Landschap

Het was qua media de week van het vrouwtje, en dat terwijl het pas maandag internationale vrouwendag is Precies een maand oud is ze nu....

Hoe zou het met haar zijn? Heeft ze haar eerste lachje al gelachen? Wat weegt ze tegenwoordig? Bij haar geboorte woog ze 4.600 gram. Dat is het enige dat we van haar weten. En haar naam natuurlijk, die weten we ook.

Iris.

Iris Bos.

Dochter van Wouter.

Nee, dan Suzy en Bruno.

Bijna vijf maanden oud zijn ze nu. 's-Ochtends zijn ze nogal druk, 's nachts ook trouwens. Ze kennen het verschil nog niet tussen nacht en dag. Hun moeder is tweealve maand na de geboorte weer gaan werken. Ze maakt zich weleens zorgen; niet zozeer over de vraag of ze wel genoeg tijd voor haar kinderen heeft, maar wel of ze op termijn nog wel een leuke ouder zal zijn. Leest ze straks nog boeken, gaat ze nog naar de film, naar concerten? Zodat zij, Femke Halsema, haar kinderen kan vertellen wat er allemaal mooi in het leven is?

Dat we zo veel van Bruno en Suzy en hun moeder weten, komt doordat het in de krant stond. Eerst, eind december, in de Volkskrant. En afgelopen zaterdag wijdde NRC Handelsblad een hele pagina aan de moederschapsperikelen van Halsema en van Patricia Ceysens, de Vlaamse minister van Economie. De laatste schreef een boek waarin ze constateerde dat moeders met een carri 'bijna bezwijken onder de dubbele last van werk en zorg'.

Ik kan het niet helpen: ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij. Ik dacht: Femke nou, waarom doe je dat toch? In de Volkskrant zei Halsema een paar maanden geleden nog dat ze zich, zodra ze zwanger was, 'militant' is gaan opstellen tegenover mensen die zich afvragen of ze wel moeder en fractievoorzitter tegelijk kan zijn: 'Bij Paul (Rosenmr) is het nooit een politieke kwestie geweest.'

Maar als je zelf in interviews zo benadrukt dat je geen werkend mens meer bent maar een werkende moeder, maak je het de critici dan niet te gemakkelijk? Word je zo niet snel een prooi voor geinige mannetjes als Trouw-columnist Sylvain Ephimenco, die boven een stukje over een GroenLinks-congres 'Halsemama is boos' zette? Wat zal ie trots geweest zijn op zijn vondst! Vrouwtje terug in hok gezet.

Het was qua media helemaal wel een beetje de week van het vrouwtje. Mat Herben die het wekelijkse praatuurtje van Balkenende en Beatrix donderdag in Zembla reduceerde tot een bakje koffie bij de buuf; de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen die maar niet dood wil; het weergaloze nieuwe SBS-programma Mijn leven als voetbalvrouw, afgelopen dinsdag.

Een paar dagen eerder was Dieuwertje Blok al mismoedig het scherm afgestapt in DolceVita, het nieuwe KRO-middagmagazine dat ze samen met Theodor Holman presenteert. Presenteerde, moet ik zeggen, want Blok is ermee gekapt. Het programma wordt sinds afgelopen maandag niet meer 's ochtends om 11 uur opgenomen, maar is om half zes live. En om half zes heeft Blok geen tijd. Spitsuur in het gezin. Ik kan het niet helpen: ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij. Kom op, Dieuw! dacht ik. Dan eet je toch lekker een paar uur later? Bordje in de magnetron? DolceVita loopt maar tot half mei, tot die tijd zullen man en kinderen het toch wel redden?

Toen maakte Heleen van Royen in Het Parool bekend dat ze stopt als columnist. Niet omdat ze moet koken, strijken, zuigenof zogen, maar omdat... ja, waarom? Van Royen is er niet duidelijk over, maar laat in haar laatste column doorschemeren dat Het Parool haar niet voldoende heeft gesteund in de kwestie-Oudkerk. Ik kan het niet helpen, maar ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij. Heleen! dacht ik. Kom op meid. Steek het hoofd in de lucht, laat je niet kisten, mannen zouden dolblij zijn als een van hun columns zo veel stof had doen opwaaien als die van jou.

Daarna viel zakenblad Quote op de mat. 'Supermannen!', stond er op de cover, en daaronder: 'Supervrouwen?' Dat verschil tussen vraag-en uitroepteken zei al genoeg. Het Supervrouwenstuk ging over voormalige zakenvrouwen van het jaar, maar zaken kwamen aan het stuk nauwelijks te pas. De verslaggever stelde liever vragen over boerenkool, informeerde waarom die vrouwen 'er zoveelwaarde aan hechten hun eigen naam te houden', wilde weten of de mannen van de vrouwen niet jaloers waren en vroeg, aan de zakenvrouw 2003 die een dramatisch verhaal vertelde over de Masai-stam in Kenia en Tanzania, of ze de Masai-krijgers eigenlijk mooie mannen vond.

Komende maandag is het internationale vrouwendag. Een mooie aanleiding om het verschil tussen mannen en vrouwen in de media maar weer eens aan de orde te stellen.

Who's to blame? De mannen zoals Wouter Bos, die wel uitkijken al te veel te vertellen over vrouw & kind? De vrouwen, die braaf antwoord blijven geven op niet ter zake doende vragen? Of de journalisten die dat soort vragen altijd aan vrouwen stellen, maar nooit aan mannen? Wie het weet, mag het mailen. Naar landschap@volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden