Lekkend hart inzet theatrale cultuurstrijd

Dertien avonden lang speelt het Ro Theater in de Rotterdamse Schouwburg de voorstelling Lava Lounge en op al die avonden mag het publiek gratis naar binnen....

Hein Janssen

Is cultuur in Rotterdam alleen maar Lee Towers in Ahoy' en 3 Musketiers in het Nieuwe Luxor? Nee, zegt Guy Cassiers, artistiek leider van het Ro Theater, kunst mag en moet soms ook elitair zijn, en bestemd voor een klein maar fijn publiek. Althans, die opvatting mag worden verondersteld na het zien van Lava Lounge, waarin Cassiers doorgaat met zijn zoektocht naar de hoogst bereikbare graad van perfectie in de theatervormgeving en -techniek.

Lava Lounge werd voor het Ro Theater geschreven door Oscar van den Boogaard. Zijn tekst is geen toneelstuk in klassieke zin, maar een bespiegeling over de afhankelijke mens, opgesloten in zijn kern en over de pogingen daaruit te ontsnappen. Er zijn vier personages: een man en drie vrouwen. Tussen hen is er een bepaalde familie- en of liefdesband; een van de vrouwen speelt de moederfiguur, de ander is een ex-geliefde en de derde is misschien wel de zuster van de man.

Lava Lounge speelt zich niet gewoon 'ergens' af, maar in het hart. Van den Boogaard omschrijft dat als volgt: 'Een hart. Een groot hart. Groot, leeg, verlaten. Een braakliggend gebied. Het hart staat onder water. Heeft het hart schipbreuk geleden?'

Dat hart wordt door Guy Cassiers en zijn scenograaf Peter Missotten indrukwekkend vormgegeven, in een reeks van draaiende panelen, die met elkaar een groot projectiescherm vormen. Daarop valt iets van een pompend orgaan te ontwaren, en soms ook het gelaat van de actrices.

Wat vormgeving betreft valt er nog veel meer te genieten. De hele speelvloer is onder water gezet en wordt prachtig belicht. Op de achtergrond staat een videoscherm waarop delen van de tekst worden geprojecteerd, afgewisseld met sfeerbeelden zoals sneeuw over een vulkaanlandschap. Uit de nok van het theater komt als een kroonluchter een batterij aan lichtspots, microfoons en videocamera's naar beneden. Het lijdt geen twijfel dat in Lava Lounge het meest imposante 'decor' van de laatste jaren is uitgevoerd.

Dat er tussen deze vormgeving ook nog acteurs rondlopen, mag een wonder heten. Steven van Watermeulen speelt de man, Marieke Heebink, Annet Kouwenhoven en Katelijne Damen zijn de drie vrouwen. Van Watermeulen en Damen lijken zich nog het meest op hun gemak te voelen in deze ingesnoerde manier van spelen. Maar Kouwenhoven en Heebink zijn in alles actrices van vlees en bloed, betrokken en heftig, en barsten bijna uit hun vel van ingehouden esthetiek.

Intussen dwingt Lava Lounge als een perfect uitgevoerde performance van beeld, geluid en sferen respect af. Maar diepere gedachten over die ene man tussen die drie vrouwen levert het helaas niet op. Als er geen liefde is, moet er maar een surrogaat voor worden gevonden. Maar wat dan? Drugs? Seks? Kunst?

Met zijn regie die Van den Boogaards zweverige ongrijpbaarheid van harte onderstreept, levert Cassiers in Rotterdam een gedurfd cultuurpolitiek statement af. Hij plaatst een moeilijk toegankelijke, hoogdrempelige en misschien ook wel elitaire voorstelling die alleen gemaakt kon worden met een flinke subsidie tegenover de populistische opvatting dat cultuur in Rotterdam vooral Jules Deelder en Loes Luca is.

'Het Ro Theater speelt Lava Lounge met vrij entree - zegt het voort', meldt het persbericht, want het loopt nog niet echt storm voor dit gratis toegankelijke theater. Maar wat valt er eigenlijk voort te zeggen, behalve dan dat het gratis is?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden