Leven van Brontë-zusters wil niet spannend worden

De Brontë Sisters..

AMSTELVEEN De Brontë-kinderen zijn nog maar klein wanneer ze hun moeder verliezen en hun vader zich na haar dood afzondert in zijn studeervertrekken. Om het leven op het platteland toch een beetje draaglijk te houden, beginnen ze al vroeg met het vertellen van verhalen: Charlotte, Emily, Branwell en Anne.

Dat zullen de zusters hun hele leven blijven doen; ze zullen zelfs gaan publiceren en beroemd worden. Maar degene die het meest veelbelovend leek van het stel, redt het niet: broer Branwell gaat ten onder aan drank, opium, een ongelukkige liefde, maar misschien wel in de eerste plaats aan een ongelukkige jeugd.

Die kinder- en adolescentenjaren van deze beroemde Britse schrijversfamilie, die werken als Jane Eyre (Charlotte) en Wuthering Heights (Emily) voortbracht, zijn mogelijkerwijs niet zo bekend.

Het vroege overlijden van de moeder, de (literaire) spelletjes, de verveling van het platteland, de harde kostschooljaren en de moeilijkheden die vrouwen ondervonden bij het creëren van een eigen, waardig bestaan – het komt aan bod in De Brontë Sisters. Het is een voorstelling van toneelgroep Dorst, vrij naar het werk van Matin van Veldhuizen, die zich in de familie verdiepte.

Het stuk begint met de dood van Charlotte als ze 38 jaar oud is; de andere drie zijn dan alweer jaren geleden overleden, op jonge leeftijd en snel achter elkaar. Vervolgens krijgen we een terugblik op hun bestaan.

Toneelgroep Dorst – Theo de Groot, Elsje de Wijn, Trudy de Jong en Petra Laseur die met deze productie viert dat ze vijftig jaar op de planken staat – pakt het keurig aan. Met een paar tafels, stoelen en een kamerscherm verbeelden ze de kleine wereld van jonge mensen die zo goed en zo kwaad als dat gaat, proberen te overleven met behulp van hun fantasie.

Een heel spannende voorstelling levert dat evenwel niet op. Vooral het begin is moeizaam, als de (toch wat oudere) acteurs serieus spelen dat ze kinderen zijn, kinderen die om elkaar heen hangen, die elkaar plagen, die malle dingen zeggen – maar die tegelijkertijd omwille van de begrijpelijkheid van het verhaal ook volwassen teksten uitspreken.

Gaandeweg wordt dat probleem iets minder pregnant, maar echt overtuigen doen de personages dan toch nog steeds niet. Een iets abstractere (vertel-)vorm dan deze overwegend naturalistische had het verhaal beter gepast.

Karin Veraart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden