Lekker hollen in Uruzgan

Marathon in oorlogsgebied, weer eens wat anders

Bij Kamp Holland in Uruzgan loste zondag Commandant der Landstrijdkrachten Rob Bertholee met een pantserhouwitser het startschot voor de eerste marathon van Uruzgan.

Gelukkig was het geen valse start en hoefde er geen tweede maal te worden geschoten, anders hadden de Taliban wellicht gedacht dat wij een offensief waren begonnen en waren zij overgegaan tot de tegenaanval.

Had je onze jongens moeten zien hollen.

Een marathon organiseren in oorlogsgebied, de Dutch approach kent geen grenzen.

‘De marathon van Uruzgan’ zou de titel van een absurd kort verhaal van Bob den Uyl kunnen zijn, over een hardloper met waandenkbeelden. Maar ex-Journaallezer Gijs Wanders bedenkt zoiets en besluit vervolgens daadwerkelijk een marathon van Uruzgan te organiseren.

Hij wordt daarna door de legerleiding níet voor gek verklaard, er wordt meteen een pantserhouwitser beschikbaar gesteld voor het startschot en alle soldaten hollen mee.

Ik vind dat bijzonder grappig. Ook zie ik het als een bewijs van ons diepgewortelde optimisme. Lekker sporten voor vrede in het gevaarlijke Uruzgan. En niet de honderd meter sprint achter een bomvrij scherm, nee, de marathon. Bermbommen of geen bermbommen, hollen met die handel.

Volgens brigadegeneraal Middendorp is marathonlopen in Uruzgan ‘niet echt een volkssport’. Ik kan me dat voorstellen. Die mensen hebben wel wat anders aan het hoofd en bovendien word je doodmoe van dat gehol door het rulle zand. Dat het goed is voor de gezondheid komt nog niet op bij die mensen, laat staan dat je er een sportheld mee kunt worden.

Hardlopen is daar volgens mij nog een tamelijk basic activiteit; dat doe je omdat er een engerd achter je aanzit die je kop eraf wil slaan, bijvoorbeeld.

Tien inwoners van Tarin Kowt hadden zich niettemin ingeschreven, maar zij verschenen aan de start in lange jurken en op slippers. Dus dat waren vermoedelijk spionnen van de Taliban die de verrassende nieuwe stap voorwaarts in de Hollandse oorlogsstrategie van nabij kwamen bekijken.

De Amerikanen overwogen net onze softe aanpak te gaan overnemen, en ook voor de hearts and minds te gaan, of wij zijn ze alweer een stap voor met een marathon in de gevaarlijke provincie Uruzgan.

Nooit eerder vertoond, in de oorlogsgeschiedenis.

De opbrengst van de marathon gaat naar de sportontwikkeling in de provincie, dus voor we Uruzgan eind 2010 zullen verlaten, verwacht ik nog een Ronde van Uruzgan (wielrennen) en een kunstijsbaan in Tarin Kowt waarop we de gematigde Taliban pootje-over kunnen leren en intussen met ze in gesprek komen.

Jammer genoeg moest de marathon van Uruzgan na twee uur worden afgelast, wegens noodweer. Maar desondanks kan van een groot succes worden gesproken.

Ik zou daarom tegen de Taliban willen zeggen: volgend jaar is er weer een marathon van Uruzgan, goed oefenen, misschien even een paar oude Nikes op de kop tikken, sportbroekje aan en zorg dat je erbij bent.

Hardlopen in oorlogsgebied, de Dutch approach kent geen grenzen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden