'Leven van dementerende is waardevol'

Sinds ik als geestelijk verzorger in een instelling voor dementeren werk, wordt me vaak de vraag gesteld of ik niet bang ben voor het vooruitzicht, de kans te lopen ook aan een of andere vorm van dementie te gaan lijden. Steevast luidt mijn antwoord: nee.

Waar ik wél bang voor ben, is dat niemand meer naar mij omkijkt als ik dement word. Dat er niet meer liefdevol en met aandacht en geduld met mij wordt omgegaan en meegeleefd, dát lijkt mij een hel.

Waarom wil een aantal mensen een wilsverklaring waarin staat dat zij kiezen voor euthanasie wanneer zij dement worden? Zij stellen een dergelijke wilsverklaring op in de bloei van hun leven. Dat gezonde perspectief bepaalt op dát moment het oordeel over de dementerende mens: zo wil ik niet worden.

Vanuit dat gezonde perspectief zien zij de situatie van een dementerende als ontluisterend en ondraaglijk. Het is de blik van de gezonde mens die een oordeel velt over de gedragingen en - wat mij betreft vrijwel onpeilbare - gemoedstoestand van de dementerende mens.

Dagelijks ga ik met hen om, dagelijks houd ik hun hand vast, glimlach ik met hen, huil ik met hen, en ben ik stil met hen en voel ik zoveel liefde van hen dat ik me bijna niet voor kan stellen dat ze ongelukkig zijn en dood zouden willen. En ik zou niet durven zeggen dat een mens die dement is, niet meer weet dat hij bestaat.

Langzaam maar zeker ben ik tot de overtuiging aan het komen dat een leven van een dementerende waardevol is en dus ook als zodanig door de gezonde-midden-in-het-leven-staande mens beschouwd mag worden. Al was het alleen maar om de angst weg te nemen om later zo te worden.

JOS VAN DEN BRAND, geestelijk verzorger in Bakel

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden