Landschap

De media-adviseur heeft zijn onschuld eigenlijk al verloren in juni 1994..

In april 1998 was NOVA bezig met een verhaal over mogelijke corruptie in een derdewereldland, waarbij een Nederlands bedrijf betrokken zou zijn. Na langdurig onderhandelen was de directeur van het bedrijf bereid op de beschuldigingen te reageren. Op dinsdag zegde hij toe dat hij op donderdag een cameraploeg zou ontvangen. Op woensdag meldde de directeur zich plotseling aan de balie van het Hilversumse Videocentrum, en vroeg naar NOVA. Daar ontstond enige verwarring, de afspraak was toch pas de volgende dag? En bij hem op kantoor? Ja, dat wist hij wel, maar hij kwam voor de mediatraining.

Er was kennelijk iets misgegaan, in zijn hoofd en in zijn agenda. Uiteindelijk werd de directeur doorverwezen naar een ander zaaltje in dat kolossale gebouw, waar mediatrainer Willem Bemboom destijds zijn klanten ontving. Die heeft hem toen discreet verder geholpen.

Willem Bemboom, helaas veel te vroeg overleden, verstond dat vak wel. Hij schreef in 1996 Omgaan met de media, een boekje met praktische aanwijzingen voor wie opeens in het nieuws komt en zich op interviews wil voorbereiden. 'Jargon, ambtelijke taal en vakafkortingen zijn taboe', dat soort tips. Bemboom was een echte Drent, hij had op de middelbare school met Evert ten Napel en Hanja Weggen in een klas gezeten - kan het Drentser? Over zijn florerende praktijk als media-adviseur schepte de voormalige Journaal-verslaggever nooit op. Uit geheel andere bron hoorde ik ooit dat hij de koninklijke familie tot zijn clientèle mocht rekenen, zelf zweeg hij daarover.

Die ingetogen stijl is in deze branche wel een beetje passé. De heren topadviseurs timmeren lekker aan de weg die zij zo goed kennen. De media-adviseur heeft zijn onschuld eigenlijk al verloren in juni 1994, toen Charles Huijskens (ook een voormalige Journaal-verslaggever) de wasmiddelenoorlog ontketende: het nieuwe, kennelijk al te krachtige Omo Power (van Unilever) zou schade aan de was toebrengen en Charles Huijskens ontwierp de strategie om dat namens concurrent Procter & Gamble aan de kaak te stellen en uit te buiten.

Huijskens ondernam persoonlijk een triomftocht langs alle Hilversumse tv-redacties en klapte daar zijn koffer open waaruit halfvergane hempjes en zwaar gehavende onderbroeken tevoorschijn kwamen: de slachtoffers van het wrede wasmiddel. Hij bleef zelf achter de schermen, was leverancier van kapotte spullen en van veelzeggende foto's. Als zijn naam valt, schijnen ze bij de Unilever-top nog altijd een bloedspuwing te krijgen. Deze week zagen we Charles Huijskens in actie als persoonlijk woordvoerder van de president-commissaris van Ahold. Ook een pittig klusje.

Toevallig dat mij deze dagen per e-mail de mededeling bereikte dat Kay van de Linde een geheel vernieuwde website heeft. De voormalige adviseur van Pim Fortuyn (die zelden naar diens adviezen luisterde, behalve naar de tip dat ruziemaken met journalisten het goed doet bij de mensen), kan kennelijk nieuwe klanten gebruiken. Geestige website, vooral de rubriek FAQ (veelgestelde vragen) mag er zijn:

Vraag: Zat Kay van de Linde ook niet bij de LPF?

Antwoord: Nee, Kay van de Linde was betrokken bij de campagne van Leefbaar Nederland 2001/2002.

De allernieuwste trend in het media-adviseurschap is te ontwaren in de persoon van Sander Simons, een jeugdig ogende ex-verslagger van de KRO en ex-nieuwspresentator van RTL, die in een vers uitgekomen boekje zijn politieke coming-out beleeft. De achterflap meldt dat hij bedrijfsleven en overheid adviseert, dat hij lesgeeft, en 'daarnaast is hij lid van de VVD'.

Een curieuze toevoeging. In een handig gearrangeerd interview met Elsevier, dat de lancering van het boekje begeleidt, toont hij zich ('De VVD heeft een rotschop nodig') kritisch lid op de rechtervleugel. 'Het absolute anti-gedoogboek', zoals het nerveus geschreven pamflet heet, bevat acht gedooggesprekken met mensen als Eduard Bomhoff, Gerlach Cerfontaine en Job Cohen, plus partijgenoten als Zalm en Jorritsma. Het zijn fake-gesprekken, of, zoals de auteur het noemt, 'gesprekken die niet in werkelijkheid zijn gevoerd, maar wel gevoerd hadden moeten worden'. Zijn journalistieke verleden heeft de auteur kennelijk ver achter zich gelaten, anders had hij ze zelf wel gehouden.

Simons eindigt zijn volgens Elsevier 'in woede geschreven' boekje met een actielijst, een soort politiek program, met als uitschieters: een kiesdrempel van tien procent, een voor iedereen geldend belastingtarief van 30 procent, afschaffing van het minimumloon en, als ruimtenood het nodig maakt, inpoldering van de Waddenzee (!).

De politieke ambitie walmt van het papier; blijkens zijn website kun je hem trouwens ook boeken voor 'een sprankelende lezing over gedogen'. Hij zou toch niet in de voetsporen van professor Pim..? In Elsevier zegt hij: 'De verleiding om professional te worden? Misschien dat het in de toekomst nog een keer gebeurt. Maar ik ben heel ongeduldig, heb veel energie, ben erg bereid tot actie.'

Een campagneleider is al voorhanden, en die heeft nog wel wat tijd over. 'Kay van de Linde is een onafhankelijk adviseur die aan geen enkele politieke partij gebonden is', staat er op diens geheel vernieuwde website.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden