Levend

Vorige week stonden op de Dam drie levende standbeelden. Ze waren alledrie verkleed als De Dood.


Dit leek me een vergissing of een miscommunicatie.


Gisteren ging ik kijken of ze er nog stonden. Er stonden nu negen levende standbeelden. Vijf waren er verkleed als De Dood.


Levend standbeeld had me al nooit een beroep geleken dat je vanuit een diepe wens of brandende ambitie kiest, maar levend standbeeld zijn en De Dood uitbeelden terwijl binnen een straal van tien meter vier anderen óók De Dood uitbeeldden - dat getuigde wel van heel veel, hoe zal ik het noemen, moeheid. En weinig zakelijk inzicht.


Uit principe kijk ik nooit naar levende standbeelden, want dan ben ik bang dat ik ineens moet afrekenen omdat ik bijvoorbeeld langer dan twintig seconden naar ze heb gekeken. Ik weet niet wat de regels zijn.


Maar met vijf Doden moest ik wel op een bankje gaan zitten en een tijdje naar ze kijken.


Al gauw werd duidelijk dat deze levende standbeelden ondanks de A-locatie totale amateurs waren. Ze hadden alle vijf hun kleding betrokken bij dezelfde feestwinkel, en alleen wat variatie aangebracht in hun wapens; drie hadden er een zeis, de vierde had een mes en de vijfde een plastic bijl.


Ook bewogen ze heel veel. Het idee, de kunst, van levend standbeeld zijn, zo had ik altijd begrepen, was roerloos stilstaan, en alleen als een toerist een munt in je bakje gooide, ineens een wilde beweging maken zodat de toerist in kwestie nog meer waar voor zijn geld kreeg.


Maar deze standbeelden bewogen alsmaar, en niet op een theatrale manier, maar gewoon, als mensen die heel lang ergens op moeten wachten en verveeld van het ene been op het andere wippen.


Ze pauzeerden ook veel. Om de tien, vijftien minuten zetten een van de Doden zijn feestwinkelmasker af, trok een pakje sigaretten onder zijn zwarte jurk vandaan en rookte kwaad en fanatiek een sigaret.


Ik vond het niet wonderlijk dat er weinig zaken werden gedaan. De Dood die dichtbij een enorme drom duiven stond - de andere attractie op de Dam - was het succesvolst. Hij ging in een uur drie keer op de foto met een groep meisjes. De andere vier Doden kregen alleen aandacht van zeventienjarige jongens die deden alsof ze op de foto met ze wilden en dan snel wegrenden, of heel lang voor ze gingen staan met hun middelvingers omhoog.


Als levend standbeeld kun je daar niets tegen beginnen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.