Laten we het wel gezellig houden in Den Haag

SWEDER van Wijnbergen verwachtte zondag, toen hij zijn vertrek als secretaris-generaal van Economische Zaken aankondigde, dat het publiek hem binnen drie dagen vergeten zou zijn....

Hans Wansink is redacteur van de Volkskrant.

Inderdaad, van Jacques de Milliano, die een klein jaar geleden het Binnenhof verliet omdat hij het CDA aan zijn eigen verkiezingsprogramma inzake asielzoekers wilde houden, is niets meer vernomen. Ter opfrissing van het geheugen: De Milliano was de oprichter van de Nederlandse afdeling van Artsen zonder Grenzen. Hij kon voorzitter worden van de internationale organisatie van de vliegende dokters, maar liet zich door Hans Helgers, de toenmalige voorzitter van het CDA, overhalen om zich kandidaat te stellen voor de Tweede Kamer. Helgers wilde het CDA een progressiever imago geven.

De Milliano voelde zich aangesproken door het 'linkse' verkiezingsprogramma Nieuwe wegen, vaste waarden. Bovendien realiseerde hij zich dat pleisters plakken wel het begin van hulpverlening kan zijn, maar niet het einde. Het welzijn van een door rampspoed getroffen land vereist een meer duurzame ondersteuning. Om die reden was De Milliano's Belgische collega staatssecretaris van humanitaire zaken geworden.

Het was een schot in de roos. Campagneleiders van PvdA en GroenLinks vroegen zich waarom zij niet op het idee waren gekomen de tot de verbeelding sprekende De Milliano in te lijven. Hij bezat immers bij uitstek die eigentijdse combinatie van zakelijkheid, professionalisme en gedrevenheid die een nieuwe generatie kon inspireren tot de - door jaren-zeventig-gedram in discrediet geraakte - solidariteit met de verworpenen der aarde.

De Milliano kreeg 12.000 voorkeursstemmen. Maar velen vroegen zich af hoe lang het zou duren voordat de eigengereide activist tegen de muren van het Binnenhof zou oplopen. Het duurde zes maanden. De bewoners van het Binnenhof, zowel Kamerleden als journalisten, haalden hun schouders op: 'Jacques wil maar niet begrijpen hoe het hier werkt'.

Van Wijnbergen en het Binnenhof hielden het twee jaar met elkaar uit. Net als De Milliano is Van Wijnbergen een internationaal geörienteerd - en gerespecteerd - man. Hij werkte bij de Wereldbank en had een florerende internationale adviespraktijk. Ook Van Wijnbergen combineert zakelijkheid en professionalisme met politiek engagement. Van Wijnbergen wil meehelpen aan een efficiënte verzorgingsstaat die mensen én bedrijven stimuleert om voor zichzelf te zorgen.

Organisatie-adviseur Hans Wijers - die het vier jaar op het Binnenhof wist uit te houden - haalde Van Wijnbergen naar Economische Zaken om vaart te brengen in het stagnerende project van de verzelfstandiging van overheidsdiensten.

Net zo min als De Milliano zichzelf beschouwde als loopjongen van zijn partij, zag Van Wijnbergen zichzelf als boodschappenjongen van de minister. Hij was juist naar Den Haag gekomen om een verbinding te leggen tussen het internationale debat onder economen over de inrichting van de verzorgingsstaat en het gesprek op het Binnenhof.

Maar, zo constateerde men rond de Hofvijver, ook Sweder wil maar niet begrijpen hoe het bij ons werkt. Op het Binnenhof is het helemaal niet de bedoeling dat politieke taboes worden doorbroken, internationale inzichten worden ingewonnen of principiële debatten worden gevoerd over de beste manier om ons belastingsstelsel in te richten.

De hypotheekrente-aftrek moet blijven, ondanks het feit dat iedereen in het buitenland zich afvraagt of dat wel een rechtvaardige en verstandige maatregel is. Jammer dat ze in het buitenland nog steeds niet begrijpen dat ons drugsbeleid, waarbij de consumptie is toegestaan, maar de handel verboden, superieur is. Het zelfde geldt uiteraard voor ons asielbeleid en de euthanasie. In dit laatste geval gaat het sectarisme van het Binnenhof zelfs zo ver dat Kok en Borst het buitenland in gebreke stellen. Daar, zo moeten we geloven, euthanaseren ze bij het leven, maar mag er niet hardop over worden gepraat.

Kortom: je kan nergens beter leven en doodgaan dan in Nederland. Deze illusie mag niet verstoord worden door mensen die wat verder kijken dan de Kneuterdijk lang is. Wie van buiten komt is van harte welkom, maar het moet wel gezellig blijven. Beschaafde conversatie veronderstelt een gedempte toon en geen tegenspraak.

De Milliano zit thuis en bezint zich op een nieuw leven. Van Wijnbergen pakt zijn adviespraktijk weer op. Frits Bolkestein zit veilig opgeborgen in Brussel. Felix Rottenberg revalideert voorspoedig en schrijft onthechte stukjes in Het Parool. Paul Rosenmöller bereidt zich voor op deelname in het kabinet Melkert-De Hoop Scheffer. En zelfs Pronk bleek Herfkens niet eens gekritiseerd te hebben.

Op het Binnenhof gingen ze lekker vroeg naar bed en het bleef nog lang erg rustig in de Haagse binnenstad.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden