LEONARDO DICAPRIO 'Iemand die je zo op straat tegen kan komen, maar dan wel heel knap'

Op zijn veertiende kreeg hij zijn eerste rol in een commercial voor Matchbox-autootjes, krap tien jaar later heeft hij de filmwereld veroverd: Leonardo DiCaprio....

NOG 194 NACHTJES slapen, en dan is het zover - de vlag uit, een kaarsje onder zijn poster, een extra kusje op zijn wang, nóg een keer naar Titanic: Leonardo DiCaprio is jarig. Op 11 november wordt hij 24, en fans over de hele wereld zijn op Internet alvast voor hem aan het aftellen met de Birthday Countdown. Ach, wie zal hem die ochtend wakker zoenen. . .

DiCaprio heeft alle meisjes van de wereld veroverd (en een groot aantal homoseksuele mannen). In maart stonden tienduizend schreeuwende meisjes hem op te wachten bij het Odeon West End Theater in Londen, waar hij The Man in the Iron Mask kwam promoten. Diner met - o ja, die was er ook - prins Charles. Het is een gekkenhuis buiten, nauwelijks in toom te houden, had de politie DiCaprio gemeld. Of hij maar niet in de buurt van een raam wilde komen.

Zij zijn waar Hij is of was, of zelfs waar hij een beetje is geweest. Tiener-pelgrims reizen af naar Halifax, Canada, waar 121 van de vijftienhonderd slachtoffers van de ramp met de Titanic liggen begraven. Bloemen en bioscoopkaartjes markeren het graf van J. Dawson, een tribute aan Jack, die het ijskoude water van de Atlantische Oceaan niet overleefde. Dat het graf van James Dawson is, een omgekomen bemanningslid, en niet van de fictieve held, is een futiliteit. Jack forever, Leo forever!

'Hij ziet er zo lief uit', zegt de dertienjarige Jessica Schutten uit Rijssen, die op Internet 'leuke, knappe ventjes' vertelt dat ze nog 'vrij' is. 'En hij is helemaal niet verwaand of zo. Iemand die je zo op straat tegen kan komen, maar dan wel heel knap. Hij heeft van die lieve ogen. Schattig haar. Hij praat ook heel schattig. En hij heeft ook leuke rollen.'

Leonardo's rol in Titanic vindt ze een van de mooiste. 'Leonardo leeft zich helemaal in', zegt Jessica over haar held, die net als Will Smith op de slaapkamermuur prijkt. 'Daar heb ik nog wat leuks over gelezen: hij mocht bij Titanic kiezen tussen koud water of warm water. Hij vond het beter om in koud water te spelen, dat was echter.'

De film moet ze trouwens nog een keer zien, want toen Rose in de vrijscène aan een vinger van Jack begon te likken, kregen Jessica en haar vriendinnetje de slappe lach. Die beelden heeft ze dus compleet gemist. Haar vriendinnetje 'is niet zo heel erg fan', maar Jessica wil deze romantische scène in de auto niet overslaan. Niet jaloers, nee, maar goh, dat was ze wel op Claire Danes in William Shakespeare's Romeo and Juliet ('niet zo leuk, beetje ouderwets die taal').

De mooie jongen die voor of met zijn meisje sterft - de rollen zullen zeker bijdragen aan DiCaprio's plotselinge sterdom (in het echt zal hij ook wel zo zijn, nietwaar?). Zoeken naar een onvertogen woord in een 'biografie' of een weinig-tekst-veel-foto's-boek over 'Leo' of 'Cappy', die met Titanic 2,5 miljoen dollar verdiende, maar bij komende films met gemak vijftig miljoen dollar kan vragen, is onbegonnen werk. In Modern-Day Romeo, een pocketboekje waarvan in de Verenigde Staten al meer dan een miljoen exemplaren zijn verkocht, vat schrijfster Grace Catalano The Real Leo samen: 'Hij is verfrissend puur en down-to earth. In interviews gaat hij in op elke vraag, soms lacht hij terwijl hij praat, maar hij is altijd serieus en vastberaden en komt over als iemand die weet wat hij wil. Leonardo is extreem vriendelijk, eerlijk en hij is bereid zijn diepste gevoelens te uiten.'

Eén disaster mag wel worden genoemd, de allereerste acteerervaring van Leonardo (inderdaad vernoemd naar Da Vinci, omdat zijn moeder het eerste trapje in haar buik voelde toen ze in Italië naar een schilderij van Da Vinci keek). Hij was toen vijf jaar, woonde met zijn moeder in Hollywood (zij het toen nog aan de 'verkeerde' kant), en zou een dansje doen in het educatieve kinderprogramma Romper Room. Binnen een dag was hij naar huis gestuurd, wegens 'oncontroleerbaar gedrag'; hij wilde niet stoppen met dansen.

In de jaren die volgden gebeurde er niet al te veel; Leonardo probeerde vooral zijn klasgenootjes te vermaken met improvisaties. Tot zijn (gescheiden) ouders - moeder van Duitse afkomst, vader van Italiaanse - in hem een acteur zagen en hem inschreven bij castingbureaus en agenten. Zijn stiefbroer Adam, zegt DiCaprio nu, heeft hem wakkergeschud: die verdiende vijftigduizend dollar voor een commercial van Golden Graham-cornflakes. Dat wilde Leonardo ook wel. (Groen is een van zijn lievelingskleuren kunnen we nu in alle fanbladen lezen: de kleur van de natuur én de kleur van dollars.)

Op zijn veertiende kreeg Leonardo zijn eerste rol in een commercial: Matchbox-autootjes. Leonardo kwam terecht in educatieve films (How to Deal With a Parent Who Takes Drugs) en later in tv-series als The New Lassie, The Outsiders en Santa Barbara - vaak in de rol van probleemkind. In 1990 presenteerde NBC DiCaprio voor het eerst als een ster van een comedy: Parenthood. Zaterdagavond, prime time. Hoewel de show geen daverend succes werd, stond DiCaprio binnen enkele maanden in alle tienerbladen. Hollywoods nieuwe idool, het talent dat ook nog eens, met privéleraar op de set, een straight A-student was.

Growing Pains, een populaire serie, zou in 1991 zijn definitieve doorbraak als tv-ster betekenen. Leonardo won de auditie voor de rol van de dakloze jongen Luke Brower (kocht een paar schoenen van tachtig dollar om het te vieren). Dit was zijn leerschool, hier moest hij voor het eerst voor de camera kunnen huilen.

Toch bleef hij een TV-kid, zelfs na zijn filmdebuut in Critters III, een volledig mislukte cult-horrorfilm. Tot 1993, toen hij regisseur Michael Caton-Jones verbijsterd achterliet na een auditie voor This Boy's Life, naar een boek van Tobias Wolff. DiCaprio kreeg de rol van Toby, een hoofdrol naast Robert De Niro. The New Yorker vond DiCaprio 'sensationeel', de Los Angeles Film Critics Association onderscheidde hem met de New Generation Award.

Zijn volgende film, What's Eating Gilbert Grape, leverde hem een Oscar-nominatie (beste mannelijke bijrol) op voor de rol van Arnie Grape, een zwakbegaafde jongen. (De dertienjarige Jessica: 'Nou, in die film zie je Leo niet van zijn beste kant.') Hij won de Oscar niet, en dat was niet erg, constateren zijn huidige fans liefkozend, want Leo houdt niet van spreken in het openbaar.

Iets minder luchthartig doen de fans over de Oscars van dit jaar. Titanic kreeg elf Oscars, maar DiCaprio geen enkele. Sterker nog, hij was niet eens genomineerd. Honderden DiCaprio-fans hebben de Academy gebeld en een hertelling van de stemmen geëist. Eén vrouw wist te melden dat de hele staat Florida upset was. Zo ga je toch niet om met de King of the World?

'Hij is een goed acteur', vindt Hans Kemna, die in Nederland onder meer De Aanslag, Antonia en All Stars heeft gecast. 'De rol van Jack Dawson is een moeilijke rol, en hij speelt die geloofwaardig.' Een rol in De Vierde Man of Spetters, dat had wel iets voor DiCaprio geweest, meent hij. Maar ja, 'het is zo'n babyface'.

Meryl Streep, die samen met DiCaprio speelde in Marvin's Room (1996) in het Amerikaanse blad People: 'Als hij acteert, kún je gewoon naar niets anders kijken.' En Sharon Stone, die een deel van haar salaris uittrok om DiCaprio in de western The Quick and the Dead (1995) te krijgen: 'Hij is de begenadigdste acteur die ik ooit heb gezien.'

Claire Danes (Juliet) weet nog niet wat ze moet denken van DiCaprio: 'Ik heb vier maanden met hem gewerkt, en ik kon er niet achter komen of hij heel doorzichtig is of enorm complex.'

Danes kon zich nog wel eens storen aan de imitaties die DiCaprio ten beste geeft: Michael Jackson, Goofy, noem maar op, en natuurlijk zijn mede-acteurs die struikelen over de regels van Shakespeare. Het is zíín manier om zich te concentreren, om te blijven acteren, zeggen zijn regisseurs.

Imitatie is ook een middel voor DiCaprio. Voor zijn rol in What's Eating Gilbert Grape bracht hij een paar dagen door in een psychiatrische inrichting. De meeste bewegingen en uitdrukkingen van Arnie - die steeds in een boom klimt, maar nog liever op de hoge watertoren van het dorp - kopieerde DiCaprio van een autistische jongen die hij heeft ontmoet.

Kattekwaad het ene ogenbik, uiterste concentratie bij een zelfmoord het andere, één knip met de vingers en Leonardo is Arnie. Opname voorbij, in de auto, see ya.

En dan is hij de nacht tevoren nog wezen stappen met zijn vrienden. Hij is een party animal, constateren zijn collega's, of het nu in Mexico is - hij laat zijn vrienden overvliegen - of in New York, waar hij tijdens de opnamen van The Basketball Diaries (1995) de verleidingen van de stad niet altijd kon weerstaan.

In die tijd zat de hele wereld hem al op de hielen. Fotografen volgen DiCaprio naar Life, een club op Manhattan, of houden in de gaten hoe lang hij in het Ziegfeld Theater op het herentoilet blijft (twee keer tien minuten). En: dat meisje met wie hij naar de bioscoop gaat, is dat zijn nieuwe liefde? (Nee, en met Kristine is het ook uit.)

Alles is belangrijk. Daarom weten we dat Leonardo ruim 1,80 meter lang is, vorig jaar 75 kilo woog en nu waarschijnlijk meer, een fan van de L.A. Lakers is, vloeiend Duits spreekt, houdt van een potje pool, níet, herhaal, níet! aan de drugs is, en desnoods met een ring door zijn neus thuis kan komen want rebelser dan zijn hippie-ouders kan hij niet zijn.

En hij is géén homo, benadrukken meisjes waar het maar kan op de honderden Internet-pagina's die aan DiCaprio zijn gewijd (sommige zijn al meer dan 4,5 miljoen keer opgeroepen). Ze ontkennen zelfs liever dat DiCaprio's eerste filmzoen er een was met een man, in Total Eclipse (1995) in de rol van Arthur Rimbaud. Betreurenswaardig, maar gelukkig vond DiCaprio het maar niks. In Total Eclipse is hij ook naakt te zien; de foto's van DiCaprio die Playgirl wil publiceren, zijn mogelijk stills uit de film, eveneens te vinden op Internet.

DiCaprio is een icoon. 'Hij doet mij niets, maar ach, ik begrijp het wel', zegt caster Hans Kemna. 'Hij is zo androgyn, een beetje meisjesachtig. Hij is een jongen die je meteen in je armen wilt nemen. Ik heb het meer met Brad Pitt. Voor Seven Years in Tibet rénde ik naar de bioscoop. Nee, voor DiCaprio loop ik niet warm. Het is nog zo'n kindje.'

De jongen die nu zijn vrienden met een privéjet laat ophalen voor New Year's Eve, woonde driekwart jaar geleden nog bij zijn moeder thuis. De jongen die drie jaar geleden vanaf een dak in Hoboken voorbijgangers met snoepjes bekogelde, is ooit al gevraagd de rol van James Dean te spelen. Nog zo'n film waarvan we de afloop al kennen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden