Lekker meebrullen met kippenvelliedjes van ijdele Sir Paul

In ruim tweeënhalf uur speelde Paul McCartney vrijdag in het Arnhemse Gelredome zevenendertig liedjes waarvan tweederde deel oorspronkelijk van The Beatles....

Maar dat zijn statistieken. Je weet wat er komt en toch is de verrassing compleet. Wanneer om half negen de lichten uitgaan en de ergernis over het malle verkoopsysteem van consumpties nog maar net is overwonnen, volgt er een potsierlijk stuk straattheater, waar we iets van het ontstaan van de menselijke beschaving in moeten herkennen. (Onzin natuurlijk want vanavond doet alles van vóór Love Me Do er even niet toe, en alles van ná Let It Be trouwens ook niet). Maar wanneer Sir Paul met zijn linkshandige Hofner basgitaar het podium betreedt, is iedere ergernis verdwenen, en sluipt er gaandeweg een gelukzaligheid binnen die uniek mag heten. Waar dat aan lag?

Allereerst aan het natuurlijk onverwoestbare materiaal. Blackbird, Eleanor Rigby, The Fool On The Hill en The Long And Winding Road. Iedereen kent ze, en over sommige liedjes (Michelle, Yesterday) heb je nog wel eens geroepen, dat je ze na vijfendertig jaar Arbeidsvitaminen-terreur nooit meer wilt horen, maar toch: kippenvel.

Voor een groot deel van de tijd stond McCartney in zijn eentje op het podium, en je kon tussen dik twintigduizend bezoekers een speld horen vallen tijdens Blackbird en een achter elektrische piano vertolkt Carry That Weight. Maar net op een moment dat er behoefte aan iets stevigers ontstaat, voorziet McCartney hierin en gaat het publiek loos in Back In The USSR.

Alles was voortreffelijk in balans. De pakweg vijftien liedjes uit McCartney's post-Beatles tijd bleken ook meer dan alleen goed voor een plaspauze.

En dan het geluid. Laat nooit meer iemand zeggen dat stadions ongeschikt zijn voor popconcerten. Het geluid in het Gelredome was om door een ringetje te halen. In Paradiso hoor je het maar zelden zo fraai.

Wanneer er iets valt te mopperen dan betreft het de presentatie. Die beelden op de handige video-wall hadden beslist wat minder aanstellerig gemogen. En dan was er nog McCartney zelf. Dat hij het op zijn zestigste nog altijd naar zijn zin heeft op het podium wilden we ook wel geloven zonder dat na ieder nummer zijn armen omhoog gingen alsof hij de Champions League had gewonnen.

Het is dat behaagzieke dat John Lennon, ook een onberispelijke ijdeltuit maar dan anders, zo geïrriteerd zal hebben. En zo gaf deze avond ook enig inzicht in de peroonlijke verhoudingen binnen de beste popgroep aller tijden. Heel handig was ook de ukelele versie van George Harrisons Something die McCartney speelde. Dankzij dit lollige arrangement herinnerde hij ons aan de schoonheid van dit liedje zonder dat hij de ongeëvenaarde zeggingskracht van Harrisons voordracht ermee leek te willen benaderen.

Zo zat de avond vol met slimme vondsten. Maar wanneer McCartney het onvermijdelijke Hey Jude inzet dan kun je niet anders dan je heel hard meebrullen, en stel je vast dat zestig euro een koopje is voor een onbetaalbare ervaring als Paul McCartney live.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden