ESSAY

Laten we de bobbelbillen vieren

Als er iets is wat Stella Bergsma het afgelopen jaar geleerd heeft, is het wel haar billen waarderen. Op één ding na.

Beeld Claudie de Cleen

Ik heb een... Zal ik het zeggen? Het klinkt zo boud. Bot zelfs. Het valt enorm met de deur in huis. KONT. Hop. Daar is het! Dat woord in uw gezicht. Kont, kont. Vlezig, rond. Welgevormde klont. Onder aan mijn rug zit-ie. Die kont, die kont, die mooie kont van billen. Het zitvlak, achterste, achterwerk, krent. Bips, poep. De ronding van de torso achter het bekken die aan één heup verbonden is door spieren, zegt Wikipedia. Klinkt ook raar, zeg.

De kont stelt de mens in staat rechtop te zitten zonder gewicht op de voeten te moeten zetten. Is dat niet lief? Ik zie ons voor me. In de trein, in het vliegtuig. Aan tafel, beleefd knikkend. Zo mooi rechtop door onze kont. Viervoeters kunnen het vaak minder goed. Die moeten wel gewicht op hun pootjes laten rusten. Geen giraffen bij een theekransje. Geen varkensvergadering of paardenpaalzitwedstrijden. Hoewel paarden de mooiste kont van allemaal hebben, zijn ze anatomisch niet in staat tot zitten. Ikzelf kan het echt supergoed. Dat komt allemaal door mijn musculus gluteus maximus, oftewel de grote bilspier, musculus gluteus minimus, de kleine bilspier, en vetweefsel. Vooral vetweefsel, kan ik u verzekeren. Mijn eigenste zitzak. Junk in my trunk. Troep in die achterbak. Van lege flesjes tot snoeppapiertjes tot zakken chips van een jaar geleden. I got back. Lots of it.

Nu zijn de billen, net als de borsten, een lichaamsgebied waarover we als mens vaak enigszins moeilijk doen. We zien het als een intieme zone en schamen ons er soms voor. Bij vrouwen wordt de moeilijkdoenerij dan altijd nog net een tandje erger. De lading is gelukkig niet zo groot als bij de heilige boerkinioorlog om de tepelberg, maar ook dit deel van het dameslichaam is bepaald niet waardevrij. Het uiterlijk van vrouwen is nou eenmaal nog altijd een beladen onderwerp. Daarom schrijf ik er zo graag over. Het fascineert me.

De radius van de te dikke reet

Van haar ingebonden voetjes tot de doek op haar al dan niet opgemaakte kopje: alles wat de vrouw draagt, is bepaald en voorgeschreven. Zelfs onder de kleren zijn er regels. Er zijn ideale maten voor vrouwen. Er worden meetlinten om ze heengestrikt. Mensen kijken serieus over halve brilletjes en noteren de cijfers. Als het niet klopt, moet er gehongerd worden. De heup-tailleratio. De 90-60-90 regel. Het betekent dat de omtrek van je borsten 90 cm moet zijn, die van je taille 60 en die van je heupen weer 90. Ik ben ermee opgegroeid.

Heel soms kwam ik aan die maten. Vaker was het 80-70-100 of wortel 7 tot de tiende macht min de radius van te dikke reet. Zoals wel meer vrouwen heb ik mijn hele leven lang een flink kontcomplex gehad. Onlangs sprak ik de Tunesische buikdanscoach Kaouthar Darmoni. Ze zette me aan het denken. 'De westerse cultuur is op een bepaalde manier minder vrij voor vrouwen', zei ze. 'Reclame en beeldvorming zijn zo allesomvattend dat het plaatje van het perfecte lichaam bijna in elke cel van de westerse vrouw zit. Ze kan er niet aan ontsnappen. Arabische vrouwen zijn binnenskamers eigenlijk vrijer, onderling gaan ze prettiger met hun lichaam om en ze kijken minder oordelend naar het lichaam van andere vrouwen. Ze dansen met elkaar en schudden met hun vetkwabben. In de hamam scrubben ze elkaar en ze zijn lief voor elkaars lichaam. Met putten, deuken, bulten en alles.'

Beeld ANP

Reclame-indoctrinatie

Ook oud-hoogleraar en schrijver Mineke Schippers, met wie ik onlangs samen in een panel over het vrouwenlichaam zat, bevestigt het beeld van reclame-indoctrinatie. Elke dag worden er duizenden beelden op je afgevuurd die suggereren hoe je eruit hoort te zien. Dat heeft veel invloed op vrouwen. Op mannen trouwens ook steeds meer. 'Leuk dat Arabische vrouwen daarvan minder last zeggen te hebben', zegt Schippers, 'maar ik zou wel graag willen dat ze ook buitenskamers in de maatschappij vrij kunnen bewegen'. En daar heeft ze natuurlijk nogal een punt. Zo lang er landen zijn waarin het hele lichaam bedekt moet worden, is die vrijheid in de badkamer net zo magertjes als veel westerse vrouwen zouden willen dat hun zitvlak was.

Nu is dat 90-60-90-beeld van de slanke vrouw met niet te veel rondingen overigens wel een enorm wit ideaaltje. Met Jennifer Lopez in de media kwam er een enorme opleving en opwaardering van de kont. La gitarra; een figuur met schitterende rondingen als die van een gitaar. Daar leek het mijne best op. Beyoncé claimde dat haar lichaam bootylicous was. Billenlekker! Mm! Shakira schudde haar brede heupen en zong dat het niet erg was dat ze geen grote borsten had.

Beyonce tijdens de Superbowl. Beeld AFP

Cellulitiszaterdag

Al die vrouwen die de schoonheid van hun lichaam bezongen, inspireerden me en door hen begon ik meer respect te krijgen voor het mijne. Toen ook nog Kim Kardashian op de proppen kwam met haar toptoges en Nicki Minaj in Anaconda trots rapte dat ze een big fat ass had, begon er een enorme bilskracht in mij op te borrelen. Door een fijn staaltje kontial appropriation ben ik inmiddels zeer tevreden met mijn prachterwerk. Op één dingetje na. Het laatste konttaboe, waarmee ik bij dezen uit de kast ga komen: cellulitis. Ik heb het. Horrorhüttenkäse, paniekputten, sinaasappelsinkholes. En hoe ik het ook probeer, ik kan het niet mooi vinden.

Misschien ben ik geïndoctrineerd door de beeldvorming, zoals Mineke en Kaouthar denken. De reclamejehova's van ons kapitalistisch geloof hebben wellicht hun photoshopvoetjes stevig tussen mijn deur gezet. Misschien zijn onze glossy's wel de nieuwe Bijbel of Koran en in cosmopolitanus vers 1 lees ik elke zomer weer dat cellulitis een groot probleem is. Dat je lichaam bikiniklaar moet zijn. Dat je oefeningen moet doen, stevig met de kaasschaaf scrubben en daarna smeren met geld, geld, geld. Misschien ben ik te beïnvloedbaar dat ik dat zo serieus neem. Een dom, onzeker vrouwtje om dit te geloven. Maar misschien is het ook wel gewoon écht lelijk en moet ik ermee leren leven.

Canadees model Kenzie Brenna heeft op Instagram #cellulitesaturday in het leven geroepen. Ze post foto's van haar eigen cellulitis en roept andere vrouwen op hetzelfde te doen. Het hoort bij ons lichaam, vindt zij. 90 procent van de vrouwen heeft het, dik of dun. We moeten het accepteren en ons er niet voor schamen. Er doemen steeds meer van dit soort 'bodypositive accounts' op Instagram op en ik wil mijn steentje bijdragen. Wat kan ik eens doen met mijn deukderrière voor wat lichaamspositiviteit?

Ik kan ermee gaan schudden, zoals Minaj in een geile muziekvideo. Stellulite B met putty power. Ik ben verder een vrij gêneloos persoon, maar voor mijn cellulitis schaam ik me en dan schaam ik me weer dat ik me daarvoor schaam. Ik moet op cursus bij Kaouthar, lekker shimmie shaken. De bobbelbillen vieren. Twerken en bubbelen met die butt. Making cellulite great (zonder de again). Wie gaat er met me mee? Het is tenslotte cellulitiszaterdag. Kom op dames, join team put! Trots moeten we zijn op onze vrouwenlichamen. In alle soorten en maten. En niet alleen binnenskamers. Ook in de maatschappij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden