Licht

Een scheiding is ook een soort survivalkamp. Wie de tocht wil overleven, doet er goed aan zich niet uit de tent te laten lokken.' Zomaar een levenslesje van Doris Dorenbos (Tjitske Reidinga), de 39-jarige vrouw die zich in Amsterdam een hobbelige weg door het leven slaat. Liefst weg van de gebaande paden: 'Er zijn van die dagen waarop ik niets liever wil dan terug naar mijn dromen. Terug naar die wereld waarin ik wel een groots en meeslepend leven leid'.


De eerste aflevering van de serie Doris, vorige week maandag op Net 5, behelsde een kort avontuurtje met een Franse pianist. Een wat dun maar vermakelijk verhaallijntje gesponnen om de lotgevallen van Doris: Bridget Jones is moeder geworden, en gescheiden. Moraal van haar verhaaltje: 'Als er maar af en toe wat onverwachts gebeurt, dan is het leven duizend keer mooier dan ik me ooit had voorgesteld.'


Reidinga is geknipt voor dit soort rollen: komisch, dromerig, een tikkeltje onhandig, maar bepaald niet gek. De serie, gemaakt door Talpa Fictie, heeft de lichte toets van Gooische vrouwen, Divorce, Danny Lewinsky, S1ngle en aanverwante series op vooral commerciële zenders. Het lichte tv-genre waarvoor inmiddels de term 'dramedy' is gemunt - van totaal andere orde dan de omvangrijkere, spannende productie Penoza, de misdaadserie waarvan zondag het derde seizoen weer overtuigend begon bij de KRO.


Opvallende trend in die reeks is de cast: menig 'kwaliteitsacteur' haalt er zijn neus niet (meer) voor op. In Doris zien we onder anderen Jacob Derwig, Monique van de Ven, Ellen Vogel, Gijs Scholten van Aschat. En Roos Ouwehand, tevens auteur van het scenario.


Ook De man met de hamer (zondag op RTL 4) mag zich gelukkig prijzen met een topcast: naast Olga Zuiderhoek en Michiel Nooter zijn de hoofdrollen voor Jeroen en Martijn Krabbé. Ook in de serie rond een oud veilinghuis zijn zij vader en zoon. Zij oogsten een rijke voorpubliciteit voor hun samenwerking en het acteerdebuut van zoon Krabbé.


De vraag of jr kan acteren, is snel beantwoord: dat kan hij best. Het probleem zit bij de kijker, die de kunst moet verstaan hem in deze rol los te zien van die ene, andere rol als televisiepresentator van groot amusement. Het is het Swiebertje-syndroom dat wijlen Joop Doderer parten speelde: vergroeid met die allesoverheersende rol die hem elke andere belemmerde. Wie zich zo prominent afficheert als presentator van massa-entertainment als Martijn Krabbé, schept zijn eigen probleem. Het zal mij nog even kosten voor ik die twee Martijnen kan loskoppelen. Zoals ik in Penoza's Eric Corton toch nog steeds meer de deejay en presentator zie dan de acteur.


De serie speelt slechts op enkele locaties: een wooninterieur en een typisch Amsterdams 'Volkskoffiehuis'. Het is een a-typische serie voor een zender als RTL. Zij mist de lichte toets van veel andere series, zoals Doris. De man met de hamer werd dan ook aanvankelijk gemaakt voor de publieke omroep. Wat ook leek te beginnen als een soort 'dramedy' wordt langzaam serieuzer, tot aan een sterfgeval toe. Het scenario van de tiendelige serie verloopt wel traag: ook na de derde aflevering is nog maar weinig opgehelderd van de troebele relatie tussen vader en zoon.


Krabbé sr liet zich deze weken negatief uit over onderbreking door reclame. Terecht: het doet altijd afbreuk aan vaart en sfeer. Doris oogt rijker, maar de tol is een nog ruimere omgang met reclame: middenin het verhaal, niet te weinig ook. En het ergerlijke 'product placement', 'mede mogelijk gemaakt door' een schoenmerk en romige melkchocolade. Dramatisch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden