Leen een hond (uit)

Onbaatzuchtige vriendschap baart 'win-winsituatie'.

Hedy Renout zou graag een eigen hond of kat willen, maar zoals veel oude mensen vindt ze dat onverantwoord - wie zorgt dan voor dat dier als zij er niet meer is? Anderen nemen gewoon een hond terwijl ze toch ook de hele dag naar hun werk moeten, zeg ik. Zij: 'Ach ja, de mensen willen nu alles.'

Deze dierendag wordt Hedy Renout 85 jaar oud in haar eigen woning en haar advies luidt: 'Leen een hond.' Zij doet het al vijf jaar, via de Stichting Oopoeh.

Als ze het zo zegt, denk ik prompt aan Washington, waar iedereen het beroemde citaat 'Neem een hond' van president Harry Truman kent: ('If you want a friend in Washington, get a dog.') Dat ging meer over het onvermogen van Washingtonians tot onbaatzuchtige menselijke vriendschap. In de rijke witte wijken heerst daar dan ook een hondenmanie. En omdat iedereen hard werkt, zitten die honden te lang alleen thuis. Wie zijn hond niet voor 500 dollar per maand naar hondendagverblijven stuurt ('Dog-ma' genaamd, of 'Happy Hounds') neemt twee keer per dag een hondenuitlater (20 dollar per uur). Voor de uren die de hond nog blaffend van eenzaamheid doorbrengt, bestaan halsbanden die bij elk blafje een schok afgeven. Als het baasje thuiskomt wordt dat weer schuldbewust gecompenseerd met dure biologische fairtradehapjes.

Toen ik het tien jaar geleden opschreef, vonden lezers de Amerikanen weer eens stapelgek. Maar alles komt uiteindelijk hier: uitlaatservices, de eerste Nederlanders die hun honden zelfs veganistisch voeren staan in deze krant. De antiblafband werd zo populair dat hij hier sinds januari alweer verboden is.

Hedy Renout. Houdt van touwtrekken met Joep

Maar een hondenuitleenservice als Stichting Oopoeh, die hebben ze in Amerika niet. De nogal omslachtige afkorting verbergt een mooi, eenvoudig idee: 'Oma's en Opa's Passen Op Een Huisdier'. Op werkdagen, of een hele vakantie. Vandaag vijf jaar geleden opgericht door de Amsterdamse Sofie Brouwer, die haar hond af en toe aan haar buurvrouw uitleende en zag hoe die daarvan genoot. Intussen zitten er drieduizend baasjes met hun dier in heel Noord- en Zuid-Holland in het bestand, en ze breiden nog uit. Aanvankelijk bemiddelde Oopoeh ook katten en vogels. Nu alleen nog honden, want dat loopt het best.

Vroeger in Indië hadden veel mensen honden, zegt Hedy, maar daar bleven ze in je tuin. Ze trouwde er een Nederlandse man. Samen zagen ze geen toekomst in Indonesië. Ze zijn vertrokken en nooit meer teruggegaan.

Kinderen kregen ze niet, Hedy werkte altijd, maar de dag na haar pensionering nam ze meteen een hondje, Bodhi. Dat is ook alweer ruim twintig jaar geleden. Bodhi stierf in 2011, haar man een jaar later. Zijn jas met brede schouders hangt nog aan de kapstok.

Ook familieleden en vrienden gingen dood. Hedy heeft de leeftijd van onvermijdelijke alleenheid - maar eenzaamheid hangt ook wel af van wat je daarmee doet, zegt ze. Hedy Renout redt zich. Toen ze een keer was gevallen en zich met moeite weer had opgehesen heeft ze zich snel aangemeld voor een telefooncirkel. En na de dood van haar man stapte ze naar Oopoeh.

Als je met een schattig hondje over straat loopt, zegt ze, beginnen mensen opeens wél spontaan allerlei hulp aan te bieden, heel opvallend. 'Dan is het: goh, dat oude mensje.' Dus Hedy zag 'een win-winsituatie'.

Joep was haar eerste leenhond en is al die tijd gebleven: een verrukkelijke, zeg maar gerust hoogbegaafde teckel. Joep komt niet doordeweeks maar wel hele vakanties, als zijn familie 'naar Dubai of zo gaat'. Als Joep wordt gebracht loeit hij bij binnenkomst van vreugde, deze teckel stelt prijs op bakken aandacht.

Tijdens Joep kwam ook nog Fenna, een hond voor doordeweeks, maar dat was een ander verhaal. Fenna was erg eenzaam met twee werkende bazen. Bij de kennismaking stonden er twee trainers bij die Fenna afleerden interieurs te vernielen, 'maar ze controleerden vooral of ik wel voldeed.' Toen dat zo was, kreeg ze wekelijks een bak aardbeien - voor de hond. 'En kaasblokjes', grijnst Hedy. Maar ze kon niet zo vaak oppassen als nodig was, dus dat hield weer op.

Als Joep er is wandelen ze vier keer per dag. Tussendoor mogen Hedy en Joep graag touwtrekken op de vloer, ze zijn er beiden nogal koppig in ('Joep laat niet los en ik ook niet'). Joep snurkt graag op zijn rug in haar bed, maar alleen stiekem. En zijn eten gooit Hedy brokje voor brokje door de kamer: zoek!

Joep

Ja, de dagen zijn vrolijk met Joep. En dat is het wel, en het is ook genoeg.

Bij het afscheid vraagt Hedy opeens of ik die tv-filmpjes Wie kent mij nog van de EO ook heb gezien, met die eenzame mensen: 'Dan krijg je uitgebreid zo'n jongeman te zien die vrienden wil.' Verschrikkelijk toch?, zegt ze peinzend. 'En zou zo'n jongen daarna ooit nog wat van de EO zélf horen?'

Trumans dochter Margaret met presidentiële hond Mike.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden