Lichtvoetig drama met ludieke vondsten

De Illusionist

* * *


Den Bosch Al zit je op de eerste rij, je doorziet het niet. Hoe goed je ook oplet, het blijft onvoorstelbaar hoe een goochelaar zijn lieftallige assistente in stukken snijdt tijdens de beroemde doorzaagtruc, om haar vervolgens weer heelhuids tevoorschijn te toveren.


En dan staan in De Illustionist niet eens doorgewinterde goochelaars op toneel, maar twee acteurs van het Vlaamse toneelgezelschap NTGent: Servé Hermans en Debbie Crommelinck (tijdens de acts bijgestaan door dramaturg Frans Hendrickx en nog een dubbelgangster van de assistente). Hermans raakte eerder tijdens De Koning Sterft van Ionesco, zo in de ban van een paar goochelacts die hij speciaal had aangeleerd, dat hij er deze zomer met hulp van een echte (afgezwaaide) illusionist (Luc Poppe) voor De Gentse Feesten een heuse theatervoorstelling omheen bouwde.


Niet dat De Illusionist iets te maken heeft met de gelijknamige (bekroonde) film uit 1984, met Freek de Jonge en Jim van der Woude in de hoofdrol. Deze nieuwe theatertekst over een flamboyante illusionist, genaamd Poppescu, is geschreven door Aus Greidanus jr. Poppescu moet zich voor de rechtbank verantwoorden over de dood van zijn kittige assistente tijdens een mislukte doorzaagtruc.


Gedurende het verhoor schiet hij telkens terug naar die noodlottige avond. Was het opzet of een ongeluk? Was hij jaloers omdat Svetlana die avond zijn huwelijksaanzoek afwees en heulde met zijn jeugdvijand en concurrent? Van het verdachtenbankje stapt Hermans zo over naar het verhoogde podium waar hij samen met een trefzekere Crommelinck als Svetlana een berg aan bloemen te voorschijn tovert, kranten tevergeefs door midden scheurt en balletjes, muntjes en speelkaarten uit oren en nek haalt.


Door die geraffineerde showlaag breekt echter al snel zijn woede heen, zijn angst verlaten te worden en zijn onmacht Svetlana aan zich te binden. Hermans is als acteur ervaren genoeg om moeiteloos te schakelen tussen het wanhopig requisitoir en zijn amusante goochelshow. Soms schmiert hij net te zielig. Maar met Crommelinck tegenover zich weet hij een krachtige en sinistere variétésfeer neer te zetten. Greidanus had als toneelschrijver iets minder voorspelbaar met het verhaal mogen omgaan. Meer conflict en verwarring kan De Illusionist best hebben. Nu blijft het een lichtvoetig verbeeld liefdesdrama, met wel veel ludieke vondsten.


Goed dat regisseur Karel de Rooy (Mini van Maxi) in de eindfase het toneelspel nog heeft aangescherpt ten opzichte van de goochelacts. Hoe handig Hermans ook is in het beduvelen van zijn publiek, een jonge Hans Klok is hij natuurlijk nog lang niet (al is die ook ooit in Duinrell kleinschalig begonnen met overrompelend kindervermaak). Hermans' kracht ligt in het jongleren met de toeschouwer, in gevatte interacties, en het verbale duel met zijn assistente. Eenmaal op dreef windt hij iedereen om zijn pink, afgesneden of niet.


Annette Embrechts


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden