Liefdesduet met politieke dimensie

In rode letters roept de programmafolder op tot vreedzaam samenleven: 'Either we learn to live together, or we die together.' Het is een fragment uit een toespraak in 1983 van de joods-Amerikaanse journalist I.F....

Annette Embrechts

Aangezien een duo de compactste samenlevingsvorm is - ik en de ander - presenteert Galili met zijn noordelijke dansgezelschap Galili Dance zes duetten onder de titel The Art of Two. Vier ervan zijn reprises zoals het humoristisch-politieke Between L. (1995), het sprookjesachtige Fragile (1997) en het vriendschappelijke Double Time (1990), redelijk sterk gedanst door Galili's kerndansers.

Double Time was Galili's debuut als choreograaf, een intiem duet over de kwetsbaarheid van broederschap. Zijn nieuwste creatie Enter lijkt daar een reactie op. Alle haat en liefde die in Double Time van binnenuit komt, volgt in Enter uit externe impulsen. Letterlijk tikken de twee jongens tegen elkaars ledematen met uitschuifbare aanwijsstokjes. Telkens reageren ze met poëtische statements: 'ear, sound of silence; nose, smells like winter; eyes, I'm unable to see.' Ze pellen elkaars schil af, op zoek naar de kern. 'And the result is a human being. No father, no son, no holy ghost.'

De bewegingstaal lijkt daarbij op de huid geplakt. De dansers scheuren zich telkens los uit een net aangenomen houding. Dat kleurt het geheel tot een behangetje, waar de diepere essentie niet doorheen dringt. Zoals ook de truitjes een voor de hand liggende stofcollage zijn van lichaamsdetails uit tijdschrijften. De verborgen emotie waar Galili in eerder werk altijd zo mooi om heen cirkelt, is hier weggekit met 'plakplaatjes' van beweging en tekst.

Enter oogt echter nog altijd beter dan Albert + Panja, een duet in de kinderkamer van Galili's leerlingen Roni Haver en Guy Vaizman. Met een lange jurk van vitrage en een opa-broek met bretels dansmimen ze een mensenleven als een kleuterspel rond minimeubels. Het rauwe geklauter over elkaar en het tafeltje is te zwak als pijler van een duet.

Gelukkig eindigt de avond met When You See God Tell Him, een liefdesduet dat door bovengenoemde tekst van Stone politieke dimensies krijgt. Dit dualisme tussen persoon en politiek ontbreekt in Galili's recente werk. Nu grossiert hij in pseudo-filosofische uitspraken over de mens in het algemeen en hijzelf in het bijzonder. Tekst en humor overspoelen beweging en emotie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden