'Lady Music' was zijn enige echte liefde

Hij was gewild om zijn nuchterheid in een jazz-scene vol drugs en alcohol. Maar vooral ook omdat hij retefunky klonk.

De dansende menigte op hippe jazzfeestjes heeft geen idee, maar pianist Horace Silver is populairder dan ooit. Dansbare ritmes, soulvolle thema's en meezingbare refreinen, de pianist is de goeroe van de soul jazz of hardbop, het fundament van vele jazzbandjes en (jazz)dj's nu. Hij componeerde nummers als The Preacher en Song For My Father, klassiekers geworden door hun krachtige refreinen en herkenbare structuur. Woensdag overleed Silver op 85-jarige leeftijd in New Rochelle, New York.


Zijn toewijding voor 'Lady Music', zoals hij zijn enige, echte liefde altijd noemde, begon al op jonge leeftijd. Stiekem nam Silver als 16-jarige vanuit zijn geboorteplaats Norwalk de trein naar het nabij liggende New York, terwijl hij wist dat een flink pak slaag van papa Silver de consequentie was. In het jazzwalhalla genoot hij van luisteren naar platen, hij liep van bar naar bar en zag het Charlie Parker Quintet met Miles Davis. Zonder twijfel zou ook hij zich gaan verliezen in de New Yorkse jazz, dat stond vast.


Tussenstap was Hartford, een gelukkige keuze, zeker toen Silver met zijn eerste trio een vaste avond kreeg in een restaurant. De zwaar verslaafde saxofonist Stan Getz haalde hier regelmatig zijn middeltjes en zag bij toeval Silver spelen. Betalen deed Getz verschrikkelijk slecht, maar zijn uitnodiging om een flink aantal gigs te spelen in Philadelphia, dat sloeg Silver natuurlijk niet af. Het aanbod bleek het opstapje te zijn dat Silver bestaansrecht zou geven in New York. Hij vertrok in 1951 en speelde binnen de kortste keren met grootheden als Coleman Hawkins en Lester Young. Hij kreeg bijnamen als Funky Butt of Horatio Piano Blower.


Silver was, in tegenstelling tot vele drugs- en alcoholverslaafde jazzmuzikanten een betrouwbaar en nuchter persoon en ook daarom zeer gewild. Geen rare fratsen, op persoonlijk noch muzikaal vlak. Hij had zijn zaakjes prima in orde en behandelde mensen zoals hij zelf behandeld wilde worden, ook financieel.


Zijn excellente, in blues gedrenkte timing en inventieve solo's bouwde hij altijd op vaste ritmes en pakkende thema's. Gelikt, zullen tegenstanders zeggen, maar dat Silver vooral rete-funky klonk, daar kon zelfs Miles Davis niet omheen.


Blue Note Records heeft een gezicht gekregen, mede dankzij de succesvolle platen van Silver. Het begon in 1952, de studioruimte was gereserveerd voor Lou Donaldson, maar toen deze afzegde, werd Silver gebeld. In 1955 verscheen de eerste plaat van Horace Silver and The Jazz Messengers met grootheden Kenny Dorham (trompet), Hank Mobley (tenorsax), Doug Watkins (bas) en Art Blakey (drums). Met composities als Room 608 en The Preacher doorboorde Silver de jazz met dikke soul, een combinatie zonder weerga.


De jaren met de populaire Jazz Messengers waren kort, maar vormden een ongeëvenaarde ervaring. Toch koos Silver in 1956 zijn eigen weg, vooral omdat zijn bandleden zwaar drugsverslaafd waren. Constant moesten ze op hun hoede zijn voor de politie.


Met zijn van samenstelling wisselende kwintet (onder anderen drummer Kenny Clarke en trompettisten Donald Byrd en Art Farmer) zette hij zijn succes eind jaren vijftig voort. Ook later bleef Silver componeren voor kwintet, met als een van zijn hoogtepunten Song For My Father (1964), een ode aan de Kaap-Verdiaanse roots van zijn vader. De pianist was ook dol op Zuid-Amerikaanse muziek.


Hoewel Silver tevreden is gestorven en rust vond in Malibu, waar hij al tientallen jaren vanuit zijn huiskamer uitkijkt over zee, is hij nooit gestopt met het maken van muziek. Hij maakte platen voor andere platenmaatschappijen, richtte ook een eigen label op (Silveto Records), stopte eind jaren tachtig met zijn kwintet en componeerde voor orkesten. Zijn spirituele bevindingen (Silver beweerde dat hij stukken kreeg ingefluisterd door geesten en studeerde metafysica) wilde hij delen met anderen (Continuity of Spirit, 1995).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden