Column

Librisjury verdient geen prijs

Taalfouten, contradicties en dodelijke complimenten: het Libris-juryrapport is broddelwerk, constateert Arjan Peters.

Beeld Harshagen&Hrastar

Toezichthouders heb je in elke bedrijfstak, maar in de literatuur mag vrijelijk gebeunhaasd worden, vermoedelijk omdat deze duistere nis in de tempel van onze cultuur de meeste mensen onverschillig laat.

Toch is het merkwaardig. Aanstaande maandag komen de letterkundige borstrokken en avondjurken weer naar het Amstel Hotel in Amsterdam, waar de Libris Literatuur Prijs zal worden uitgereikt. De jury onder voorzitterschap van Wim Pijbes en bestaande uit Jacqueline Bel, Maria Goos, Marnix Verplancke en Rob van Essen, heeft zes romans genomineerd.

Maar waarom heeft er niemand gekeken naar de broddellap die deze dames en heren bij wijze van juryrapport durfden te publiceren? 'Het jaar 2014 werd bovenal opgeschrikt door het failliet van Polare', schrijft de jury. Een jaar dat bovenal werd opgeschrikt? 'Terwijl jonge vrouwen ooit traditioneel het favoriete onderwerp vormden van ouder wordende kunstenaars, lijkt de blijmoedige conclusie gerechtvaardigd dat de rollen vandaag de dag omgekeerd zijn.' Dus vandaag de dag zijn ouder wordende kunstenaars het favoriete onderwerp van jonge vrouwen. Een aperte leugen.

Zo stoethaspelt en stumpert de jury verder. Over Ik kom terug van Adriaan van Dis: een 'kille moeder waarmee' (moet zijn: met wie), en 'de beschrijving die deze roman uitzonderlijk maken'. Het boek is nog verkeerd gelezen ook. De ouders zouden kwetsbare mensen zijn 'die ondanks alles hun best deden', en de schrijver zou 'berusten in een gelatenheid kenmerkend voor de dood van een moeder'? Aanvechtbaar, om niet te zeggen onjuist. Als Van Dis wint, hoop ik dat hij de heikneuter die verantwoordelijk is voor dit rapport welluidend hekelt.

Over Godin, held van Gustaaf Peek: 'met zevenmijlslaarzen voert Peek ons door de relatie', even later: 'het resultaat is proza dat zich niet haast'. Hoe kan dat allebei?

Over Monte Carlo van Peter Terrin: 'speelt in de zomer van 1968', maar even later: 'Terrin plaatst zijn verhaal midden in de jaren zestig'. Dodelijk is dit compliment: 'een stijl waarbij over ieder woord nagedacht lijkt te zijn'. Let wel: lijkt - de jury is er niet eens zeker van. Terrin kan thuis blijven.

Over De consequenties van Niña Weijers: 'een aantal sushi die', moet zijn: dat. Fataal compliment: 'discussies over moderne kunst die goed te verteren zijn'. Goed te verteren? Het gaat niet over sushi, maar over een uitverkoren roman!

Teatro Olimpico van Kees 't Hart krijgt twee klappen te verwerken: 'alles gaat mis en de lezer ziet het aankomen', en het is een 'geslaagde satire'. Geslaagd? Dat is wel het minste, als je deze roman uit tweehonderd inzendingen vist.

Alleen over Roxy van Esther Gerritsen schrijft de jury zonder fouten of valse lof. Alleen deze nominatie zou een toezichthouder goedkeuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden