Liefdeshapjes

Van oesters en asperges en nectar weten we het nou wel. Bij een wortel kun je ook nog iets verzinnen....

Jacomijn de Raad

De Roche beschrijft talrijke afrodisiaca, middelen die de geslachtsdrift prikkelen. Er zijn obscure Middeleeuwse minnedrankjes bij en liefdespoeders uit het oude Rome, maar ook hedendaagse gerechten en ingrediënten. Allerlei onverdachte soorten vis en zeevruchten, wild, vlees, specerijen en kruiden, groenten, vruchten, noten en bloemen blijken kriebels teweeg te brengen, door hun smaak, structuur of uiterlijk. Of door hun voedingswaarde: veel minnespijzen bevatten mineralen, vitaminen of eiwitten, die energie leveren.

Maar alleen al het idee dat iets exclusief of bedwelmend is, kan lust opwekken. En dan hoeft het nog niet eens lékker te zijn, blijkt uit het intrigerende hoofdstukje 'Vreemde afrodisiaca'. Liquamen of garum bijvoorbeeld, het amoureuze hapje van het antieke Rome, gemaakt uit gereinigde organen van vissen. Het werd beschouwd als een onmisbare saus, en in geconcentreerde vorm als een werkzaam lustopwekkend middel. Het spul werd geserveerd bij elk vis- of schaaldiergerecht, en bij zuiglam, speenvarken en gevulde relmuis.

Andere Romeinse lekkernij: hippomanes, 'een fijne, zwarte, vlezige substantie die verondersteld wordt voor te komen op het voorhoofd van een pasgeboren veulen; ook een slijmerig vocht dat hengstige merries afscheiden'.

In recepten voor Arabische liefdesdranken was kamelenmelk een gangbaar bestanddeel. Catharina de Medici schijnt te hebben gezworen bij hanenkam. Het leverde haar niks op, Hendrik II besteedde zijn tijd en energie aan Diane de Poitiers. Vrouwen die zonen wilden baren, moesten trouwens de testikels van hanen eten. Uit andere testikels wordt nog steeds stierenbloed getapt, dat gestold wordt verwerkt in liflafjes die aan toreadors worden geserveerd.

Ook het fosforrijke vogelnest, meestal verwerkt tot soep, zou de lust verhogen en de erectie verstevigen. Het bestaat uit zeewier dat door de Aziatische salangaan, een zeezwaluw, met speeksel aan elkaar wordt geplakt.

Een oud Europees tovermiddel was gleufbrood, door jonge meisjes gemaakt om de aandacht van een man te trekken. Zij drukten een stuk brooddeeg tegen hun schaamspleet, bakten het aldus gevormde deeg en gaven het brood aan de kerel van hun keuze. Wie het opat, zou de geefster niet kunnen weerstaan. 'Het was een eenvoudig, goedkoop, thuis zelf te maken middel, en bovendien zeer krachtig.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden