Lichtvlekken

Star Trek (J.J. Abrams, 2009)

RTL 5, 20.30-23.05 uur.

Nog niet zo lang geleden was het voor cineasten absoluut taboe: met je camera zo tegen de zon of een lamp in filmen, dat er lichtvlekken in het beeld verschijnen. Nu de filmwerkelijkheid van menig blockbuster grotendeels met de computer en het green-screen tot stand komt, worden zulke zogenaamde lensflares opvallend vaak digitaal gesimuleerd: ze suggereren dat de camera in de meest fantastische decors toch echt ter plekke aanwezig was en roepen zo een groter gevoel van realisme op.


Niemand die lensreflecties met zo veel enthousiasme inzet als regisseur J.J. Abrams. Je kunt gerust van een visuele handtekening spreken, vergelijkbaar met Stanley Kubricks symmetrische composities en Quentin Tarantino's kofferbakshots.


Alleen al de eerste minuut van Star Trek, Abrams' geslaagde update van het klassieke sf-gegeven, bevat minstens zes lensflare-momenten. Het licht van lampen, ruimteschipmotoren en explosies schijnt soms zo sterk in de camera, dat je er bijna door verblind raakt.


Abrams' prequel - we zien helden Kirk en Spock als opgroeiende tieners, voordat ze aan boord van de Enterprise ten strijde trekken tegen de Klingons - deed het met zijn bijzonder amusante mix van actie, effecten, humor en goed uitgewerkte personages voortreffelijk bij pers en publiek. Hetzelfde gold voor opvolger Star Trek Into Darkness (2013), zij het dat sommigen zich ergerden aan Abrams' zo mogelijk nog manischer lensreflectiegebruik. Abrams verontschuldigde zich publiekelijk voor zijn verslaving en beloofde dat hij zich bij Star Wars 7 zou inhouden. Althans, wat lensflares betreft.

King of Kings

BBC 2, 14.00-16.35 uur.

(Nicholas Ray, 1961) Het levensverhaal van Christus, gezien door de ogen van Maria Magdalena. Een door Cecil B. DeMille geproduceerd spektakel vol mooie plaatjes en even interessante als belachelijke scènes. Met zijn onderwerp, epische speelduur en weelderige aankleding de perfecte kost voor de Goede Vrijdagmiddag.

Lantana

Eén, 23.15-01.10 uur.

(Ray Lawrence, 2001) Met close-ups van een lijk en een politierechercheur als eerst optredende filmpersonage, maakt Lantana een schijnbeweging: de film is geen detective, maar een broeierig relatiedrama. Het is niet het werk van Leon, de door Anthony LaPaglia gespeelde politieman, dat regisseur-scenarist Lawrence interesseert, maar zijn overspel met de gescheiden Jane. Vooral is hij het middelpunt van een complex web aan relaties, toevallige kennismakingen en botsingen op straat, waardoor alle personages in de film met elkaar in verbinding staan. En iedereen heeft een midlifecrisis. Pas na een uur keert de misdaad uit het openingsshot in het verhaal terug en daardoor nemen ook de geconstrueerde toevalligheden toe waarmee de verschillende levens elkaar doorkruisen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden