Leuke onderonsjes voor Blue Note-liefhebbers

Het Amerikaanse Blue Note is het jazzlabel dat het meest tot de verbeelding spreekt, zeker onder mannen die jong waren in de jaren ’50, en door de muziek gegrepen werden....

Er is al vaak over Blue Note geschreven, en er is zelfs een ‘biografie’ uit 2001, van de Britse Richard Cook. Een vergelijking daarmee valt helaas in het nadeel van Van Doorn uit. Cook vertelt een doorgaand verhaal, terwijl dit een bundeling is van eerder gepubliceerde stukken voor bladen als Jazzism en Jazz Nu.

Omdat het label een ‘stal’ had, met artiesten die geregeld over en weer bij elkaar in de studio opdoken, betekent dit veel herhalingen en overlappingen: de begintijd van de Jazz Messengers en de relatie tussen drummer Art Blakey en pianist Horace Silver wordt meermalen beschreven, net als Kenny Dorhams plaat Whistle Stop, Tina Brooks’ saxofoonsolo bij organist Jimmy Smith, enzovoorts.

De hoofdstukken volgen ook vrijwel steeds hetzelfde stramien: eerst wat persoonlijke herinneringen van Van Doorn – ook vaak dezelfde – dan een overzicht van de carrière van een muzikant, en diens goede en slechte opnamen. Dat levert uiteraard veel opsommingen op van data en bezettingen.

De kennis en smaak van de auteur staan buiten kijf, maar zeker voor liefhebbers bevat Blue Notes weinig nieuws, op wat impressies van minder bekende platen na. Zo is al vele malen verteld dat Blue Note de musici betaalde voor repetities, zodat het resultaat net wat strakker en verzorgder klonk dan bij de concurrentie.

Voor wie net begint aan het opbouwen van een collectie biedt deze bundel veel goede tips, al zou een discografie en index wel handig zijn geweest. Toch sijpelt er af en toe een aanwijzing door dat dit vooral een platenavondje is voor even fanatieke leeftijdsgenoten. Zo wordt er opeens gewag gemaakt van ene Lee Abrams (‘broer van Ray’); daar moet je toch echt het internet voor op.Frank van Herk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden