Landjepik

Ik móet met vakantie, dacht ik maar steeds, ik móet met vakantie. En ik dacht het niet alleen, ik schreeuwde het ook, en daardoor moest ik het nog nodiger....

Op de zondagmiddag van vertrek probeerde ik mijn tandarts te bereiken. Ik kreeg alleen verbinding met haar antwoordapparaat. Dan maar via de Dienst Achterwacht naar een vreemde tandarts. Nog steeds 'ik móet met vakantie' herhalend fietste ik naar de man toe. Hij constateerde een ontsteking aan een al eens eerder behandelde tandwortel. Volgens hem was het een zaak voor de kaakchirurg, die met spoed een luikje zou gaan zagen. De andere mogelijkheid was om op vakantie te gaan met een zware dosis penicilline, maar daar hield deze tandarts niet van. Later zou dan toch de kaakchirurg wachten.

Op de terugweg naar huis was ik niet in staat logisch te denken. Nog iets meer dan een uur, dan vertrok onze bus. Mijn vriend ontving me vloekend, ook hij was hard aan vakantie toe. Zo langzamerhand hadden we de indruk dat het grootste deel van ons werk uit landjepik bestond, er komen in Nederland steeds meer kunstenaars en schrijvers. We wilden onze situatie nu wel eens in eigen hand houden.

We besloten naar de bus te gaan. Ik zat op mijn plaats en dacht: dit is fout. De bus vertrok, het werd avond en nacht. In Praag vonden we een kamer in een stille villawijk. Er was een goed bed en een ligbad. Vlakbij konden we op de tram naar het centrum stappen. Het was ook nog eens mooi weer, alles werkte mee. Als die pijn er maar niet was.

De hele maandag hield ik het vol met behulp van pijnstillers, op dinsdag wilde ik naar een kaakchirurg. We vroegen bij de Praagse VVV waar we het beste ziekenhuis konden vinden, en kwamen terecht in een complex waar alleen de geur geruststellend was. Door een gat in de vloer van de gang kwam een zwerfkat naar binnen. Dit bleek het verkeerde ziekenhuis te zijn, een paar honderd meter verder aan de Röntgenstraat lag er nog een, speciaal voor buitenlanders en topfunctionarissen.

Na betaling van een onderpand en urenlang wachten in een labyrintisch gebouw, kon ik binnenkomen bij de specialist. Onmiddellijk begon hij ergens in te boren, hij deed er niet eens handschoenen voor aan. Over een week terugkomen, zei hij. Ik kreeg een recept mee voor penicilline, iedere zes uur moest ik twee capsules innemen. Volgende patiënt.

De pijn nam snel toe. Het lukte me om de stad te bekijken, hoewel mijn aandacht verdeeld was en ik nauwelijks kon eten. Mijn wang was stijf en gezwollen, ik kon ook niet praten. Met mijn reisgezel communiceerde ik in gebarentaal, die hij wonderlijk goed begreep. We vonden Praag allebei een prachtige historische stad.

's Nachts legde ik zakken melk en natte onderbroeken op mijn zere wang. Soms stond ik op, om er in de badkamer koud water overheen te laten stromen. De pijnstillers hadden maar kort effect, als ik er twee tegelijk innam, voelde ik hoogstens een uur weinig. In die tijd was ik springerig en wild, om de vrijheid te vieren.

Op donderdag beseften we dat we het risico niet konden nemen dat ik er iets blijvends aan overhield. Ik was helemaal verkrampt, het was net of ik mezelf heel oud voelde worden. Van pijn die onomkeerbaar is, verander je vast snel. Je gezicht gaat ernaar staan, je krijgt rimpels van de spanning, alles in je lichaam trekt strak. Denken gaat moeizaam, laat staan dat je een ander aandacht kunt geven.

We lieten de datum van de terugreis veranderen. De volgende dag, vrijdag, lag ik voornamelijk in bed, en op zaterdag waren we weer thuis in Amsterdam. Op maandag zou ik eindelijk naar mijn eigen tandarts kunnen gaan, dat hadden we al geregeld vanuit Praag.

Mijn vriend was niet bepaald van het geamputeerde reisje opgeknapt. Hij had zich grote zorgen gemaakt. Zelf was ik prima uitgerust, het grootste deel van de tijd had ik immers gedwongen niets gedaan. Door de pijn waren mijn andere problemen gerelativeerd. Landjepik, wist ik weer, is maar een spelletje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden