Leïla Slimani wint Prix Goncourt met omgekeerde thriller

Wat houdt de literaire wereld in het buitenland bezig? Onze correspondenten houden het bij. Deze week Peter Giesen over het boek dat de Prix Goncourt kreeg.

Leïla Slimani - Chanson douche

De eerste zin komt meteen binnen: 'Le bébé est mort.' De baby is dood. Op de eerste bladzijde weten we dat oppas Louise de kinderen Adam en Mila heeft vermoord. In de 240 pagina's daarna vertelt Leïla Slimani waarom.

Voor haar tweede roman, Chanson douce, kreeg de Frans-Marokkaanse schrijfster vorige week de Prix Goncourt toegekend, de belangrijkste literaire prijs van Frankrijk. De Goncourt, voor het eerst uitgereikt in 1903, hoort bij het Franse culturele erfgoed. Sinds 1914 komen de tien juryleden maandelijks bij elkaar voor een lunch in het uitstekende restaurant Drouant, vlakbij de Opéra in Parijs. Lekker eten, wijn drinken en over literatuur praten, veel Franser kan het niet.

In 1903 kreeg de winnaar 5.000 francs, maar door inflatie is daar maar 10 euro van overgebleven. De laureaat is echter verzekerd van hoge verkopen, doorgaans zo'n 400 duizend exemplaren extra.

En Chanson douce was al een bestseller voordat het bekroond werd. Een zedenschets over vrouwen die geacht worden carrière te maken, maar ook hun kinderen moeten groot brengen en ze achterlaten bij 'iemand die ze helemaal niet kennen', zoals Slimani opmerkte. De nounou Louise is een combinatie van oppas en au pair die het huishouden van Paul en Myriam draaiende houdt. Als ze verontrustende tekenen van gekte begint te vertonen, kijkt Myriam de andere kant op. De combinatie van werk en gezin is een kwetsbaar bouwwerk dat zonder Louise meteen zal instorten.


De roman gaat ook over sociale ongelijkheid. Paul en Myriam zijn bobo's, bourgeois bohémiens, die een tolerant, linksig levensgevoel koppelen aan goede banen. Ze willen niet de baas spelen, maar zijn het natuurlijk wel. Ze willen heel open zijn, maar kunnen de irritaties over hun volkse oppas niet altijd onderdrukken.


Het motief van de klassenstrijd wordt echter van zijn schematische kanten ontdaan door de psychologische tekening van de hoofdpersonen. Louise is getroebleerd, Paul en Myriam raken verstrikt in hun contradicties. Zo koersen ze op een tragedie af in een omgekeerde thriller die met de ontknoping begint.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.