Leuk, met grote mond en hoofddoek

Van Allah’s Angels naar De Meiden van Halal: drie Marokkaanse zussen uit Amsterdam-West jagen hun gasten de stuipen op het lijf....

Op de terugreis van Den Haag naar het ouderlijk huis in Amsterdam-West waren de drie dames in de trein zoals gebruikelijk erg luidruchtig. De middelste, Jihad (23), voerde de boventoon. Voor alle reizigers hoorbaar ging ze in haar mobiele telefoon tekeer over Geert Wilders. De Meiden van Halal troffen het.

In de dezelfde coupé even verderop zat medio november Hero Brinkman, de bromsnor van Wilders’ Partij voor de Vrijheid (‘Nederland heeft genoeg islam’). Brinkman, tot de verkiezingen van 22 november wijkagent van de Amsterdamse politie, stoorde zich aan hun gedrag en verzocht de drie hun volume en vooral toon te matigen. Hij gaf de dames z’n visitekaartje: kandidaat-Kamerlid voor Wilders. Hij deed ze tevens een suggestie aan de hand: ga voor jullie tv-programma die imam Fawaz uit Den Haag eens vragen waarom hij na 15 jaar verblijf in Nederland nog steeds geen Nederlands spreekt?

Brinkman: ‘Een paar dagen later kreeg ik een sms’je van Jihad. Ze hadden de imam geïnterviewd. Ik werd ook nog gefeliciteerd met onze verkiezingsoverwinning. Met vredige groet, schreef ze.’ Waarmee de voormalige politie-inspecteur maar wil zeggen dat het toch aardige meiden zijn, ondanks hun grote mond en dito hoofddoeken.

Die royaal uitgevallen hoofdbedekking is het handelsmerk van Hajar (20), Jihad (23) en Esmaa (27) Alariachi, drie Marokkaanse zusjes die al drie tv-seizoenen lang als De Meiden van Halal zondagmiddag bij de NPS menig Nederlander de stuipen op het lijf jagen. Niets en niemand wordt ontzien als zij hun gesprekspartner dwingen ‘eens door een niet-westerse bril te kijken naar dingen die je al een miljoen keer aan je voorbij hebt zien komen’, zoals Esmaa Alariachi de aanpak omschrijft.

Hetgeen leidt tot furieuze reacties op de website van de NPS.

Kijker Carin Schaefers: ‘Hoe kun je nu zeggen dat je bent geïntegreerd, als je die hoofddoek nog draagt. Nederland is geen islamitisch land. Pas je aan of ga weg.’ Leon de Winter gaat een paar stappen verder als hij imam Fawaz parafraseert, die – zoals onlangs bekend werd – enkele jaren geleden Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali in een preek de vreselijkste ziekten had toegewenst. Bij Pauw en Witteman wilden de zusjes Alariachi vorige maand geen afstand nemen van deze verwensingen.

De Winter: ‘Esmaa, Jihad en Hajar, moge Allah jullie vervloeken. O Allah, moge Hij Esmaa’s ogen verblinden zoals Hij haar hart heeft verblind. O Allah, verblindt ook het zicht van Jihad en Hajar, zodat ze gedrieën kreupel door het leven zullen gaan. O Allah, bezorg hun hersenen een kanker. Amen! Bezorg deze meiden van Halal niet alleen een hersenkanker maar ook tongkanker. O Allah, zorg ervoor dat zij onvruchtbaar zijn en bezorg hen ziekten die door geen bewoner van de aarde kunnen worden genezen. Amen!’

Dat wordt nooit meer wat tussen de beroemde schrijver en De Meiden van Halal. Zelf halen ze er hun schouders over op: ‘We zijn gewoon drie geestige meiden’, volledig geïntegreerd in de platte Nederlandse samenleving, maar niet op een manier zoals landgenoten als Leon de Winter het wensen. De Meiden van Halal, zeggen ze zelf, staan model voor veel migranten: mondig en vooral van plan om hier te blijven.

Alledrie, en vooral de oudste, hebben een opmerkelijk diep en hees stemgeluid, dat je eerder zou verwachten bij doorgerookte barflies. Eenmaal binnen, zíjn ze ook binnen. En ze mogen er bepaald wezen; al zou een westerse bril graag eens door die hoofddoeken willen heenkijken. Wanneer ze het woord nemen, moet je van goeden huize komen voor voldoende repliek. Hun vocabulaire verraadt de grote stad, waarbij ze voor elkaar evenmin kinderachtig zijn.

‘We zijn weekendsletjes’, zegt Hajar als er naar hun mannenkeuzes wordt geïnformeerd. En als Jihad (‘heilige strijd’) ook nog eens aan de ober vraagt of de vis, immers per definitie kosjer, halal is, ligt de vraag voor de hand: nemen De Meiden van Halal de kijkers in de maling? Zijn ze wel zo puur islam, of is het een vorm van modern koketteren?

Een misverstand, verzekeren ze alledrie. Ofschoon geboren en opgegroeid in het goddeloze Amsterdam-West werden ze diep- en diepreligieus. Hajar wist het al toen toen ze een jaar of 10, misschien 11 was. Haar zussen waren er evenzeer heel snel van overtuigd dat de profeet de juiste weg wijst. Thuis geleerd, en op de islamitische basisschool. Mevrouw Mentink, lerares Nederlands op het Hervormd Lyceum West in Amsterdam, had de meisjes Alariachi in de brugklas. ‘Esmaa was de eerste met een hoofddoek bij ons op school. Ze zijn echt gelovig, daarvan ben ik overtuigd.’

De docente herinnert zich het trio als ‘heel leuke meiden’, pienter en niet op hun mond gevallen. ‘In de hogere klassen, hoorde ik wel eens, werden ze brutaal, zonder dat het nu echt tot vervelende dingen heeft geleid.’ Hun vader zag Mentink nooit, wel de Marokkaanse moeder, die geëngageerd actief was in de ouderraad.

Op huisbezoek ontdekte Mentink dat het er bij de familie Alariachi (drie dochters, twee zoons) in het stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer niet op alle fronten orthodox toegaat. ‘Ik spreek met de ouders, komt er ineens een beeldschoon meisje bij zitten. Ik herkende haar niet. Bleek het Jihad te zijn, zonder hoofddoek. Nou, dat is bij veel ouders bepaald niet gebruikelijk, dat het kind erbij zit. Ik herinner me ook hoe boos ze was toen een van mijn collega’s haar had toegevoegd dat ze die hoofddoek maar moest afdoen als ze hem slecht verstond, zoals ze beweerde.’

Esmaa en Jihad volgden na hun middelbare school met succes een hbo-opleiding; Hajar heeft haar hbo-marketingstudie bijna afgerond. Ze spreken naast Nederlands: Spaans, Engels, Arabisch en Tamazight – het Berberse dialect dat hun vader eind jaren zestig als gastarbeider uit Marokko meenam naar Nederland. Allen doen vrijwilligerswerk; Esmaa geeft les op een school voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen.

Ontdekt zijn ze door Jan Kooyman (33), twee jaar geleden nog producent bij de Amsterdamse stadszender AT5, waar Jihad stage liep. Kooyman: ‘Het was voor het eerst dat ik met zo’n hoofddoek werkte. Ik riep natuurlijk steeds wanneer die doek eens afkon. Het bleek dat je enorm met haar kon lachen, vooral om harde grappen. Maar wel de godganse dag telefoneren, en altijd te laat komen.’

Bij haar afscheid nam Jihad een Marokkaanse maaltijd mee naar de redactie. ‘En dat niet alleen’, vertelt Kooyman. ‘Ze kwam met die bolle zus van haar. Je wilt het niet geloven, maar die was nog erger. Toen ze ook nog eens haar fotomodelachtige jongste zus meebracht, en ze allemaal buitengewoon goed gebekt en uitstekend opgeleid bleken, ontstond het idee voor een programma.’ De eerste werktitel: Allah’s Angels.

Een proefopname viel volgens Kooyman niet overal in de smaak. De VPRO zag er niets in, de VARA dacht aan een rubriekje in De Wereld draait door. Alleen de NPS herkende onmiddellijk het potentieel. De Meiden van Halal maakten in 2005 hun entree bij de publieke omroep. Kooyman voert nog de regie, en erkent dikwijls bekaf te zijn van zijn drie druktemakers.

Afgelopen vrijdag was hij met de meiden bij de opening van het Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum. Mét z’n schoonmoeder, Christel Adelaar, de eerste Mammaloe van Pipo de Clown. Kooyman: ‘Mammaloe en De Meiden van Halal. Is het niet geweldig?’

Het eerste slachtoffer op tv was vorig jaar augustus Siep de Haan, organisator van de jaarlijkse Gay Pride, de bootoptocht met schaars geklede homo’s en lesbiennes door de Amsterdamse grachten. De Haan (leraar wiskunde) is wel wat gewend met de moderne jeugd, maar schrok van de rabiate homohaat bij de dames. ‘Het zijn inderdaad leuke meiden om te zien. Ze praten ook heel hip, stapten direct in zo’n bootje en lachten aanstekelijk. Geestig overigens dat veel toeschouwers dachten dat het verklede lesbo’s waren.’

Niettemin, aldus De Haan, ‘is dat vlotte een dunne schil. Daaronder zit een heel gereformeerde Balkenende. Ik hou niet zo van dat extreme gelovige gedoe. Van mij mogen ze, maar ik had toch de indruk dat ze anderen hetzelfde willen opleggen, dat ze ons dingen willen afnemen die ik me niet wil laten afnemen.’ De Haan gaf ze een boek cadeau, met schrijnende portretten van homoseksuelen die in hun islamitische omgeving uit naam van de profeet met de dood worden bedreigd.

Uitgesproken lovend is Ahmed Aboutaleb, integratiewethouder van Amsterdam. ‘Ze voeren een beetje de omgekeerde agenda van Ayaan Hirsi Ali. Ze zetten je steeds op het verkeerde been. Zonder ideologie proberen ze door te dringen tot de hersens van islamitische vrouwen en alle overige mensen, door op speelse wijze de verhouding tussen man en vrouw ter discussie te stellen. Ik hoop dat ze volgend seizoen terugkomen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden