Liedje

uziek op televisie, dat is vaak hetzelfde liedje. Speciale muziekprogramma's hebben hun vaste publiek, maar daarbuiten geldt: niet te lang, graag - het publiek zou eens massaal kunnen opstaan voor toiletbezoek, of (erger) verveeld kunnen afhaken. Vandaar dat DWDD zijn artiesten zelden meer dan een minuut gunt, en dat andere programma's muziek mijden of aan het einde plaatsen.

Met Studio 9 heeft de TROS een nieuw muziekprogramma, in het kielzog van het veelgeprezen Ali B op volle toeren. Beide programma's hebben wat gemeen: het draait niet om muziek. Die is slechts aanleiding of een voertuig voor meer: voor televsie. Bij Ali B is de ontmoeting tussen de rapcultuur en Nederlandse oude rotten een voertuig voor soms roerende ontmoetingen, waarbij de traan inmiddels bijna een voorwaarde lijkt.

Ook in Studio 9 ontmoeten twee artiesten elkaar voor het eerst, in een studio. De opdracht: binnen 36 uur een Nederlandstalig lied schrijven, opnemen en afmixen. Een wonderlijke opdracht, maar ja: het is televisie.

Woensdag zat de hoogblonde Miss Montreal (Sanne Hans) met haar band te wachten op de 'mystery guest'. Er werd nogal lang bij stilgestaan wie het zou zijn. Sanne hoopte op Sting. 'K3 trek ik niet.'

Ze hoopte ook op 'iemand die snel kan werken. Want ik hou niet van langzame mensen.' Toen kwam Frank Boeijen de studio binnen, met een bril en een hoedje op.

Sanne: 'Is het heel erg dat ik hem niet herken?' Ze dacht: 'Is het nou André van Duin?' De bandleden hadden allemaal 'respect' voor de troubadour.

Samen moesten ze aan de slag. Sanne wilde iets 'een beetje in de stijl van Johnny Cash'. Iets 'heel depressiefs, met een heel simpel tokkeltje'. Boeijen veerde op: 'Ja!'

Hij had een boekje bij zich met teksten en las er een uit voor. Sanne vond het mooi. 'Zou je daar wat mee willen doen, of is die je te dierbaar?' Dat trof: tekst die Boeijen had bedacht als zangtekst, wilde hij nog zingen ook.

Daarna begon de ellende. En dat was maar goed ook, want in Studio 9 draait het minder om muziek dan om de weg erheen. Niet het scheppingsproces, maar de fricties, de onenigheidjes. De tol van jaren reality-tv.

Na zes uur aanklooien wilde Sanne wat eten. Frank vond dat geen goed idee.

Ze had ontdekt dat zijn teksten wel heel erg lang waren. Ze had er wat uitgeschrapt.

Het voorgenomen nummer liep spaak. Boeijen: 'Misschien moeten we gewoon wat anders gaan doen.'

Dat deden ze, maar opnieuw ging het niet van een leien dakje. Sanne wilde 'de tekst even loslaten, en dan gewoon een depressief tokkeltje'. Aan het einde van de avond lag er een aanzet tot een lied. Alleen de tekst nog. Sanne: 'Dan drinken we toch een bak met wijn? Dan hebben we zo wat. Daar hebben we de hele nacht nog voor.' Een bandlid: 'Precies!'

Hoe, dat kwam je maar nauwelijks te weten, maar het kwam goed. Er ontstond een nog heel aardig duet, dat de kijker zowaar helemaal te horen kreeg, drie minuten lang. Aan het einde, uiteraard.

Het gekke: de tekst van het lied was niet te verstaan. Dat lag niet aan de zangers, maar aan de opnamekwaliteit. Voor een betere clipversie verwees presentator Xander de Buisonjé - wiens beperkte rol eigenlijk geheel overbodig is - naar de website sterren.nl. Even gesurfd: prima kwaliteit.

Merkwaardig, hoe zelfs een 'muziekprogramma' als Studio 9 zijn eigen muziek zo liefdeloos behandelt.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden