Leidse scratch

'You're brokenhearted but you go on,' neurie ik op de zaterdagmarkt in Leiden, terwijl ik rillend de kledingstand met 'Tie sjurts (alleen naakt is goedkoper!)' passeer....

Als de meute uit lunchen gaat, zet ik koers richting Lakenhal, onder het zingen van 'I got a beautiful feelin', everything's going my way'. Jan van Goyen, die tentoonstelling had ik nog niet gezien. Eenmaal binnen blijkt dat Van Goyen achter gesloten deuren wordt ontmanteld. Geen nood. 'I go to the hills when my heart is lonely, I know I will hear wat I've heard before.' Gelijk Julie Andrews tiptoe ik naar de zaal waar de Leidse schilderes Annie Goddijn (1939) liefst 100 zonsondergangen bij de Wassenaarse Slag heeft opgehangen, een stevige repliek op de verzuchting 'Ken je d'r één, dan ken je ze allemaal.' Ook is het goed het handgrote zelfportret van Theo van Doesburg weer eens te zien, evenals het eierstel met ontbijtbord van H.P. Berlage.

'Losing my time, this late in my career. And where are the clowns', hoor ik mij baritonnen, en voel me een hele Ernst Daniël Smid.

Tot ik hem dat zelf hoor zingen, nadat ik 's avonds het gonzende godshuis heb betreden. Hoe zou de verhouding liggen? Duizend uitvoerenden, zeshonderd man publiek? In elk geval zijn wij in de minderheid. Een violist verlaat zijn stek om zijn vriendin nog even te zoenen, een alt-op-jaren staat stralend van 'Ziet hij me wel?' de ogen van haar man te zoeken. Duizend paarse tekstboeken worden in de aanslag gehouden, dirigent Jules van Hessen holt clownesk naar zijn plaats, en naast hem komen een schalkse Ernst Daniël Smid en de sopraan Jeannine Geerts (Hoofdstad-operette) achter de microfoons.

Een dame van de organisatie wil op het spreekgestoelte nog even kwijt dat er bijna te weinig muzikanten waren opgedaagd, als het Leidse Slaapkamerorkest niet bereid was gevonden massaal in te tekenen.

Dan kan het feestje beginnen. Annie get your Gun, My Fair Lady, Oklahoma (Geerts is een overtuigend meisje dat geen nee kan zeggen: 'Kissing's my favourite food'), The Sound of Music (Smid houdt de kerk muisstil met 'Edelweiss'), West Side Story en Caroussel. 'You never walk alone' is de uitsmijter, een nogal gezwollen hymne die anderzijds het reuzenkoor alle gelegenheid biedt het uit te brullen.

De Pieterskerk piepte, knarste, vibreerde, lachte, zong en klapte. Met zijn duizenden tussen de schuifdeuren betekende hier: een harmonieus zootje. En waren wij dat zelf niet, die opstonden en terugkaatsten 'Walk on through the rain'? Voor volmaaktheid moet je in het Circustheater zijn. Ons zou je er met geen stok heen krijgen.

Arjan Peters

Opgeven voor de Scratch Muziekdagen 1998 kan via Postbus 11041, 2301 EA Leiden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden