoog, alles moet binnen de organisatie worden opgelost. Er wordt nu aan twee kanten aan haar getrokken: door hem met de hele organisatie en door ons, het gezin. Ze woont nu ruim een jaar op kamers, ze is student, maar mengt zich niet in het studentenleven. Soms hebben we een goed gesprek en weet ze dat het niet bij haar past, maar ze kan er niet tegenop. Ze bespreekt alles meteen met hem, waarna wij weer andere antwoorden krijgen. Hoe kunnen we haar helpen? Naam en adres bekend bij de redactie

Het nieuwe dilemma Jehova’s of onze dochter?
Onze vraag is: wat zou u doen? Mail uw antwoord (maximaal 130 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl en doe dat vóór maandag 5 januari.

Het nieuwe dilemma Jehova’s of onze dochter?
Heeft u een dilemma en wilt u advies van andere Volkskrant-lezers? Mail dan uw probleem (maximaal 130 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl

Het nieuwe dilemma Jehova’s of onze dochter?
Vermeld in alle gevallen uw naam, leeftijd, geslacht en woonplaats. Op verzoek verschijnt uw bijdrage met alleen initialen. De redactie behoudt zich het recht voor bijdragen in te korten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden