Landslide

Nog één keer Noord Nederlandse Dans.

Het grote afscheid nemen is begonnen. Gezelschappen die zich per 2013 opheffen vanwege landelijk wegbezuinigde subsidies, presenteren hun allerlaatste première. Dat voelt wrang, zeker omdat een première per definitie een feestelijke belofte inhoudt. Nu is die belofte van korte duur. In Groningen valt na vijftien jaar het doek voor Noord Nederlandse Dans. Artistiek leider Stephen Shropshire formuleerde het kort bij aanvang van Landslide: 'Kijkt u nog één keer naar onze erfenis, dit is wat we achterlaten: drie generaties moderne choreografen.'


Daarbij doelde hij op zichzelf, zijn leermeester en voorganger Itzik Galili en de Israëlische gastchoreograaf Roy Assaf. Van de drie is Shropshire de man van de technisch vaardige, schematisch zorgvuldig gecreëerde choreografieën. Van deze choreografen is nog een keer krachtig werk te zien in deze laatste Landslide.


Galili toont in een energiek kwintet vijf dansers die met stevige stappen en zwiepende armen in wisselende formaties om elkaar dartelen. De dansers Martin Harriague en Karolina Szymura zijn vrolijk op dreef in een origineel duet van Assaf, waarin ze eerst romantisch aan elkaar kleven en halverwege even keuvelend pauzeren, alsof ze in een club iets te drinken nemen. Een verrassende break als metafoor voor wisselende periodes in een relatie, al oogt Six Years Later iets te intiem voor het grote podium.


Shropshire zelf overtreft zich in Landslide met twee bijdragen. Hij opent met het schematisch sterk in elkaar gepuzzelde groepsstuk Mythology, op de gesproken song Coming Together van Frederic Rzewski. Het vereist bijna een terugspoelknop om de analogieën te ontdekken tussen de steeds hysterischer uitgesproken zinnen en de snelle acties van de dertien dansers. Net als de scheve snit van hun helwitte tenues, lijken ook de steeds terugkerende handgebaren wiskundige gesticulaties.


In de uitsmijter The Symphony in C vraagt Shropshire van zijn dansers een hoog niveau in balans, partnering en beenplacering. Hoge benen, bijna verticaal langs het oor, worden opgevolgd door snelle verplaatsingen. Een expressief stuk, maar als de goudsnippers aan het slot zijn neergedaald, is het feest echt over.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.