Leuk Hollands feestje ondanks freeloaders

Nederlanders mogen dan de reputatie hebben graaiers en knijpers te zijn, wat ik gistermiddag zag noopt toch dit in twijfel te zijn. Amerikanen zijn veel erger.

Om vijf uur organiseerde het MCN een eigen ‘dayparty’, dat zijn feestjes die vier dagen lang door de hele stad worden gehouden labels, landen, bladen en andere ‘brands’ artiesten presenteren die ’s avonds op SXSW vaak hun ‘echte’ optreden doen. Die dayparties zijn meestal voor iedereen toegankelijk, als je je maar van te voren aanmeldt. Anders is het laten zien van je badge voldoende om naar binnen te mogen. Omdat de concurrentie zo groot is, wordt publiek vaak gelokt met gratis eten en drinken.

Dat had het MCN goed begrepen. Bovendien hadden ze een toffe buitenlocatie geboekt en een mooie band line-up. Go Back To The Zoo, De Staat, Death Letters, Black Atlantic, Laura Jansen en De Staat zouden tussen 5 en 8 optreden in de tent die zo om vijf uur een aardige beschutting bood tegen de nog brandende zon.

Om 5 uur ging het hek open, wie een badge kon laten zien mocht naar binnen. Het rook al lekker naar barcbecue, dat vonden de Amerikanen ook want in een mum van tijd vormde zich een lange sliert festivalgangers met een bordje in hun handen, klaar om op te scheppen. Go Back To The Zoo begon hun set, maar de ogen van de Amerikanen (mogelijk zaten er ook Engelsen tussen) waren alleen maar op de tafel met eten gericht.

De Nederlanders die keken vooral met stomme verbazing naar de hebberigheid van het aanlopende volk. Bordje volscheppen, opeten en wegwezen.

Go Back To The Zoo was nog niet klaar of al het eten was op. De Amerikanen waren weg, of maakten nog even gebruik van de mogelijkheid om gratis bier te drinken.

Ander verhaal: Een optreden van Miami Horror werd stilgelegd omdat de brandweer had geconstateerd dat er in de zaal te veel mensen waren. Veertig. Wie toch niet echt luisterde werd verzocht weg te gaan. Niemand reageerde. Vervolgens kwam de belofte dat wie naar de aanpalende zaal ging een gratis drankje kreeg. Hup, daar ging de helft van de aanwezigen. Leuk die muziek maar een gratis biertje is toch beter.

Prima feestje verder. Beter dan eerdere pogingen de Nederlandse muziek onder de aandacht te brengen. Bijna duizend bezoekers waren er en het bleek dat Laura Jansen en De Staat echt goed voorwerk hadden verricht, er kwamen echt boekers en agenten van buiten om naar hun te kijken, het was er gewoon lekker vol.

Volgend jaar gewoon pas met eten komen tegen zeven uur, als er net even een dipje is.

Eerder die middag zag ik in de platenzaak Waterloo een erg leuk optreden van Pains Of Being Pure At Heart. Ik heb het niet zo op de nieuwe plaat, maar zo vermengd met oude liedjes klonk het nieuwe werk prima. Sympathieke jongens ook. De vinylversie van hun album was net binnen, alleen had hij hem nog niet gezien. Iemand trok de plaat uit de bak en je zag de zanger een beetje glimmen van trots.

Aardig ook dat hij tot slot het publiek aanspoorde tot het kopen van een plaat. ‘Hoeft niet van ons te zijn maar koop hier iets, we zijn tenslotte in een platenzaak.’ Ja, zag je het publiek denken, dat merken we, wat doen al die malle bakken met platen en cd’s hier, die nemen veel te veel plaats in.

We downloaden je plaat wel hoor, daar hebben we deze winkel niet bij nodig.

Een enkeling kocht het album, meestal op vinyl, om te laten signeren. Maar de meesten liepen zonder een aankoop te overwegen de winkel uit, onderweg naar een ander gratis optreden, drankje, of maaltijd.

Op de parkeerplaats voor Waterloo had de winkel nog een podium staan waarop in de brandende zon Oh Land uit Denemarken speelde. Leuke zangeres met een elektro-beat. Aardig maar ik hoorde er niet de sensatie in die Perez Hilton er in hoorde.

Hem had ik even eerder in een panel genaamd What Would Lady Gaga Do enthousiast over haar gehoord, en dat is het leuke van SXSW je kunt zulke dingen meteen checken.

Grappig trouwens die Perez Hilton, vooral dat SXSW hem uitnodigde. Hilton, toch vooral behept met de mainstream, sterren en imago’s symboliseerde altijd precies die kant van de muziekindustrie waar SXSW zich tegen verzette. Maar dat is het leuke dit jaar: niemand weet waar het met de industrie heen gaat de scheidslijnen tussen indie en major vervagen. Duran Duran krijgt een net zo warm onthaal als Surfer Blood, en zelfs de meest verstokte Pitchfork-adept wil best eens luisteren naar hoe de popbeleving van Perez Hilton is.

Die wond er geen doekjes om: hij steunt alleen artiesten die er helemaal voor gaan om zo groot mogelijk te worden. Hij wil sterren maken, niks minder. Hij houdt wel van goede liedjes, die moeten altijd de basis blijven. Maar in bandjes die gewoon lekker willen spelen en muziek willen maken waar ze zelf in geloven, daar heeft hij geen interesse in.

Amusant wel, net als het interview met Yoko Ono, gistermorgen. Ze wilde overal wel over praten, en we kregen mooie verhalen over haar jeugd, hoe haar vader haar aanspoorde om te gaan zingen terwijl ze zelf wilde componeren. ‘Niks voor vrouwen’, had hij gezegd, ‘er zijn in de geschiedenis nooit goede vrouwelijke componisten opgestaan.’

Aardig ook haar reactie op de opmerking dat John Lennon op haar platen altijd meer experimenteerde op de gitaar en vrijer speelde dan in de Beatles. ‘Well, I guess he was competing with my voice.’

Iemand die zo makkelijk praat en niet de indruk wekt onderwerpen uit de weg te gaan, mag je best wat dieper bevragen. Dat gebeurde helaas niet. Op de vraag waarom het zo lang geduurd heeft voordat Beatles liedjes op iTunes kwamen antwoordde ze: ‘Er waren veel redenen, maar dit was het moment’. Welke redenen dan en waarom was dit het moment? Helaas, deze en eigenlijk geen enkele vraag kregen een vervolgvraag.

Maar we kregen wel een aardige indruk van de artistieke loopbaan van Ono, ook van na december 1980.

Vanavond treedt ze op, als een van de artiesten op het label van haar zoon Sean, Chimera. Het optreden staat op mij lijstje, maar ik denk bij wel meer SXSW gangers. Drankjes kosten in elk geval gewoon geld vanavond, dus geen freeloaders.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden