Lang leve Plastic Bertrand

WAT is er toch aan de hand in de (pop)journalistiek? Het lijken alleen nog maar de oude helden die de agenda bepalen....

Die laatste bekeken we nader, niet in de laatste plaats vanwege het maandelijkse cadeautje dat er aan gehecht zit: ditmaal een cd met achttien eigentijdse bewerkingen van Lennon-nummers.

Uncut is de volwassen Britse broer van het Nederlandse Aloha. De bladen lijken in vorm en inhoud op elkaar en richten zich beide op de oudere jongere, die maandelijks getrakteerd wordt op een feest van herkenning. Waar anders komt hij nog een stukje tegen over Plastic Bertrand, eendagsvlieg die de zomer van 1978 opvrolijkte met zijn Ca plane pour moi? Het liedje is in Engeland weer te horen onder een schoenen-commercial, vandaar de aandacht.

De toon van Uncut wint het ruimschoots van die van Aloha. De zeventien pagina's over John Lennon melden weliswaar geen letter hard nieuws, toch heeft het de allure van een biografisch boek. Met heldere analyse over 's mans grilligheden die zo haaks stonden op zijn imago en wereldbeeld. 'Terwijl Lennon vrede voor de wereld predikte, wilde hij diep van binnen geen vrede voor zichzelf, of liever: hij was niet in staat er van te genieten.' 'Had hij nog geleefd, dan had hij waarschijnlijk weinig muziek van waarde meer gemaakt', zo schrijft Uncut. Wel was het fascinerend geweest te zien hoe Lennon het Tatcher- en Reagantijdperk had doorstaan.

In Aloha kom je stukken van Uncut-omvang en -kwaliteit niet tegen. Het Stones-artikel van deze maand bestaat uit een nogal vlak vraag-antwoordstukje met drummer Charlie Watts, 'de enige die we nog niet in ons blad hadden', maar vermoedelijk ook de enige die nog bereid was enkele minuten te reserveren voor de verslaggever. Daarnaast verliest Aloha zich in vele pagina's cd-recensies, de meeste opvallend positief.

Hoe gunstig de afzonderlijke resultaten ook kunnen uitpakken, de meeste muziekbladen lijken zich in de onderwerpkeuze en in beoordeling toch te veel te laten meevoeren aan de leiband van de muziekindustrie. Het rock and rollcircus is al lang een geoliede industrie. De idolen zijn alleen te spreken in georganiseerde sessies in hotelkamers, waar elke journalist twintig minuten krijgt toebemeten. En die sessies worden alleen maar georganiseerd op momenten dat er geld verdiend moet worden: een nieuwe cd of een nieuwe tournee.

Het is slikken of stikken, en de meeste bladen kiezen voor het eerste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden