LeGuessWho? ****

Stel je het geluid voor van twee Boeings die recht boven je hoofd in slowmotion in botsing raken.

PABLO CABENDA

indie-rock

Le GuessWho? Mayday, 18/5, diverse locaties in Utrechtse binnenstad.

Met o.a. Deerhunter, Thee Oh Sees, Sam Amidon, Unknown Mortal Orchestra, Merchandise en Mikal Croninfo

Het voelt hier en daar als een muzikaal naschriftje na de reguliere editie vorig jaar november. Het Utrechtse indie rock festival Le Guess Who? was toen al een beetje een showcase van spannende nieuwe garagebandjes. Tijdens de kleinere mei-editie, Le Guess Who? Mayday, wordt nog eens gepootjebaad in dezelfde bron. En met reden. Uit de Amerikaanse westcoastscene zijn nog genoeg acts die de opwinding van primitieve rock vieren. Mikal Cronin heeft eerder deze week zijn lyrische garagepop al laten waaieren in Amsterdam. En Thee Oh Sees uit San Francisco, officieus the hardest working band in the garage scene, met een geluid alsof gitaar, bas en kettingzaag een log en luidruchtig triootje zijn aangegaan, is een plaatselijke legende.

Ze veranderden de binnenstad van Utrecht in een vitrine voor indiebands met veel gevoel voor zelfredzaamheid. Want als er een gemene deler is tussen de gararagerock, psychedelische pop, rock en folk op Le Gues Who? dan is dat punk. Niet zozeer de muzikale vorm als wel de eigenzinnige attitude.

Merchandise uit Tampa Florida deed tot voor kort zijn clandestiene optredens in opslagruimtes op een verlaten industrieterrein. Gek genoeg drukt die eigenzinnigheid zich veel minder muzikaal uit. In Tivoli aan de Oudegracht staat een band die donkere eighties-indierock speelt, inclusief de voor die tijd typerende licht pathetische zang. Merchandise klinkt Brits in zijn melancholie maar is te non-descript om de aandacht lang vast te houden.

Waar Merchandise het moet hebben van gitaarmuren met fuzz als cement hanteert Amerikaanse/Nieuw Zeelandse Unknown Mortal Orchestra in de meest basic rockbezetting een sober geluidsspectrum. De bandleden beheersen hun instrumenten met de vanzelfsprekende souplesse van jazzmuzikanten maar maken superieure melodieuze rock dat het een psychedelische aard heeft. Alomtegenwoordige funky hooks maken alles herkenbaar en toegankelijk terwijl een tintelende laag het geheel een buitenwereldlijke sensatie geeft. En dat met alleen bas, gitaar en drums.

Troubadour Sam Amidon is ook zo'n meester van de beperking met banjo of gitaar en een drummer als back-up. De Amerikaanse folkie, geassocieerd met de IJslandse Bedroom Community muziekscene, betovert het publiek dat zoet op de grond zit van galerie Jaap Sleper. Je was haast vergeten dat folk ook zo confronterend kon klinken; zonder de haast ingebakken lievigheid die nu onontkoombaar lijkt. Amidons natuurlijke manier van zingen, lijkt een bijproduct van zijn ademhaling; wars van sentimentalitiet zonder een spoor van vibrato. Het maakt dat tranentrekkende traditionals en rauwe murderballads je blijven achtervolgen.

Of hoe je met minimale middelen een maximum effect kan bereiken. Doet Deerhunter ook. Hoewel de band uit Atlanta ook helemaal niet vies is van maximaal effect met dito middelen. Noem het ambient punk. Verstilde fragmenten worden afgewisseld met krakkemikkige liedjes met gevaarlijk scherpe gitaren en de meest heftige geluidsontladingen denkbaar. Maar in Tivoli heeft de band aanvankelijk moeite de magie te laten beklijven. Pas aan het slot als de band het nummer Monomania speelt, blijkt waartoe zij in staat is. Zanger Bradford Cox voert met zijn monomania-chant van achter een gordijn van zwart geverfd haar en met armpjes als geknakte breipennen niets minder dan een geluidsorgie aan. Dan voeden noise en feedback zich met elkaar, groeit het geheel als een beest waar de band geen controle meer over heeft en die wordt losgelaten op het publiek. Stel je het geluid voor van twee Boeings die recht boven je hoofd in slowmotion in botsing raken terwijl overal de brokstukken inslaan. Er schuilt een zekere heerlijkheid in een bad in al dat sonische natuurgeweld.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden