Leegte

Vandaag forceer ik mezelf om iets over de verkiezingen te schrijven. Godzijdank gaan we woensdag stemmen. Het zijn de saaiste verkiezingen in de Nederlandse geschiedenis, nietszeggend, niet inspirerend....

De kandidaten verpesten je tijd met van te voren bedachte formules, losse praatjes en herhalingen. Niemand komt met iets nieuws. ‘Ach, tjonge jonge jonge,’ was de enige uitspraak waarmee Balkenende ons gedurende zijn landelijke campagne kon verrassen. Zulke debatten zijn schadelijk voor het lichaam van de kijker. Zappen is de enige remedie.

We zijn beschaafde mensen, waarom moeten we Geert Wilders ons zo vaak dezelfde onzin laten vertellen? Het is een belediging van het volk, hij zegt letterlijk: ‘U bent dom, kiezer.’

Het heeft niets meer met vrije meningsuiting te maken, we zijn een bang volk geworden. Hij heeft in de afgelopen vijf jaar alles gezegd wat hij wilde. Iemand moet eindelijk durven zeggen: ‘Rot op, man! We hebben je gehoord!’

Tijdens deze verkiezingen hebben een aantal politici het twitteren aan hun campagne toegevoegd. Ze zijn constant bezig om leuke vluchtige tekstjes naar de kiezer te sturen. De boodschap van hen die constant leuk willen blijven, is bedenkelijk.

De kandidaten hebben drie weken lang campagne gevoerd, ze hebben bij alle rondetafelgesprekken gezeten en zijn met ja-nee-vragen aan de tand gevoeld:

‘Hypotheekrente?’

‘Nee! Ja! Ja! Ja en Nee.’

‘AOW?’

‘Nee! Ja! Nee! Ja! U kijkt zo lief!’

‘Hypotheekrente als breekpunt?’

‘Ja! Nee! Nee! Ja! Nee.’

Dat was het en verder niets, want als ik nu mijn ogen sluit, kan ik me geen ander woord, geen andere zin van al die gesprekken herinneren.

Er zijn duizenden tweets door politici geplaatst, maar ik kan u geen enkele zin meegeven als leuk aandenken aan de verkiezingen van 2010. Het was drie weken lang leegte.

Achter mijn gesloten ogen stroomt wilde ruwe zwarte olie uit de gebroken BP-pijp in de Golf van Mexico, het doet mijn ogen pijn. Ik had Obama niet in deze positie willen zien, machteloos knielend op het besmeurde strand.

Aan het einde van een oppervlakkige campagne gebeuren er vaak rare dingen. De peilingen tonen nu een fors verlies voor Balkenende. Woensdag zal het spannend worden. Als Nederland toch weer massaal voor Balkenende kiest, zal ik de volgende dag een masker opzetten, op een krukje op de stoep gaan staan om de hele dag stil naar de Nederlanders te kijken. Blijkbaar heb ik ze dan nog niet goed gezien. Blijkbaar ken ik ze nog niet goed.

Nu ik dit schrijf, is Nederland op zijn mooist. De zon schijnt, de vrouwen fietsen langs de gracht en de witte vakantiebootjes varen met luide muziek voorbij. Iedereen is vrolijk, alle tv’s zijn uitgezet, niemand denkt meer aan de verkiezingen, niemand wil gestoord worden door een tweet van een lijsttrekker. Op deze bijzondere dag kan ik mijn fantasie niet stopzetten, ik spring in de Golf van Mexico, zwem naar de bodem, verwijder de kapotte oliepijp en plaats er een enorme ijzeren kap op om de uitstroom te stoppen en de pijn te verzachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden