Les Diseurs de Vérité

Internationaal filmfestival Rotterdam. Ik ging naar de première van Les Diseurs de Vérité, een film van Karim Traidia...

Kader Abdolah

Het is heerlijk om de filmmaker, een vriend, na afloop van zijn film te omarmen en te zeggen: Ik vond het fantastisch.

Maar het is moeilijk als je zijn film niet goed vindt.

Iedereen stond in de rij bij de deur om hem te feliciteren. Ik niet, ik kan niet liegen tegen een vriend. Ach, had die bioscoop nog maar een andere uitgang. Ik sloop naar buiten.

Na afloop was er een premièreborrel. Daar kon ik hem niet meer ontwijken. Hij zag me tussen het publiek. Ik omarmde hem als Algerijn. Opgelost. Hij vroeg niet naar mijn mening. Dank je Karim.

Vorig jaar vertelde hij me zijn droom: 'Ik wil een vermoorde vriend weer tot leven roepen.'

Ik kende de laatste scène van zijn oorspronkelijke scenario: Een bevriend journalist zit in zijn stamcafé in Algerije zijn krant te lezen. Hij heeft hem zo opengevouwen, dat je zijn gezicht niet ziet. Er verschijnt een arm met pistool die dwars door de krant schiet. De journalist valt.

Maar volgens mij komt Karims droom in Les Diseurs de Vérité niet uit. In een interview zegt hij: Ik hoop dat deze film als een pamflet kan dienen.

Inderdaad. Het is een pamflet geworden. Nog erger, een paar pamfletten tegelijk. Ik ken het probleem. Wij komen uit landen waar de angst en de censuur overheerst. Hier worden we misleid door de vrijheid. We willen ineens alles vertellen.

Hij heeft een paar zware thema's tegelijk gekozen en wil die allemaal in zijn film verwerken: De dood van een vriend. De moslim fundamentalisten. De vrijheid. De waarheid. De angst van de journalisten. Het lot van de kinderen van de vermoorde intellectuelen. Het tragische leven van de asielzoekers in Nederland. Het verlangen naar Algerije. En dan nog humoristisch kritiek leveren op de Nederlandse bureaucratie. En dat allemaal in het Frans met een Engelse ondertiteling.

De vermoorde vriend krijgt geen ruimte om overeind te kunnen komen. Zijn angsten voel je niet. En je begrijpt niet welke waarheid hij spreekt. Günther Grass zei ooit: 'Als je klaar bent met een boek, moet je niet meteen aan een nieuw boek beginnen. Het gaat mis. Het boek mislukt.'

Hijzelf gaat in die fase schilderen, tuinieren, wandelen, even in een café hangen en bij zijn vrienden op bezoek.

Na zijn Poolse bruid begon Karim meteen met een nieuwe film over asielzoekers. Hij heeft veel van die film en ook van zijn Poolse bruid meegenomen naar zijn Les Diseurs de Vérité. De restanten van die films werpen een schaduw op de vermoorde journalist.

Karim heeft geen geduld. Hij heeft zijn Les Diseurs de Vérité nog niet af of hij is al met een nieuw scenario begonnen: Kroniek van Algerije.

Hij zegt: Kroniek van Algerije gaat heel hoog scoren op het festival in Cannes. Ik zie mezelf met een Gouden Palm terugkeren.

Karim ik gun het je. Ik wacht. Maar nog even dit: Toen ik je omarmde merkte ik dat je buik twee keer zo dik is geworden na jouw Poolse bruid. Je blijft te lang achter je camera zitten. Luister naar Günther Grass. Ga wandelen, hardlopen. Doe een half jaar iets anders. Dat is goed voor je 'Kroniek van Algerije.'

En om met een Gouden Palm terug te keren, heb je vrienden nodig die je niet hun harde kritiek niet sparen. Vandaar deze column. Salam.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden