Leonard

WiBra


Toen ik onlangs in goed gezelschap naar een dvd met het vroege werk van Mickey Mouse zat te kijken, verscheen er ineens een man in beeld die ik ergens van dacht te kennen. De man verzorgde de introductie bij het werk van Mickey Mouse, geposteerd voor een van de monumenten van Disney World. Hij had een bril en een baard en een groot, vlezig gezicht, en hij praatte op een geanimeerde en goed geïnformeerde manier over Mickey Mouse.


Ineens wist ik wie hij was: Leonard Maltin.


Leonard Maltin maakt al jaren vuistdikke gidsen waarin hij alle films die er in Amerika te huur en te koop zijn, bespreekt. Elk jaar brengt hij een nieuwe gids uit, en ze heten altijd Leonard Maltin's Movie Guide, met het actuele jaartal erbij.


Ik leefde als tiener op die gidsen. Het hoogtepunt van mijn week was als wij, op vrijdag- of zaterdagavond, naar een hoekwinkel mochten die Topvideo heette, waar we een video voor die avond huurden. Daarvoor had ik me dan al uren uitputtend in het werk van Leonard Maltin verdiept, want ik durfde blind te varen op zijn mening. Ik had ook geen idee op wiens mening ik anders blind moest varen; kranten las ik niet en iedereen die ik kende, had alleen The Gremlins gezien. Leonard was in zijn mini-recensies eerlijk maar meedogenloos, en een tikje snobistisch, al gaf hij de betere Hollywood-blockbuster ook zeker een kans.


Leonard en ik zaten helemaal op één lijn.


Nu ik hem op die Disney-dvd zo zag praten, met zijn vlezige gezicht, duidelijk net zo gepassioneerd in het echt als op schrift, had ik te doen met Leonard. Hij was met zijn grote gidsen natuurlijk allang gepasseerd door internet, hoewel hij, zo bleek, nog steeds elk jaar een gids uitbrengt. Die van 2013 bevat 16duizend mini-recensies.


Behalve recensies gaven Leonards gidsen mij het idee dat ik over een bron van informatie beschikte, groter en spannender dan bijvoorbeeld het bij ons thuis nogal vaak geraadpleegde Guinness Book of World Records. Nee, de Movie Guide ging over leuke dingen, spannende dingen, dingen die ik wilde zien, en stond bomvol met meningen. Je kon er uren in zoeken en er stonden ook weleens feitjes bij en je kon er de weg in kwijtraken: beginnen bij Stand By Me en dan uitkomen bij Ferris Bueller's Day Off.


Je kon, kortom, in een urenlange loop terechtkomen in de Movie Guide van Leonard Maltin, zonder dat het zin had, zonder dat je er iets van opstak, zonder dat je er wat van onthield. Iets wat me tegenwoordig nog steeds overkomt, elke dag, maar dan niet met een papieren gids. Leonard Maltin was mijn internet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden