Leuke,Vlaamse Shakespeares

Een Vlaams golfje in Amsterdam: gedurfd, oorspronkelijk en toch met Shakespeariaans tekstgeweld.

Dit weekeinde werd Amsterdam zomaar verrast door een heus Vlaams golfje. Bescheiden, in de vorm van twee premières, maar toch. Twee Shakespeares - dat dan weer wel - en beide lekker eigenwijs geënsceneerd.


Zaterdag was daar Othello van De Spelerij, het nieuwe gezelschap van regisseuse Paula Bangels (bekend van haar werk bij de vroegere Paardenkathedraal in Utrecht). Vorig seizoen zag de voorstelling het licht in Vlaanderen, nu is Nederland aan de beurt. Bangels Othello in bewerking/vertaling van Louis van Beek is gedurfd: puur gericht op het verhaal van de jaloezie, rigoureus en consequent ontdaan van verdere Shakespeariaanse context. Othello's afkomst, zijn donkere huid, zijn gloedvolle carrière, de discriminatoire elementen, zijn daarmee samenhangende onzekerheden, weinig tot niets komt terug; zelfs het befaamde zakdoekje van Othello's geliefde Desdemona ontbreekt.


De personages - naast genoemde jonggehuwden de onmisbare intrigant Jago, diens ega Emilia en de brave allemansvriend Cassio - komen op in dance-achtige setting: allemaal doen ze zo hun dansje, in flitsende pakken. Het vrolijke lichtdecor zal gedurende de voorstelling onbarmhartiger worden, de kostuums (Christophe Coppens) veranderen op inventieve wijze mee met de steeds grimmiger omstandigheden waarin de personages komen te verkeren.


Voor de hardcore Shakespearianen in het publiek wellicht wennen, maar hier staat toch een heel heldere en eigen voorstelling, die er vast in zal slagen jongeren aan zich te binden. En is het begin nog een beetje vlak, gaandeweg wordt er steeds overtuigender geacteerd, door Eva Van Der Gucht als Desdemona voorop.


Een zeker zo oorspronkelijke voorstelling komt van het Antwerpse acteurscollectief De Roovers; zij namen Timon van Athene onder handen. Typisch des Roovers', maar spannend ook, omdat Timon geen makkelijk stuk is. De titelheld is een vrolijke figuur met geld die graag feestjes geeft en die vrienden heeft die graag op (zijn) feestjes komen. Maar du moment dat de crisis toeslaat, laten ze hun weldoener in de steek; alleen zijn trouwe rentmeester probeert te redden wat er te redden valt. En dan volgt het surrealistischer tweede deel, waarin Timon zich als misantroop in een woud ophoudt en op goud stuit. En heel heftige conclusies trekt.


Een Timon bij Toneelgroep Maastricht eerder dit seizoen verbond een en ander met de eurocrisis en de Griekse problematiek - als concept heel aardig. De Roovers pakken het niet op die directe manier aan. Hun voorstelling is tijdlozer, breder. Vijf acteurs nemen de (dubbel-)rollen op zich, met makkelijk te bevestigen baard en haar hier en daar, een stelletje fraaie vondsten en een manier van onderkoeld langs-je-neus-weg acteren waar je blij van wordt. En dan toch met veel Shakespeariaans tekstgeweld. Heel fijn.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden