Column

'Lang geleden dat postbodes gebukt onder zakken Anton Pieck op pad gingen'

Een pakje kaarten kopen bij de supermarkt, postzegel erop, naar de brievenbus. 'Hopeloos ouderwets', schrijft columnist Lidy Nicolasen. Nu dansen teddyberen onder kerstbomen via de WhatsApp. 'De tijd schrijdt voort en wacht niet tot je wakker bent. Want het kan goed zijn dat je dan de bitcoin mist.'

Beeld anp

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar nooit eerder kreeg ik voor de jaarwisseling zoveel wenskaarten toegestuurd als nu. Gek genoeg heb ik lang de wens gekoesterd dat het kaartgedoe rond Kerstmis en Nieuwjaar voorgoed en oh voorgoed voorbij zou zijn. Het lijkt ook zo lang geleden dat de drukte bij de PTT-sorteerders een geheid journaal-item was. Postbodes trokken gebukt onder zakken vol Anton Pieck op pad. Hoe meer kaarten aan het lange snoer boven de schuifdeuren hoe beter.

En dat is kennelijk wat we nog steeds willen. Toegegeven, ik deed aan uitlokking door via WhatsApp een kunstig opgetuigde maar gejatte kerstboom met de beste wensen de wereld in te sturen. Hij ging de virtuele wereld in als Gods woord in een ouderling. Had ik tot dusver via de mail voornamelijk in stemmige winterlandschappen schattige teddybeertjes toegestuurd gekregen, nu spraken beren, engeltjes en vrienden, ze dansten en zwaaiden naar me. Geen cliché bleef onbenut. Landgenoten... ik vin jullie lief...

Hopeloos ouderwets
Ik was op geen stukken na de enige. Het aantal wensen per WhatsApp is met 23 procent gegroeid. Je denkt: wat is er nou gemakkelijker dan een pakje kaarten bij de supermarkt halen, postzegel erop, adres schrijven en naar de brievenbus. Nee, kost te veel tijd en is hopeloos ouderwets. We gaan wel uren achter onze computer zitten, zoeken een animatie, laten de teddy dansen onder de kerstboom, maken een selfie met geluid en een tableau vivant van de hele familie.

Tijd? Tuurlijk, kost veel meer tijd, maar we willen het zo graag zelf doen. Die trend past naadloos in de tijdgeest. We knutselen op internet onze droomreis in elkaar. Veel sneller, goedkoper, leuker. Op Marktplaats of andere daarvoor bestemde plekken beginnen we onze eigen kledingwinkel. We venten onze boekenkast uit, als we die al niet naar de kringloop hebben gebracht. Spotify zorgt voor onze muziek, Netflix voor de film, tenminste als je het aanbod op je smart-tv te mager vindt.

Beeld anp

Zoveel wachtwoorden
In de tijd dat de wenskaarten achter elkaar in de bus ploften, hadden we geen idee hoe internet ons leven zou gaan overnemen. Inmiddels heb ik een aparte zakagenda voor de wachtwoorden van de verschillende virtuele diensten. Vraag je mij: wat neem je als eerste mee naar buiten bij brand of andere calamiteiten, dan wijs ik naar dat boekje. Zonder ben ik niets, besta ik niet. Mijn geheugen is niet toegesneden op zoveel wachtwoorden.

Het loopt zo'n vaart niet, zeiden ze altijd. Ga maar rustig slapen.

Doe het niet. De tijd schrijdt voort en wacht niet tot je wakker bent. Want het kan heel goed dat je dan de bitcoin mist. De wat? Bitcoin, BTC, de digitale munt. Bankiers en economen doen er heel geruststellend en lacherig zelfs en ze spreken neerbuigend over een hype. Tegelijkertijd waarschuwen ze ons voor misbruik door terroristen en criminelen. En wie staat er straks nog garant voor de munteenheid als er geen centrale autoriteit meer is?

Bitcoins
Ik denk stiekem, misschien loopt ze het dun door de broek, zijn ze bang dat de bonussen verdampen en ze straks nietjes moeten lospeuteren vanwege hun uitkering. En je gunt het ze, want de wraak wil zoet zijn. Maar hoe realistisch is het eigenlijk te denken dat we straks werkelijk onze eigen bankier kunnen zijn, zoals we eerder onze eigen boekhandel, cd-winkel of reisbureau werden? Dus dat we van mens tot mens - peer to peer - transacties afhandelen in ons eigen netwerk zonder lastig gevallen te worden door tussenpersonen zoals bankiers of overheid?

In Nederland kun je al met bitcoins betalen. In Canada staan al pinautomaten, waar je je dollars kunt omruilen voor bitcoins, in India werden ze deze week verboden. Het is niet langer alleen nog het speeltje van nerds en criminelen, ook gewone burgers zijn ernaar op zoek. Je moet bitcoins delven, mining is de term. Je kunt ze opslaan in je eigen elektronische portemonnee of door een derde partij laten beheren.

Een jaar geleden was een bitcoin ongeveer tien euro waard, maar de koers steeg razendsnel, stortte net zo hard weer in en krabbelde weer op. Inmiddels hangt de waarde rond de 700 dollar. Is dat veelbelovend? 2014 zal het ons laten zien. Een gelukkig en gezond jaar.

Lidy Nicolasen is verslaggeefster van de Volkskrant. Ze schrijft wekelijks een column voor Volkskrant.nl.

Beeld thinkstock
BitcoinsBeeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden