Lawaai en stof

Soms begrijp ik de man die drie handschriften had: van drie door hem bewonderde schrijvers op wie hij graag wilde lijken....

KEES FENS

Al jaren probeer ik mijn boekenkasten geordend te krijgen als de hooggeleerde P. Zijn boeken staan er in alle rust klassiek te worden. Dezer dagen mocht ik ze weer even zien in hun tijdloze volmaaktheid, in het wat gedempte licht dat zwak getint vensterglas doorlaat. We zwegen even en je hoorde de boeken voornaam meezwijgen. Op tafel wachtten nieuwe boeken op hun plaats. Thuis probeerde ik, als zo vaak, één plank op een plank van P. te laten lijken. Ik heb er de boeken en de vingers niet voor. Het blijft wat lawaaiig in de kast. Ik berust, ik kan niet op P. lijken.

Nog deze week vertelde J. mij, een hele kast stofvrij te hebben gemaakt. Ladder op, ladder af, kloppen, zuigen, ladder op, en nu konden alle boeken met een zuivere ziel te donkere dagen tegemoet zien. Al enige jaren terug hoorde ik van J. hetzelfde verhaal. Ook ik gunde mijn boeken een nieuw en schoon bestaan. Het wilde niet. Door de open ramen blies de wind alle stof weer terug. Ik laat de boeken grijs. Als de zon in de kamer schijnt, zie ik het stof in banen hangen. Het zal neerdalen. En blijven tot ik tot stof begin te vergaan.

Ik zal in mijn testament een excuusbrief aan mijn boeken laten opnemen. De mooiste mogen naar P. en J. Voor een mooier leven.

Kees Fens

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden