Lang leve de kneuterigheid in de bloemkoolwijken van Julianadorp

Hoe moeilijk kan het zijn?

Denkfouten in hedendaags ontwerp gefileerd door innovatie-expert (en cabaretier) Jasper van Kuijk. Deze week: de bloemkoolwijk.

Foto anp

Mijn moeder verkoopt mijn ouderlijk huis. Een premie-A woning in een jaren-zeventignieuwbouwwijk in Julianadorp. Bij mijn laatste bezoek voel ik, ondanks de goede herinneringen, niet echt de behoefte aan een extra rondje door het huis. Maar de wijk, die wil ik nog een laatste keer in me opnemen.

Ik pak mijn moeders fiets, mijn vriendin springt achterop en ik laat haar de wijk zien met al z'n hofjes en kruip-door-sluip-doorvoet- en fietspaden. Het is een bloemkoolwijk, waarin de toegangswegen zich vanaf een doorgaande autoweg steeds verder vertakken richting kleinschalige woonerven, waardoor een inderdaad bloemkoolachtig stratenplan ontstaat. Zo'n wijk waarin je als buitenstaander zonder TomTom pas na twee dagen weer de uitgang vindt.

Eigenlijk zie ik pas nu ik zelf kinderen heb en in een huis woon met voor de deur een smalle stoep en een snelfietsroute en erachter een drukke autoweg, hoe slim zo'n bloemkoolwijk in elkaar zit. Door de hofjes heeft elk huis een speelpleintje voor de deur, in het zicht van ouders en vrij van autoverkeer. Door de scheiding van autowegen en fietspaden kon ik zelfs de voetbalclub aan de andere kant van het dorp bereiken zonder ook maar één auto tegen te komen. Er zijn grote grasvelden tussen de buurtjes waar we voetbalden, omzoomd door heuveltjes met bosjes waar we hutten maakten. De bomen zijn nu volgroeid en maken de wijk nog groener.

Er blijken ook dingen veranderd. In mijn oude basisschoolklas hangt nu een smartboard en de school is van Het wagenwiel omgedoopt in De verrekijker. Een begrijpelijke naamsverandering, want wagenwielen hebben een dubieuze rol gespeeld in meer dan één zwarte bladzijde van onze vaderlandse geschiedenis.

Architecten en architectuurcritici noemden dit soort wijken spottend nieuwe kneuterigheid. Maar het werkt wel. Goed, het onderhoud kan hier en daar beter, de 0,7 parkeerplaats per woning van destijds is allang niet meer toereikend en straten nummers geven in plaats van namen blijft een onzalig plan. Maar het is wel allemaal gebaseerd op de menselijke maat. Veel van mijn oud-klasgenoten uit Den Helder blijken nu naar Julianadorp te zijn verhuisd. Want 'veel fijner met de kinderen'. Lang leve de oude nieuwe kneuterigheid.

Jasper van Kuijk op Twitter: @jaspervankuijk