Laten we hopen dat de mannenpil er nooit komt

Beeld thinkstock

Een mannenpil tegen zwangerschap, dat zou pas vrouwvriendelijk zijn. Maar die pil komt er voorlopig niet, stelt Aleid Truijens in haar column (Ten eerste, 20 juli). Laten we hopen dat die pil er ook nooit gaat komen, want welke vrouw wil het risico op zwangerschap aan haar partner overlaten? 'Je hebt vandaag je pil toch wel ingenomen, schat?'

Precies het tegenovergestelde van vrouwvriendelijk, lijkt me, want geen 'baas in eigen buik'.

Adri Vinken, Amsterdam

Bajes en smartegeld

De Volkskrant meldt dat een wetsvoorstel is ingediend dat slachtoffers van een ongeval of ernstig misdrijf recht geeft op smartegeld ('Daders moeten ook betalen aan families', Ten eerste, 21 juli). Er staat al een handig tabelletje bij met de maximum bedragen waarop men recht heeft, afhankelijk van de relationele situatie. Op het eerste gezicht is dit voorstel niet onlogisch, en zelfs wel sympathiek.

Op het tweede gezicht doemen de uitvoeringsproblemen levensgroot op. De discussie over het laten meebetalen van gedetineerden aan hun proces en hun detentie ligt nog vers in het geheugen.

Dat idee is overtuigend gekraakt door zowat iedereen die weet waar hij over praat: het zadelt ex-gedetineerden en hun families op met nog grotere schulden dan ze meestal al hebben, het brengt een omvangrijke invorderingsbureaucratie met zich mee en het maakt het verschil in behandeling tussen de kleine groep daders die veroordeeld worden en de overgrote groep die nooit wordt gepakt extra schrijnend. Toch is dit idee door de politiek omarmd.

En nu dan het smartegeld. Daarvoor geldt exact hetzelfde. De bijbehorende bureaucratie manifesteert zich al in het tabelletje. Daarachter gaat een scala van discussies over bedragen, beroepsmogelijkheden, onrechtvaardigheden en maatschappelijke ellende schuil, die uiteindelijk op de maatschappij zal terugslaan.

Moreel gezien is er zeker wat te zeggen voor smartegeld voor slachtoffers, en - zeker in het huidige maatschappelijke klimaat - is het te verwachten dat de politiek ertoe zal besluiten.

Het is echter de verantwoordelijkheid van de regering om te zorgen voor uitvoerbaarheid. Dat betekent in de eerste plaats dat (ex-)gedetineerden in staat moeten worden gesteld om het verschuldigde bedrag te verdienen, in plaats van ze na hun detentie op straat te zetten met de boodschap: 'Zoek het verder zelf maar uit!'

Voorts ligt hier een mooie bestemming voor de opbrengst van 'plukze'- operaties: niet de schatkist, maar de slachtoffers. Dan komt crimineel verworven geld terecht waar het hoort.

J. van Linge, Winschoten, auteur van het boek Bajes voor Beginners

Beeld ANP

Waarom zo snoeihard

In haar column (O&D, 24 juli) prijst Elma Drayer de stevige taal van David Cameron aan het adres van jongeren die dreigen te radicaliseren. Het gesprek aangaan, zoals Nederlandse onderzoekers voorstellen, zou, vrij vertaald, te wollig zijn.

Er moet niet gepraat worden maar klip en klaar afgewezen, meent Drayer. Volgens mij is het heel goed mogelijk met kwetsbare jongeren het gesprek aan te gaan over hun denkbeelden, en tegelijkertijd de barbaarsheid van IS of achterlijke religieuze standpunten af te wijzen. Ik begrijp werkelijk niet waarom dat altijd 'snoeihard' moet.

Leon Palmen, Rotterdam

Fiere Cameron

Elma Drayer toont zich geïnspireerd door de ferme taal van David Cameron over islamitisch extremisme. Niettemin is er het een en ander af te dingen op diens woorden. Wie de recente toespraak vergelijkt met eerdere uitlatingen van de premier over moslimextremisme, moet concluderen dat zijn overtuigingen aanmerkelijk elastischer zijn dan de stoere taal doet vermoeden.

Naar aanleiding van de aanslagen in Parijs verklaarde Cameron dat de islam een 'religie van vrede' is. Woorden die hij kort na de aanslag op toeristen in Tunesië herhaalde en die hem in rechts-conservatieve kringen op kritiek kwamen te staan.

De stoere taal klinkt nog holler uit de mond van een leider wiens regering dit voorjaar nieuwe bezuinigingen op sociale zekerheid heeft aangekondigd. Groot-Brittannië, en zeker ook de stad Birmingham, is een sterk gesegregeerde samenleving, waar de kloof tussen arm en rijk overeenkomsten vertoont met de scheidslijn tussen de verschillende etnische groepen.

Geïsoleerde groepen jonge moslims in verpauperde wijken zijn een voedingsbodem voor extremisme. Het is de vraag of potentieel radicale jongeren zich veel gelegen laten liggen aan de preek van hun premier, als daar weinig perspectief tegenover staat. Of zoals men hier zegt: practise what you preach.

Henk Krajenbrink, Birmingham (GB)

Voor niks

Wederom is gebleken dat het politici ontbreekt aan enig historisch besef of cultureel inzicht. De krijgsheren in Afghanistan, die daar al honderden jaren aan de macht zijn, nemen gewoon weer over wat altijd al van hen is geweest (Ten eerste, 24 juli).

Wanneer dringt het nu eens tot politici door dat je de cultuur en geschiedenis van een land niet door een westerse bril moet bekijken of beoordelen? Laat staan dat je je moet mengen in lokale twisten, stammenstrijd of interne revoluties.

Heeft het Westen niet voldoende wijze lessen kunnen trekken uit hun falende bemoeienissen in het Midden- Oosten en Afrika in de vorige eeuw, waar men willekeurige lijnen heeft getrokken zonder te beseffen dat die voor nomadenstammen geen enkele betekenis hebben? Het is verbazingwekkend om steeds weer te moeten constateren dat politici steeds weer in dezelfde valkuil stappen.

Wereldwijd hebben al deze bemoeienissen alleen maar bloed, zweet en tranen gekost en daadwerkelijk uiteindelijk niets opgeleverd. Ook Uruzgan niet. Wat hadden we daar in vredesnaam te zoeken?

Gerard Bekker, Heino

Theaterschool

Wij, de studenten van de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie, zijn erg geschrokken van het beeld dat er in de media wordt geschetst van onze school. De beweringen die worden gedaan zijn schokkend en aanmatigend. Van 'de angstcultuur die er op dergelijke opleidingen heerst' (Hein Janssen, U, 18 juli) is geen sprake, en hoe Ruut Weissman als artistiek leider wordt geportretteerd, is absoluut onjuist.

Vanaf de eerste dag van de opleiding wordt onze veiligheid gewaarborgd, Ruut Weissman is hier de grootste voorvechter van. Hij is een erg betrokken directeur en een mentor voor velen.

Hij leeft voor de school en de studenten. Wij herkennen ons niet in het beeld dat in verschillende media van ónze theaterschool heerst. Het is een fantastische opleiding, een veilige plek om je te ontwikkelen als artiest, met vakkundige docenten en een zorgzame, betrouwbare schoolleiding.

Jacob de Groot, namens de meeste studenten uit het huidige tweede, derde en vierde jaar van de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie en de studenten die in 2015 zijn afgestudeerd

Seks met studente

Wat een zure reactie van Ank van der Spek woensdag in deze rubriek op de bekentenis van Leo Jacobs dat hij als docent op 63-jarige leeftijd seks had met een studente van 21 (O&D, 21 juli). Om seks tussen twee volwassenen te vergelijken met kindermisbruik én en passant te verwijzen naar de latere roeping als franciscaan, zegt meer over de eigen invulling van Ank van der Spek dan over de intenties van deze leraar en studente. Los van het overigens grote leeftijdsverschil maken volwassenen zelfstandige keuzes.

Jules Maussen, Eindhoven

Vergiffenis vragen

Het wijzen op morele verplichtingen van Max Pam in zijn column Dwangarbeid (Ten eerste, 21 juli) nadat de topman van Mitsubishi zijn excuses had aangeboden voor dwangarbeid in de oorlog deed me denken aan de zegswijze: wie met één vinger naar een ander wijst, wijst met drie vingers naar zichzelf.

In zijn beschouwing vergeet Max Pam te vermelden dat 'spijt over dingen die gedaan zijn' niet past in het concept van het Aziatische denken. Jammer voor ons, maar waar. Wat de Duitsers en Amerikanen hebben gedaan is ook niet zo fris. Maar om nu van iedereen te eisen vergiffenis te vragen?

Dan zijn wij Nederlanders, is de Nederlandse regering ook mooi aan de beurt. En dan praat ik niet eens over de slavernij, maar over de feitelijke verwerpelijkheden die vanaf de Tweede Wereldoorlog gepleegd zijn in naam van de Nederlandse regeringen. Waren we immers niet de best georganiseerde aanleveraars van Joden? En zo is er een hele resem aan foutigheid te noemen waar 'wij' ons voor zouden moeten schamen.

Om te laten zien hoe zuiver wij Nederlanders nu zijn, zouden we de naspeuringen omtrent MH17 eens moeten afwachten. Want dappere woorden over vinden en bestraffen zijn wat anders dan het in gevaar brengen van de handelsbelangen.

In 2014 exporteerde Nederland voor 80,7 miljard euro naar Rusland.

Dolf Peeters, Arnhem

Toon zelf respect

Wat een vreselijk kortzichtige reactie van Hannah Marks ('Moslims, schudt gewoon die hand', O&D, 21 juli). Haar betoog komt erop neer dat gebruiken alleen uitgevoerd mogen worden in de geografische regio waar ze ontstaan zijn. Hannah Marks draagt in Saoedi-Arabië dus ook een burka?

Daarnaast zijn er volgens haar betoog geen alternatieven voor een handdruk. Waarom geven wij een handdruk? Om elkaar respect te tonen. Waarom gebeurt dat met een handdruk? Omdat we dat altijd al zo doen.

De moslim, die geen handdruk geeft om geen gevoelens van lust op te wekken (los van of dat 'juist' is, dat is een andere discussie) en daarom anders groet, heeft dat meer onderbouwd. De woorden onrein, melaatsheid en smetvrees komen aan het einde ook nog voorbij. Met deze woorden geeft Marks niet alleen aan het niet te snappen, ze toont ook geen enkel respect.

Iets wat van een moslim die geen hand wil geven niet gezegd kan worden.

Yoeri Boesveld, Utrecht

Beeld thinkstock

Wat je zegt

'Volgens mij vinden Nederlanders het moeilijk iets anders in je te zien, als ze je al een rol hebben toebedeeld. Ja, volgens mij is dat typisch Nederlands. Kaderen.' Aldus Shirma Rouse in V Zomer afgelopen zaterdag. Ik neem aan dat ze de ironie van deze zin na herlezing van het interview zelf inziet. Zo niet, dan krijgt ze in de daarop volgende alinea nog een kans. 'Ook weer typisch Nederlands. Altijd wat zoeken om te klagen', klaagt Rouse.

Geen wonder dat er zoveel spreekwoorden zijn gemaakt over het wat-je-zegt-ben-je-zelf-effect.

Dries Postma, Amsterdam

Praatjesmakers

Jehova's Getuigen hebben slechts één heilbrengende boodschap. Onderwijsvernieuwers en -begeleiders verzinnen voortdurend wat nieuws om de kassa te laten rinkelen. Ik heb ze jarenlang voorbij zien komen met hun handel en brochures.

De bijdrage van schooldirecteur Martin Minnema ('Verlos ons van de organisatieadviseurs', O&D, 21 juli) is me dan ook uit het hart gegrepen.

Ik heb me dikwijls afgevraagd waarom al die praatjesmakers niet zelf voor de klas gingen staan om in praktijk te brengen wat ze anderen probeerden wijs te maken. Je kunt al die instanties die om het onderwijs heen hangen ook beschouwen als werkgelegenheidsprojecten voor hoger opgeleiden. Je moet toch wat.

Gelukkig kon ik die praatjesmakers door eigengereid optreden zo veel mogelijk buiten de deur houden.

Pier Bergsma, oud-directeur van een basisschool, Hurdegaryp

Eenoudergezin is prima

Eenoudergezinnen komen vaak voor ('Helft ziekenhuizen weigert single ivf, Ten eerste, 22 juli). Het is niet bewezen dat kinderen uit eenoudergezinnen slechter af zijn dan kinderen uit gezinnen met twee ouders. Het gaat erom door wie en hoe je wordt opgevoed en of er sprake is van goede opvoeding. Niet of je een alleenstaande ouder bent. Neem bijvoorbeeld gezinnen waarbij ouders continu ruziën en vechten, mentaal ziek zijn of het kind mishandelen of gebruiken. Niet in staat zijn een veilige en liefdevolle omgeving te creëren voor het kind en steun te bieden wanneer het kind dat nodig heeft, dát is schadelijk voor het kind.

V. de Jager, Amsterdam

Onbevoegd is geen probleem

Het artikel van Ton van Haperen over onbevoegde leraren (O&D, 22 juli) trek ik mij persoonlijk aan. Van 1 augustus 1971 tot 10 december 1979 was ik namelijk zelf zo'n onbevoegde leraar, inderdaad vooral op de mavo (nu vmbo). Toch haalden mijn leerlingen op het eindexamen in 1972 al gemiddeld een 7,2 voor het vak dat ik gaf. Ook daarna bleven ze ieder jaar gemiddeld een ruime voldoende voor hun eindexamen halen. In 1984 werd ik directeur van een mavo. In die functie heb ik naar hartelust ook onbevoegde leraren aangesteld.

Het waren in de regel gemotiveerde leraren met een natuurlijke aanleg voor het geven van onderwijs in alle facetten. Die uiteindelijk wel degelijk net als ik hun onderwijsbevoegdheid haalden. Het wettelijk verbieden van onbevoegd lesgeven is buitengewoon onverstandig. Het berooft het onderwijs van een effectieve mogelijkheid om jonge, veelbelovende onderwijstalenten aan zich te binden.

A.P.M. Broekhuisen, Pijnacker

Beeld thinkstock

Op de barricade

Goed verhaal over de dreigende overname van LeasePlan (Economie, 24 juli). Hoe kan dit financiële gedoe maar doorgaan? Terwijl we van alle kanten worden gewaarschuwd. Toch stinken wij er blijkbaar elke keer weer in door onze spaarcenten doodleuk uit handen te geven. Dit keer dreigt 4,3 miljard door LeasePlan overgeheveld te worden naar de roofbank Goldman Sachs en equityfirma's. Hoort u De Nederlandsche Bank? We klimmen op de barricaden tegen politie, justitie en zorgmanagers. Waarom is het doodstil als het om onze eigen spaarcenten gaat?

José Groenland, Montfoort

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.