Lena Dunham is het liefste en grappigste wezen op aarde

Bij sommige tv-programma's vraag je je af hoe zoiets op de buis komt, bij andere waarom het moet stoppen.

Beeld de Volkskrant

Ik ben de laatste tijd zo van slag als ik televisie heb gekeken. Om verschillende redenen. Ik kan met niemand praten over wat ik heb gezien, want dan krijg ik meteen een hipster-guillotine in mijn nek.

'Nee sorry, Nico, ik heb al jaren geen televisie meer. Nog geen seconde gemist. Ik maak nu zelf bier en ik fermenteer verder alles wat je kunt fermenteren. Het maakt eigenlijk niet uit wat. In een pot stoppen, deksel erop, laten rotten, eraan ruiken, heel hard roepen 'Kolere wat een putlucht' en daarna weggooien. Kijk, ik fermenteer nu bijvoorbeeld dit kerstbrood. Zie je dat? Zat in mijn kerstpakket van 2013. Je ziet dat brood langzaam in de lijkwade van Jezus veranderen. En kijk hier: in deze pot fermenteer ik een patatje kapsalon.'

Daarna zeg je niet heel makkelijk: Ik keek naar een programma en daarin zat het onderdeel: Dik of zwanger? Maar toch ben ik daar nu al twee dagen van in de war. Ik heb blijkbaar nog een heel ouderwets idee van de KRO en de NCRV in mijn hoofd. Ik dacht dat daar keurige mensen zaten die bijvoorbeeld Roel van Velzen laten meespelen in The Passion om te laten zien dat het God niets uitmaakt hoe je er uit ziet. Maar nu twijfel ik.

Ik probeer mij voor te stellen hoe er bij de KRO-NCRV is gesproken over Dik of zwanger?' 'Dus die vrouw met die dikke pens op het podium, dat is niet Maria? Oké. Draait dat podium dan ook rond, zodat je haar dikke reet ziet? Prima. Ik wil geen lekker wijf op dat podium, want dan krijg je weer gelul over seksisme. Een dikke vrouw, die toch achter een kassa past, en daar dan omheen gierende en lachende cabaretiers. Hoe heet die ene gast, die met die hengel en die baard. Klaas van der Eerden, laat die ook maar meedoen. Als je die een staatslot belooft, loopt hij naakt met een emmer haring op zijn hoofd door 60 duizend kilo varkensmest. Prima, jongens. Volgende ideetje.'

Maar veel liever zou ik met mijn vrienden willen praten over het programma Girls. De Amerikaanse serie, geschreven, geregisseerd en geacteerd door Lena Dunham. Lena, die er altijd uitziet alsof ze zwanger is, voor de helft van de tijd naakt door het beeld loopt en die ik het liefste en grappigste wezen op aarde vind. Alle teksten in het programma zijn jaloersmakend goed. Alle acteurs zijn gekmakend goed. En nu zijn er nog maar drie afleveringen te kijken. Het stopt.

Dat is vreselijk. Ook voor mensen zonder televisie of internet. In de laatste vijf afleveringen van Girls worstelt Hannah - gespeeld door Dunham - met een zwangerschap. Houdt zij het kind wel of niet? Hoe zal het haar leven veranderen? En wat is dat eigenlijk voor een armzalig leven, op drie hoog achter in Brooklyn een kamer delen met iemand die ook niet weet wat hij wil. Zijn haar vrienden echt vrienden voor het leven, of ziet ze ze ooit, twintig jaar later, voorbijlopen op straat?

Ik moet elke aflevering huilen. Omdat het stopt en omdat het zo prachtig is. Dat een vrouw, nu 31 jaar oud, al zoveel lichtjaren wijzer is dan welke KRO-NCRV baas dan ook. Zwanger of niet zwanger en dan tranen van ontroering. Geen dom KRO-NCRV gelach.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden