Leeg van binnen, maar bovenal dankbaar, trots en blij

In grote kring nam Ajax gisteren in de Amsterdamse Watergraafsmeer afscheid van Frank - maar zeg altijd Frenk - Rijkaard....

PAUL ONKENHOUT

Van onze verslaggever

Paul Onkenhout

AMSTERDAM

Misschien koopt hij volgend seizoen wel een seizoenkaart van Ajax. Maar misschien ook niet. Aan een benefietwedstrijd wil hij niet eens denken en aan interviews evenmin. Zijn brief aan de supporters die was afgedrukt in het programmablad dat gisteren in het stadion werd verspreid, daar stond alles in wat hij wilde zeggen.

Let vooral op de laatste zinnen van de brief, zei hij nog, na Ajax - FC Twente, microfoon in de hand, middelpunt van de belangstelling, uiterlijk en innerlijk onbewogen, 'maar leeg van binnen.' En 'zeer blij' was hij dat hij zijn loopbaan als profvoetballer (1980-'95) afsloot. Want:

Het is mooi geweest. Ik heb genoten van het voetbal, al waren er, net als in ieders leven, ook momenten van tegenslag.

Ik heb genoten van het plezier dat jullie, supporters, hadden wanneer het goed ging.

Nu mijn afscheid een feit is, rest mij een gevoel van dankbaarheid naar de fantastische spelersgroep, de trainers, de begeleiding en Sjaak Wolfs; dankbaarheid naar de supporters, de mensen die elke zondag weer naar het stadion komen en waar wij als Ajax en ik als speler zoveel steun van heb gekregen.

Nogmaals bedankt, het ga u allen goed!

Volgens vakgenoten die hem denken te kennen, Cruijff, zijn voormalige trainer bij Ajax bijvoorbeeld en Milan-aanvoerder Baresi, zal Rijkaard nog spijt krijgen van zijn besluit om te stoppen. Maar wie hem gisteren gadesloeg tijdens de ronde van eer langs de supporters, zag een speler die blij was dat zijn loopbaan was geëindigd en zijn leven was begonnen.

Leeg van binnen voelde hij zich gisteren, maar bovenal 'dankbaar, trots en blij' en opgelucht dat het er op zat. Twee jaar geleden al wist hij, bijna tot op de dag nauwkeurig, dat hij in mei 1995 zou stoppen. Nooit overwoog hij het afscheid uit stellen. Hij tekende in de zomer van 1993 een tweejarig contract en twee jaar zou het worden, niet korter, niet langer.

Frank Rijkaard is de fitste van de Drie van Milaan en de eerste die stopt, op een leeftijd waarop voetballers niet geacht worden te stoppen, maar hij dus wel. Zijn eerste tegenstander in de Nederlandse competitie was Go Ahead Eagles, op 23 augustus 1980 - Seedorf was toen vier jaar, evenals Kanu en Kluivert - zijn laatste FC Twente, op 28 mei 1995.

Rijkaard werd vijf maal landskampioen met Ajax en twee maal met AC Milan; hij won drie nationale bekers met Ajax; hij kuste drie maal de Europa Cup voor landskampioenen, met AC Milan in 1989 en '90 en met Ajax in '95 en hij werd in 1988 met het Nederlands elftal Europees kampioen. En hij bleef, zo zeiden alle sprekers elkaar de laatste weken na, een gewone jongen.

Hoe nu verder, vroeg trainer Van Gaal ('Van Gaal heeft jeugdig elan, routine, technisch vermogen en kracht gebundeld') zich gistermiddag af. En hij somde op: 34 wedstrijd, 61 punten, 106 doelpunten voor, 28 tegen. Beste aanval, beste verdediging, samen met Roda JC. Ongeslagen kampioen van Nederland, ongeslagen winnaar van de Champions League, van Feyenoord verloren in de sudden death maar vooral door scheidsrechter Van der Ende, want die bekernederlaag veroorzaakt nog steeds pijnscheuten.

Dus hoe nu verder, vroeg Van Gaal zich af, en hij dacht daarbij aan het afscheid van Rijkaard, de zware wedstrijden om Super Cup en Wereldbeker en misschien ook wel aan het mogelijke vertrek naar Italië van diens grootste fan, Seedorf. 'Beter dan dit seizoen kan niet, maar hoeft ook niet.'

En hij zei nog maar eens dat Rijkaard de laatste twee jaar vooral als mèns indruk op hem heeft gemaakt. 'Hij is een groot mens, en daarom hebben de supporters op zo'n mooie manier afscheid van hem genomen. Dat wordt herkend. Vorig seizoen met Stefan Pettersson ging het precies hetzelfde.'

Voorzitter Van Praag, kort tevoren op het veld: 'Een fantastische vent, een vedette die altijd met beide benen op de grond is blijven staan.' De vedette zelf: 'Ik heb me hier lang genoeg op kunnen voorbereiden om niet overmand te worden door emoties.'

Ajax - FC Twente was de 337ste wedstrijd van Frank Rijkaard voor de Amsterdamse ploeg. Op het eerste gezicht was het zomaar een wedstrijd op zomaar een zondagmiddag, met ingedommeld publiek en alom gebrek aan concentratie. Maar Ajax won wel, voor de 27ste maal dit seizoen, en dat sierde de ploeg op een dag dat Feyenoord en PSV er de kantjes vanaf liepen.

George scoorde twee maal, Bruggink maakte de Twentse treffer, Kool werd het veld uitgestuurd in zijn laatste wedstrijd voor de FC - een fraai afscheid is niet allen gegund - en Davids nam het laatste doelpunt van de dag voor zijn rekening.

Davids was ingevallen voor de man die afscheid nam, in de 74ste minuut. Rijkaard trof in de kleedkamergang tot zijn vreugde Van Vossen aan, de Zeeuw die door Van Gaal al eerder uit het veld was gehaald en met wie hij de laatste twee jaar lief en leed deelde. 'Het was wel prettig dat hij daar was.'

Na een sigaret volgde de bloemenhulde, de toespraken, het vuurwerk en de ereronde, zonder en mèt Europa Cup, maar geen tranen, want wie blij en opgelucht is, huilt niet.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden