Lef

Het aha-moment moet zich ergens deze zomer hebben voorgedaan bij de VVD-campagneleiding. Ze lagen op het strand, zich een kriek te lachen om het gesjok over markten en braderieën van Diederik - 'Mag ik u een roos aanbieden?' - Samsom. Nee dan wij, wij gaan het helemaal anders doen in de campagne, spraken ze af. Fris, jeugdig, optimistisch, een lonkend perspectief bieden, een verhaal vertellen dat aansluit op de zorgen van Nederland, pardon: hardwerkend Nederland. 'Joop den Uyl!', riep toen eentje opgewonden uit. 'We doen iets mals met Den Uyl, man!' 'Groovy', knikte de rest.


En zo kwam het dat wat zaterdag Mark Ruttes grote toespraak had moeten worden, de aftrap van een zinderende campagne waarin hij figureert als fabelachtig premier die waanzinnig mooie dingen voor de mensen heeft gedaan en nog minstens een jaar of tien in het Torentje verdient, ging over een man die 25 jaar geleden overleed. Een man die diep in de jaren zeventig van de vorige eeuw - het speelde in de tijd dat de kleine Mark nog wiebeltandjes had - gedurende een paar jaar dit land heeft geleid voor een partij die ooit tot de Grote Drie behoorde, maar inmiddels in treurige sliertjes door de peilingen dwarrelt.


Het deel van de achterban onder de 35 sloeg driftig aan het googelen op de telefoontjes, op zoek naar het antwoord op de vraag wie of wat Den Uyl ook alweer was en of het echt waar is dat de PvdA ooit een partij was die je electoraal moest vrezen. En het begon ze te dagen dat ze voor hun neus, in Mark Rutte, de verpersoonlijking aanschouwden van pure lef in al zijn glorie. Joop den Uyl als afschrikwekkend voorbeeld opvoeren terwijl je de afgelopen jaren het land hebt blootgesteld aan het politieke vandalisme van Geert Wilders en zijn gevolg van brievenbuspissers, vrouwenmeppers en ander geteisem. Je moet maar durven.


Niet dat de VVD niets kan verzinnen uit de achterliggende regeerperiode waar het trots op is, of dat de partij zich stiekem te pletter schaamt voor alle grofheden die ze liet passeren. Heus niet. Maar retro is the new black weet het VVD-campagneteam. Dus ging het in Ruttes grote speech over 'de socialisten' (8 keer), 'het socialisme' (3 keer) en diverse varianten daarop, als groot en acuut gevaar voor Nederland. Stem op Roemer en de Rus staat straks in uw achtertuin. Alsof we terug zijn in 1982 en luisteren naar Ronald Reagan die moppen tapt over de Sovjet-Unie. (35-minners: google op 'evil empire', 'Radio Free Europe' en 'mutual assured destruction' en nu je toch bezig bent, bekijk wat speeches van Reagan op Youtube en zie wat een lange, steile weg onze politici nog te gaan hebben in het leren spreken voor een menigte).


De komende 17 dagen gaat iedereen doen alsof dat de keuze is: 'de socialisten' of 'de neoliberalen'. Maar als het zo uitkomt, krijgen we gewoon allebei. Net zoals we Bos én Balkenende kregen. Net zoals we met het CDA Geert Wilders er gratis bij kregen. Net zoals we Kok én Dijkstal kregen. Sterker, we krijgen straks socialisten, liberalen aangevuld met een lange sliert klein grut, met daarin mogelijk zelfs het in coma verkerende CDA. En dan geldt geen enkele verkiezingsbelofte meer.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden